کم‌عقلی کردم و رفتم دندان عقل سالم دسته‌ی گلم رو سپردم به دست دندان‌پزشک. فکم مضمحل‌شده و روبه‌نابودی می‌رفت. آقای زیپ پیشنهاد داد بریم داروخانه و قطره‌ی دنتول بخریم. بعد همان‌جا توی روشنای داروخانه، قطره رو چکاند روی لثه‌ام. قطره جوشید و سوزاند.
درحالیکه بزاق ترشح می‌کردم، راه افتادیم ویترین تماشا کردیم. دکترزیپ نسخه پیچیده‌بود که تا دقایقی بزاق ِ سوزان رو توی دهانم نگه دارم.
با دهانی پر، دو عدد خواهرکماندو اومدند سمتم. یکی‌شون به‌تندی گفت که آستین‌های مانتوم رو بکشم پائین. آستین‌های مانتوم کش آمد تا مچم. چراكه ون پارک‌شده‌ی کنار خیابان همچو پلنگی گرسنه چشم دوخته‌بود بهم. 
برادرها آقای زیپ رو صدا زدند چون مادامیکه من‌وخواهرها گرم گفتگو بودیم، آقای زیپ نبايستی از صدایمان حالی‌به‌حالی می‌شد. و چون توی تنهایی فضا رنگ‌وبوی مهیب‌تری به‌خود می‌گرفته لابد.
بعد خواهر اولی متوجه گونه‌ی قلمبه‌ام شد. پرسید چمه. سکوت کردم. پرسید چیزی دارم می‌خورم. کله‌ام رو انداختم بالا. پرسید از دندانپزشکی آمدم آیا. کله‌ام دوباره پرید بالا. پرسید دارم می‌میرم. به‌سرم زد محتویات دهانم رو روش خالی کنم و توضیح دهم چی شده. اندکی بعد اما بر خشمم مستولی شده و به آقای زیپ علامت دادم. مثل زورو حاضر شد کنارم و توضیحات لازم رو داد. کرم فضولی خواهر خوابید و گفت برویم.
آمدیم این‌طرف خیابان. بزاق رو تف کردم توی سطل‌زباله. آقای زیپ دست انداخت دورم گفت دنتول نجاتم داد. چیزی نگفتم. خندید گفت برو توی وبلاگت بنویس، بخنديم دور هم. نپرسیدم قسمت خنده‌دار ماجرا کجاست. متوجه‌بودم داره همه‌چیز رو به خنده برگزار می‌کنه تا قلبم سوزن‌سوزن نشه. که یعنی باسن‌شان متلزل‌باد، بابا.
لپ ِ منجی ِ آماسیده‌ام رو گذاشتم روی شونه‌هاش.  
آستین‌ها دومرتبه پریدند بالا.

داشتم خیلی کرخت، زندگی می‌گذروندم. مثل ِ حلزون مثلا. از زمان ِ بیدار شدنم، احساس خستگی برم فائق آمده و مدام منتظر وقتی برای استراحت بودم. اینه‌که پاشدم رفتم فیت‌نس ثبت‌نام کردم. چراکه چندی‌پیش‌ هم احساس کردم آقای زیپ به‌طور زیرپوستی داره از استخوان‌جاتم به امان می‌یاد و دم نمی‌زنه. کمبود وزن داشتم/دارم.
به‌علاوه اشتهای ناقصی داشتم که از نفوذ آب به‌زیر پوستم جلوگیری به‌عمل می‌اورد. بااين‌حال نمی‌خواستم غیراصولی وزن زیاد کنم. اينه‌كه رفتم تا بوسیله‌ی ورزش، با آغوشی باز از دوازده‌کیلوی کم‌داشته‌ام، استقبال کنم. -بله، چنین آدم ِ اصول‌گرایی هستم من-

مامان زن است. سی‌سال کارمند بوده. برای همین وقتی با مقنعه‌ومانتو، عرق‌ریزان وارد خونه می‌شم، می‌دوئه می‌ره برام شربت، آب یا هندونه می‌یاره.
توی تاکسی درب رو باز می‌کنه تا من بخزم گوشه‌ی پشت ِ ماشین. خودش می‌شینه وسط. چون درد ِ دست‌مالی شدن توی تاکسی رو تجربه کرده.
قدیم‌ها وقتی با عصبانیت از خانوم‌تذکر حرف می‌زدم، می‌خندید. می‌گفت چه‌بامزه تعریف می‌کنم. بعد اونقد صحنه‌ رو کمیک جلوه می‌داد، که یادم بره همه‌چیز.
زمانی‌که با هم توی پیاده‌روهای شلوغ قدم می‌زنیم و من یک‌دفعه گُر می‌گیرم از خشم، نمی‌پرسه چی‌شد. برمی‌گرده، مرد موردنظر رو پیدا کرده/نکرده، با صدای بلند می‌گه مرتیکه‌ی کثافت.
بهش گفتم اینجا جای من نیست. گفت برو. و گفت خودش هم اگه می‌تونست می‌رفت. گفت بمونی که چی. برو جوونی کن، زندگی کن. بعد چشم‌هاش برق افتاد از خوشی. -من رو کنار برج‌ایفل، مادامیکه که موهای مریضم رو برباد داده‌ و می‌خندم تصور کرده لابد-

بابا آدم ِ خودمحوری‌ست. و زیر یوغ ِ آموزش از نوع سؤال‌جواب نمی‌ره. توی این سال‌ها هم هرآنچه که از حوزه‌های گوناگون یاد گرفته نون ِ بازوی خودش بوده. یعنی مثلا به‌طور تجربی/بصری یاد گرفته که درخت خرمالو سمپاشی نمی‌خواد. یا آب‌نمک ِ ملایم تسکینی برای سینوزیت محسوب می‌شه. یا اینکه چطور می‌شه به ماهواره فرکانس داد.
از کامپیوتر فراریه. چرا که مهلت یادگیری به‌صورت تجربی براش فراهم نیست و ابدا میلی به پرسیدن از من نداره -چهره‌‌ی پدرسالاریش خدشه‌دار می‌شه لابد-
کارهای فیض‌بوک‌اش رو تمام‌وکمال سپرده به من. و همیشه هم جلوی دیگران سینه جلو می‌ده و با اشاره به من می‌گه «این منشیه منه». و اضافه می‌کنه خودش به‌شدت مشغول بوده و وقتی برای فیض‌بوک‌وفلان نداره اصلا.
براش از اینترنت بازی بیلیارد دانلود کردم. و یه‌روز ازش خواستم بیاد ببینه. به‌ظاهر بی‌حوصله کنارم ایستاد. درحالیکه سراپا چشم شده‌بود. کامپیوتر رو جلوش روشن کردم. بعد دوبار کلیک کردم روی عکسش رو دسکتاپ. بازی اجرا شد. نشست پشت دستگاه. بازی سه‌بعدی بود. موس رو به‌دست گرفت و با هیجان پشت میز به این‌طرف‌اون‌طرف مايل می‌شد. سه-چار ساعت بعد خسته شد. بعد من نشستم پشت دستگاه و بابا پاشد رفت پای تلویزیون.
اخیرا از بیرون اومده‌بودم. دیدم کامپیوتر روشنه. بابا دنبالم اومد و توضیح داد که حوصله‌اش سر رفته‌بوده و نشسته یه‌دست بیلیارد زده. بعد چون می‌دونسته من که از بیرون بیام با کامپیوتر کار خواهم داشت دیگه خاموشش نکرده. بعد سرش رو کج کرده و خنده‌ی ملایمی تحویلم داد.
یادم افتاد اون‌شب، جلوی چشمش کامپیوتر رو روشن و بازی رو اجرا کرده‌بودم. اما بابا موقع خاموش‌کردن کامپیوتر توی اتاق حضور نداشت. پس بلد نبود.
گفتم حوصله‌ی پشت میز نشستن ندارم. گفت «ئه». جوری گفت «ئه» که یعنی حالاچی‌کارکنیم‌پس. خندیدم. بعد آروم رفتم روی استارت و کامپیوتر رو خاموش کردم.
مادامیکه به سیگارش پک می‌زد، به‌صورت زیرپوستی مانیتور رو زیر نظر گرفته بود.

اخيرا با مامان رفتيم بیرون برای ابتیاع ِ یک‌دست مانتوی تابستونی. توی یه مغازه جفت‌مون از مدل ِ شومیز یه‌مانتو خوشمون اومد. مانتو کوتاه بود و طرحدار. مامان سایزش رو برداشت و رفت برای پرو. بعد درب ِ اتاق پرو رو باز کرد و خجولانه روبروم واستاد. گفتم خوبه. گفت نه، اینجاش تنگه -اشاره کرد به جلوی سینه‌اش- گفتم اونقدرا هم بد نیست و مُده. گفت مُد برای سن‌وسال ِ منه. بعد گفت کوتاهم هست و تصور کنم با این‌قد مانتو صبح برود پیاده‌روی، توی پارک، زشته. گفتم چشه مگه؟ و زشت پیرزنی‌ست که دامن‌کوتاه می‌پوشه. گفت منم پیرزنم.
یادم افتاد به چندروز پیش. که بینابین حرفام گفتم پیرزن ِ پنجاه‌ساله. بعد دوزاریم افتاد که مامان پنجاه رو رد کرده. دوباره گفته‌بودم پیر هم نبود چندان، میان‌سال بود. مامان فهمید، خندید.
چانه‌ام لرزيد. آب دهنمو قورت دادم و گفتم که هیچم پیر نیست و خودش زیادی حساسه. و اگه ازین‌یکی خوشش نیامده بریم باز بگردیم.

هرچه كردم دلم به تبریک ِ مزرعه‌ای راضی نشد. طاقت نیاوردم. يک‌چيزی انگار كم بود. به‌هر زور و بدبختی‌ای خودم رو رسوندم ترمینال ِ غرب. بعد سوار اوتوبوس شده و رهسپار دیار یار شدم، تنها -برای اولین‌بار-  كه ماچ ِ تولد، بستانم ازش.
از شب ِ پیش چتر شده‌بود خانه‌ی رفیقش. وقتی رسیدم خواب بود. با پنجه‌ی پا ظاهر شدم بالای سرش. بعد زانو زدم کنارش و تکانش دادم که پاشه. که ببینه کی اینجاست -بلی، من شخصیت مهمی بودم درون‌لحظه-
پلک‌هاش رو باز کرد. بعد چشم‌هاش دیگه بسته نشد. پلک نمی‌زد. هنگ کرده‌بود. چند دقیقه بعد چشم‌هاش رو مالید، پرسید کی اومدی؟ چطور؟ گفتم حالا وقتش نيست. اين‌ها را ول كند. ماچ را بدهد بيايد كه بايستی زود برگردم. خوابالوده ماچ داد.
در آخر هم ترانه‌‌ی بیا بندازیم امشب یه‌عکس ِ یادگاری، همین شب که شکفتی مثه گل ِ بهاری، اثر جاودان ِ استاد شماعی‌زاده با هنرنمایی ِ فتانه را خواندیم براش.
خيالم راحت شد. گفتم «حالا بيست‌وهفت‌ساله شدی واقعا، تولدت مبارک».

روبروی اوین که بودیم، هرکس برای عوض کردن حال‌وهوای گروه، تلاش ِ مذبوحانه‌ای می‌کرد. اینه‌که مامان ِ آقای زیپ خیلی بی‌مقدمه گفت ایشالا زیپ که اومد بیرون، بایستی به رابطه‌مون سروسامونی بدیم. خب من سرخ شدم. بعد یادم افتاد به پست ِ بلندبالای خودم در مورد مخالفت با سنت ِ حسنه‌وپسندیده‌ی ازدواج. شرایط جوری نبود که بنشینم دونه‌دونه دلایلم رو برای مادری که فرزندی در بند داره، توضیح بدم. و بگم نه‌بابا، همین‌جوری خوبیم و چشه‌مگه. به‌همین‌خاطر گلگون شدنم به پای رضایتم گذاشته‌شد. ضمن اینکه خبر رسید توی اوین آقای زیپ از کسی که تالار و باغ داشته، نمره‌تلیفون گرفته برای روز مبادا و دلش رو صابون زده.
خلاصه‌ی مطلب اینکه راضی شدم به آشنایی ِ خانواده‌ها. چون که من دل نمی‌شکنم و دل‌شکستن هنر نمی‌باشد. اینه‌که امشب قراره خونواده‌ی شوورم بیان منزل ِ ما برای امر خیر و مسائل حاشیه.
با آقای زیپ هم در مورد ِ حق طلاق صحبت کردم. گفت نمی‌ده، چون می‌ترسه طلاقش بدم. درعوض قرار شده حق طلاق رو از خودش سلب کنه. مهریه و باقی مسایل رو هم گذاشتیم به عهده‌ی بزرگ‌ترها.
تا خدا چی‌بخواد ديگه.

مامان به آقای زیپ می‌گه «این‌پسره». به‌طورمثال، این‌مدت می‌رفت می‌یومد، می‌پرسید «ازین پسره خبری نشد؟» یا «ازین پسره چه‌خبر؟». بعد من می‌گفتم هیچی. نچ‌نچ می‌کرد، صورتش گره می‌خورد، می‌رفت.

روبروی تلویزیون داشتم اخبار رو دنبال می‌کردم و پوست ِ لبم رو می‌جویدم. وقتی روبروی تلویزیون اخبار دنبال می‌کنید، پوست لب جویدن یک راهکار كم‌هزينه محسوب می‌شه برای برون‌رفت از استرس زیاد.
موبایلم زنگ خورد. رفیقش بود. می‌گفت اون یکی رفیقش گفته که آقای زیپ در شرف ِ آزادیه. گفت اگه می‌خوام پاشم برم جلوی اوین. گفتم نه. چون هیچی صدرصد نبود و چون فکر کردم نبایستی برم. -ازون‌دفعه به‌شدت تضعیف روحیه شده‌بودم-
هنوز چیزی معلوم نبود. باز نشستم پای تلویزیون. اینبار با دست‌وبالی لرزان و منتظر خبر. نیم‌ساعت بعد باز گوشیم زنگ خورد. مثل پلنگ پریدم روش. وقتی گفتم الو، دیدم طرف ِ صحبتم داره می‌گه «از داخل چیزی معلوم نیست. نه. اون‌تو هیچی معلوم نیست» و بعد گفت الو. سعی کردم به خودم مسلط باشم و سکته نکنم چون آقای زیپ بود. نفسم رو دادم داخل و سلام کردم. گفت آزاد شده و اومده بیرون. قطع کردم. مانتو کشیدم تنم و چارقد‌وچاقچور کردم و راه افتادم سمت ِ اوین.
ماشین که واستاد، هنوز ندیده بودمش. تاکسیه مردونگی کرد و گفت بنشینم توی ماشین. می‌گفت دختری مثه شما رو اذیت می‌کنند اما جرئت ندارند به تاکسی حرفی بزنند. توی همین گیرودار دیدمش. بی‌حرف از ماشین پریدم پائین و تموم ِ مسافت رو دویدم. توی راه با خودم می‌گفتم «باز آقای زیپ، با لب ِ خندان، با ریش‌وپشم ِ فراوان» بعد جهيدم تو بغلش و فشارش دادم. بوی موندگی می‌داد اما مهم نبود. گلی که براش خریده بودم رو دادم بهش. بعد دستش رو محکم گرفتم و راه افتادیم.
چند قدم جلوتر، یهو برگشتم و به رفیقش که همراهش بود گفتم «راستی سلام». خنديد.

ما توی خونه، فر نداریم. چون خراب شده و چون اجاق‌گاز، قریب‌به سی‌ودوسال سن داره و درست‌بشو نیست. مامان هم ژنتیک ِ کدبانوگری نداره البته. اینه که اصراری نمی‌ورزه به ابتیاع ِ اجاق‌گاز جدید. بعد ماکروفر هم نداریم. چون بابا معتقده که این دستگاه، تشعشعاتی رو روی غذاها می‌پاچونه که سرطان می‌گیریم و می‌میریم به‌تدريج.
بااين‌وجود مامان اگه سرخوش باشه، کیکی طبخ می‌کنه. روی گاز. کیک ِ ساده با دستورالعمل ِ مشخص. و خب یک‌طرف ِ کیکه می‌سوزه معمولا.
من بوی کیک ِ منتشرشده‌ی توی خونه رو دوست دارم. اینه که می‌رم توی آشپزخونه سروقتش. بعد مامان با لبخند ِ خجولی نیگام می‌کنه و کیک ِ یه‌طرف‌سوخته رو نشونم می‌ده. من می‌گم سوزوندیش كه باز. اون می‌گه نه‌بابا، نسوخته. بعد هرهر می‌خندیم جفت‌مون. آخرش مامان می‌گه کیک درست کردن ِ شما رو هم می‌بینیم حالا.
بعدازظهرش مامان کیک ِ یه‌طرف‌سوخته رو بُرش می‌ده، می‌یاره توی هال با سه‌تا استکان‌چایی. بعد زیرچشمی و بادلهره ما رو می‌پاد، که موقع خوردن ِ کیک نیم‌سوخته چه‌شکلی می‌شیم.
بابا عکس‌العملی بروز نمی‌ده معمولا. یعنی مادامیکه چشم دوخته به صفحه‌ی تلویزیون، طرف ِ سوخته رو با چاقو می‌بُره و مابقی رو تناول می‌کنه.
بعد مامان در انتظار اظهار نظری، به‌صورت هیدن و قایمکی چشم می‌دوزه به من. من اگه بشه سوخته‌هاش رو هم می‌خورم. چون کیک دوست دارم کلا. و بیشتر چون می‌دونم طبخ ِ کیک‌های نیم‌سوخته‌ی تلخ‌شده هم، زحمت دارند به‌هرحال.
به مامان می‌گم که چه خوشمزه‌ شده. بعد مامان یک‌جوری که انگار براش مهم نبوده -اما بوده- می‌خنده. نفس ِعمیق می‌کشه و می‌گه که نوش ِ جانم.

یک‌‌دورانی بود که پذیرفته‌شدن توی کنکور از اهداف متعالی زندگیم به‌شمار می‌رفت. انتخاب دیگه‌ای هم نداشتم. یا با زبون خوش می‌بایست این هدف رو انتخاب می‌کردم یا با زور این هدف درم فرو می‌رفت. خب ازونجایی که آدم محافظه‌کاری‌ام کلا، روش اول رو ترجیح دادم.
زد و قبول شدم. البت نتیجه چیز موجهی از آب درنیومد. کتابداری/ روزانه. بعد فهمیدیم توی ظرفیت‌تکمیلی، معماری تهران‌جنوب هم قبول شدم، که تاثیری توی روند تحصیلی من نداشت. چون عقیده‌ی حاکم بر والدینم، دولتی‌ -سراسری- ‌باشه‌کوفت‌باشه بود/است تقریبا.

مامان پاشده رفته سفر ِ سیاحتی. من داشتم روزهای واپسین ِ فرجه‌هام رو می‌گذروندم، وگرنه كه می‌رفتم باهاش.
حالا بابا هر روز راه می‌افته توی خونه و نک‌وناله می‌کنه که آخه زن، بنشین سر ِ خونه‌وزندگیت. بعد من می‌گم سی‌واندی سال نشسته، حالا دوروز پاشده رفته گردش. یه‌وری نگام می‌کنه. بعد می‌پرسه که اصلا می‌فهمم چی می‌گه یا نه.
بلند می‌شم می‌یام توی اتاق که درس دارم مثلا. بعد هی جزوه‌ها رو نیگا می‌کنم و نمی‌خونم. مامان که نیست، نمی‌تونم درس بخونم اصلا. از طفولیت همین‌جوری بودم -بعله، من آدم ِ وابسته‌ی ننری هستم-
پامی‌شم می‌چرخم توی خونه. جای مامان خالیه هی. زنگ می‌زنم بهش. حرف می‌زنه، بعد یه‌چیزی توی گلوی من قل‌قل می‌کنه و می‌یاد بالا. می‌پرسه خوبی؟ همه‌چیز خوبه؟ بعد من الکی می‌گم که آره و می‌کوشم به قُل‌قُلی ِ تو گلوم، فائق بیام. می‌خوام بگم زودپاشه‌بیادفشارش‌بدم. بگم جاش‌خاليه‌آخه. نمی‌گم. چون قل‌قل‌ها منتظر سرازیر شدن‌اند و ممکنه گندش در بیاد یهو.
زود قطع می‌کنم و می‌رم مستراح. از توی آئینه برای خودم شکلک درمیارم تا به خودم مسلط بشم. دوباره بابا منو می‌بینه می‌گه می‌خواستی بهش بگی آخه کودوم زنی همین‌جور زندگیش رو می‌ذاره، بلند می‌شه می‌ره مسافرت؟
می‌رم توی آشپزخونه و غذا طبخ می‌کنم. ماست‌وخیار درست می‌کنم. ظرف می‌شورم تا فکر نکنم. بعد شام ِ بابا رو می‌برم براش و می‌خزم زیر پتوم.
سعی می‌کنم فکر نکنم و بخوابم. به‌این‌دلیل‌که فکر کردن منتهی می‌شه به عر زدن كه خب نبايد. چون این کار توی سندوسال ِ من زشته. خرس ِ گنده‌ام من آخه. و خب خرس ِ گنده‌ها نبایستی عر بزنند که مامان‌بیا، مامان‌بیا.

وقتی اینترنت پا به خونه‌ی ما گذاشت، بابا چندان راضی نبود. از دوروبر شنیده بود که اینترنت، فقط مدیایی‌ست برای پیدا کردن جنس ِ‌ مخالف. اطرافمونم پژوهشگر و دانشمندی نبود که بابا رو با مزایای شبکه آشنا کنه، متٲسفانه. اینه که بابا ترفندهای مختلفی رو امتحان می‌کرد برای حفظ ِ حریم ِ خانواده.
اوایل فقط غرولند می‌کرد که چقد می‌شینم پای کامپیوتر و بسه ديگه. بعد عینکی شدنم رو به کامپیوتر نسبت داد و وقتی بهش می‌گفتم این کم‌سویی ِ چشم، کروموزوم‌به‌کروموزوم و نسل‌به‌نسل از خاندان ِ خودش به من رسیده، زیر بار نمی‌رفت.
بعد گیر داد به ساعت ِ نشستن ِ پای اینترنت. می‌گفت صبح و ظهر که می‌شینی، فیلان‌تومان گرون‌تر می‌شه، نصفه‌شب بشین. بعد گیر داد که نصفه‌شب می‌شینم، سلول‌های خاکستری ِ مغزم آسیب می‌بینه و منگول می‌شم.
دید افاقه نمی‌کنه. یه مدت آروم گرفت. بعد از مدخل ِ احساسات وارد شد. گفت وقتی پای کامپیوتر می‌شینم، دیگه با اعضای خانواده غذا نمی‌خورم، معاشرتم خفیف شده و چن‌وقت دیگه که اون‌ها نبودند می‌شینم غصه‌ی این‌روزا رو می‌خورم. به همه هم می‌گفت تکنولوژی، خانواده‌ها رو به سردی کشونده و بچه‌های نسل جدید رو بی‌احساس‌وعاطفه بار اورده. باز هم کارگر نیفتاد.
پارسال بود که توی بحبحه‌ی جریانات انتخابات، براش اخبار دست ِ اول رو از اینترنت می‌گرفتم. اونم پا می‌شد زنگ می‌زد به رفقاش و خبرها رو می‌گفت و وقتی توی بی‌بی‌سی هم همونا رو می‌شنید، اعتماد ِ از دست‌رفته‌اش رو نسبت به دنیای مجازی، نمه‌نمه بدست می‌اورد.
بهش گفتم برام پرینتر بخره. گفت که لازم ندارم و می‌خوام چیکار. گفتم برای مدل‌های نقاشیم می‌خوام. گفت که راضی نیست زن‌های لخت‌وعور بکشم و که چی مثلا. بعد گفت هنر ذاتیه و نبایست از روی مدل کپی کنم. بی‌خیال شدم.
چن‌وقت پیش براش فیض‌بوک ساختم. توجهی نکرد. تا اینکه یکی از رفقای دبیرستانش پیداش کرد. بهش گفتم. هیجان‌زده شد. بلند شد اومد پای کامپیوتر که خودش ببینه و مطمئن شه دروغ نگفتم. گفت فیض‌بوک چقد بامزه‌ست. بعد هم رفت کارت‌پستال‌هایی که روشون با خط خودش، اشعار پدربزرگم رو چاپ کرده بود، اورد. -ما خانوادگی، هنر از دست‌وبالمون می‌پاچه، آخه- گفت این‌ها رو بذار توی فیض‌بوک. عکس گرفتم ازشون و گذاشتم. کم‌کم سروکله‌ی فک‌وفامیل پیدا شد. فامیل ِ عريض‌وطویلی داریم ما، آخه. می‌اومدن خودشون رو معرفی می‌کردند و بعد درخواست دوستی می‌فرستادند برای بابا. که پدر شما می‌شه پسرعموی نوه‌خاله‌ی پدربزرگ ِ من، مثلا. بابا هم می‌گفت اووووه، این فلانیه، اددش کن. -بعد می‌پرسید ادد دیگه، درست گفتم؟-
چن‌باری هم که فیض‌بوک رو نتونستم باز کنم، پرسید پس چرا؟ گفتم که قیلطره. گفت خاک‌توی‌سرشون، چرا فیض‌بوک رو قیلطر کردند. توضیح دادم که همه مثل خودش بی‌خطر نیستند و چندتا خس‌وخاشاک ِ فتنه‌گر، این‌طرف‌اون‌طرف هم هستند و دارند انقلاب ِ مخملی-‌اینترنتی می‌کنند، هنوز.

سه‌شنبه‌شب، ما هم په‌روگرام ِ شب یلدا داشتیم. بدین‌صورت که مامان صبحش قدری انار دون کرد ریخت توی یه ظرف‌پلاستیکی ِ درب‌دار و گذاشت توی یخچال.
شب جلوی تلویزیون بودیم که من گفتم انار شب ِ یلدا پس چی شد. مامان هم گفت توی یخچاله. چون انار می‌بایست خنک بمونه و چون خودمون دست داریم و می‌تونیم بریم بیاریمش. اما اوردش.
پس‌زمینه‌ی مراسم ِ انارخورونمون هم شد نوحه‌ی همسایه‌ی اون‌ور خیابون. چون شب ِ هفت آقا سید‌الشهدا بود. بعد من نتونستم با فراغ ِ بال انار بخورم و باران ِ دروغ تماشا کنم. نمی‌شد هم که بلند شیم بریم بگیم عمو، یواش‌تر روضه بخون. چون اینجور افراد انتقاد رو برنمی‌تابند، معمولا. و چون آزادی‌بیان غوغا می‌کنه اینجور وقت‌ها. و بس‌که دین شخصی و اختیاری‌ست اینجا. ما هم دوست نداشتیم شب یلدا رو توی هلفدونی باشیم، به‌هرحال.
این شد که انار خوردیم و حرص. و تصویر باران دروغ دیدیم با صدای نوحه.
همين ديگه‌.
خیال کردید آدم توی اون یه‌دیقه اضافی چیکار می‌تونه بکنه، واقعا؟

× به‌طور سفت‌وسختی افتادم به جون ِ پروسه‌ی ترمیم ِ عیب‌وعلت‌های حرکتی.
بدین‌صورت که روزها بعد از بیدار شدن، سیستمی رو پشتم سوار می‌کنم تا بصورت ِ عصا‌قورت‌داده‌ای بنشینم پشت کامپیوتر و یا روی مبل.
پیرو همین مطلب، چن‌وخ‌پیش رفتم و یه‌فقره صندلی‌کامپیوتر ِ دسته‌دار هم خریدم تا پروسه تکمیل بشه. آقای زیپ هم قراره ‌بصورت ِ خودجوش، هر چن‌ساعت یه‌بار پیام ِ «صاف‌بشین» از خودش بیرون ‌بده.
شما که غربیه نیستین، آبجی‌تون از بعد ِ برنامه‌ی شهربازی و ناک‌اوت شدنش مابین ِ زمین‌وهوا، ستون‌فقراتش قدری آسیب‌دیده و دیگه قابلیت‌های قبلی رو نداره.
از قرار چند هفته‌ای هم هست که برنامه‌ی استخر و جکوزی به‌راه شده. یعنی که می‌رم بین یه‌مشت پیرزن می‌شینم، تا آب‌گرم ِ با فشار، ستون‌فقرات و نظام ِ نخاعیم رو ماساژ بده.
شب‌ها هم بناست چسب اخمی رو مابین ابروهام نصب ‌کنم تا مانع از اخم‌کردنم بشه. راسیاتش من علی‌رغم چیزی که بروز می‌دم، پرسنالیتی ِ عبوس و ترشرویی دارم. یعنی درونمایه‌ام جوریه که بصورت ِ دیفالت اخم می‌کنم. حتی کار به‌ اخم در خواب رسيده و خیلی جدی می‌خوابم کلا. و نتیجه‌ی کار این شده که چس‌چین‌پیلیسه‌هایی وسط ابروهام نمودار شدند. که آخه چرا. چن‌سالمه مگه من.
بخاطرهمین شروع کردم به رفع‌ورجوع کردن معضلات ِ بدنی. که کار به بوتاکس و عمل‌جراحی ستون‌فقرات نکشه، خدایی نکرده.
اوصولا تو اسلام هم توصیه شده که زن‌ومرد بایستی تا به انتها جذابیت روز اولشون رو حذف بکنند برای هم. مخصوصا که ثبت‌ومبتی هم در کار نیست و هر یک از طرفین می‌تونن به بهونه‌ای، مفاد قرارداد رو نقض کنن و جنس رو پس بفرستند خونه باباشون. و اونوخته‌که شالوده‌ی دوستی‌ از هم می‌پاچه و می‌مونم روی دست‌تون. البت که آقای زیپ بیخود هم کرده. که مگه همین زیگزاگ کم با عیب‌وعلتای ظاهری‌اش و شیکم ِ تک‌پک ِ قلمبه‌اش، سوخته‌وساخته و کم خون ِ دل خورده و دم نزده.

× صبح روز چارشنبه به سمت دانشگاا می‌خرامیدم. تو اتاق انتظامات فقط یه‌نفر بود. یعنی من می‌باس از تو اتاقکش رد می‌شدم و اون منو تفتیش بصری می‌کرد و در صورت موجه بودن سرووضعم، می‌فرستادم تو.
همین داشتم می‌یومدم تو که یهو تصمیمش عوض شد. گفت: «دیگه این شلوار رو نپوش».
می‌دونین رفقا، بعد یه‌مدت آدم واکسینه می‌شه در مقابل این حرکات‌ورفتار. یعنی می‌خوام بگم وقتی هرجوری تردد کنی، باز یه‌حرفی توش هست، دیگه استرس اولیه بهت وارد نمی‌شه و دیگه زبونت بند نمی‌یاد. ازینجا به‌‌بعد فید‌بک‌های طبیعی به دو دسته تقسیم می‌شند:
یا روز خوبی رو شورو کردی و خوشحالی و این تذکرها برات به‌مثابه‌ی وز-وز مگس می‌یاند. که درین‌صورت نگاه تحقیرآمیزی حواله‌شون می‌کنی و رد می‌شی. ارسال ِ پیام ِ «بروبینیم‌بابا‌حال‌داری» بصورت زیرپوستی و مستتر.
یا دنده‌ات فرق می‌کنه. از نبود حال‌وحوصله در رنجی و سرت درد می‌کنه برا وز-وز.
من چارشنبه از دسته‌ی دوم بودم. بدین‌صورت که واستادم و پرخاشجو و عصبی گفتم «مشکلش چیه؟!» توقع نداشت اینطور برم تو شیکمش. اینه که قدری هاج‌وواج تماشام کرد و زیرلبی گفت «سفیده». 
و وای بر من که دلم براش سوخت. شاید الان با خودتون بگید که چقد خرم. خب من قصد ندارم نظرتون رو عوض کنم ولی ماجرا ازین قرار بود که زیگزاگ اون لحظه حقارت رو تو چشمای خانوم‌تذکر دید. دید که چطور زنک شونه خالی کرد و آب‌دهن قورت داد. دید که وقتی می‌گفت «سفیده»، خودشم درست‌ودرمون توجیه نشده بود که سفید، رنگ جلف‌وزننده‌ایه و نبایستی پوشیدش.
شاید اگه یکی شخم‌دارتر از من بود می‌رفت حراست تا بپرسه رنگ سفید چه مشکل اخلاقی‌ای داره. مال ِ من اما همین قد بود که بگم «هفته‌ی پیش که با این‌ شلوار اومدم مشکلی نداشت». اونم درومد که «ندیدمت لابد» -چقد وقیح- دوباره نفرت اومد جای ترحم.
اما فقط همون یه‌لحظه کافی بود تا بفهمم چقد سخیفند اینا. که پایه‌ی حرفاشون هیچ‌وپوچه. که با یه کیوسک و باتوم و جلیقه‌ی ضدگلوله فکر می‌کنن چقد قدرتمندن. که ابهتشون فقط مال زمونیه که بی‌سیم دستشونه. مال وختی که رو موتور نشستن و باتوم می‌زنن به تن‌وبدن مردم. که اگه از موتور بکشونیشون پائین و باتوم رو ازشون بگیری هیچی نیستند دیگه. که تبدیل می‌شند به موجوداتی که چشماشون دودو می‌زنه و پت‌پت‌کنان، نیازمند ترحمند.
که اصن فرق ما و اونام همینجاس. که اونا با ترس‌ولرز ماها ا/رضا می‌شند. با توهین و تحقیر جون ِ دوباره می‌گیرن و ما وقتی می‌بینیم بی‌سلاح موندن، دست می‌کشیم سرشون و آب می‌دیم دستشون.
که ببينيد تفاوت ره از کجاست تا به‌کجا.

× زیگزاگ و والده، شنبه‌ی اين هفته رفتن نزدیک‌ترین نمایندگی فوروش ایرانسل به منزلشون، تا توفیقشونو تو زمینه‌ی وایمکس هم امتحان کنن، بلکی جواب داد و خلاص شدن از دست این دایال‌آپ ِ پیزوری.
اول سرعت 512 می‌خواستن که نشد. معرفی‌نامه‌ی دانشگاا که در اصل گواهی اشتغال‌به‌تحصیل بود رو قبول نکردن. این شد که بعد از قدری تعلل و هم‌فکری، به این نتیجه رسیدن که همون 128 بسه‌شونه و آپولو نمی‌خوان هوا کنن که.
از قضا مسئول فوروشی که نصیب زیگزاگ شد، پسرکی با استیل و سروشکل ِ مطبوعی بود. نه فکر کنین آبجی‌تون هیزه. که از همون اول زیگزاگ براساس لاقیدی‌ای که تو رفتار و حرکات پسرک مشهود می‌بود، فهمید طرف ده‌شصتی ِ نیمه‌دومه. حتی پا رو فراتر گذاشت و گمون برد که هم‌سن‌وسال خودش بایستی باشه. این شد که نگاهش برگشت و محبت مادرانه تو وجودش زبونه کشید و تو دلش «ماشالا، خدا حفطش کنه‌»‌ای نثارش کرد و مشغول شد به فرم پر کردن.
بعد همراه با والده راهی بانک شدن تا مبلغ رو بسلفند. و اومدن منزل. حالا بایس منتظر تلیفون از ایرانسل می‌شدن که سخت‌ترین قسمت ماجرا به‌شمار می‌رفت.
حقیقتش زیگزاگ یه اخلاق گند‌وگهی داره و اونم اینه که تلیفون‌نامبر ناشناس جواب نمی‌ده. بسکی از شماره‌ی ناشناس زخم‌ خورده و مورد تعرض قرار گرفته. حتی دیده شده پیشناهاد تلیفون-صکز بهش بدن. در مواردی هم آقای زیپ مزه‌دار ‌شده و با شماره‌ی ناشناس مراوده‌ی خفیفی با زیگزاگ برقرار کرده و بعدش شاخ شده که چرا جواب دادی. یعنی که این موضوع حکم بازی دوسر باخت رو داره براش در کل. واسه همین اوصولن جواب دادن چه‌کاریه.
رفقای نزدیکش هم از این خصلت باخبرن. واسه همین قبل از تماس، پیامکی حاوی اسم‌ورسمشون مخابره می‌کنن تا شناسایی شن. منتها مشکل اینجا بود که ایرانسل از این خلق‌وخوی زیگزاگ خبر نداشت خب.
ساعت 8:30 بود که نمره‌ی ناشناسی افتاد رو گوشیش. بالطبع فیدبک ِ زیگزاگ هم این بود که قدری چشم بدوزه به صفحه و صبر کنه تا تماس از کاندیشن ِ کالینگ به میسدکال تغئیر ماهیت بده.
یعد یوهو دوزاری‌اش افتاد مبادا این ایرانسل بوده باشه که والده گفت «این ساعت که تماس نمی‌گیرن، حتمن تو ساعت اداری زنگ می‌زنن واسه هماهنگی». خب گزاره‌ی معقولی بود. ضمن اینکه پیش‌شماره‌ی 44 و فاصله‌ی موجود با منزل، احتمال ایرانسل بودنش رو به صفر می‌رسوند یه‌جورایی.
ساعت 10:30 شب بود که باز نمره‌ی ناشناسی افتاد رو گوشی ِ آبجی‌تون. این‌دفه 0935 بود. با وجود ِ تموم تجربه‌های تلخی که تو این زمینه داشتم، ترسان‌ولرزان گوشی رو برداشتم. صدای خوش‌مدلی بود که درخواست داشت تا یه‌ربع دیگه برسونه خودشو واسه نصب مودم. سؤالشم این بود که مشکلی ندارم؟ علی‌رغم اینکه قوین معتقدم که صدای خوش‌نوا و گوش‌نواز، رابطه‌ی معکوسی داره با ریخت‌وقیافه و ساعت اداری‌ای هم وجود نداشت، اما چاره چه بود. پذیرفتم و اومد و نصب کرد و رفت.
اینجوری بود که آبجی‌تون از ساعت 12 شب شنبه مورخ 17 مهر پا گذاشت به عرصه‌ی اینترنتیان پرسرعت. و از اون‌روز با سرعت آبرومندی داره می‌لوله تو صفحات اینترنتی ِ رنگ‌وارنگ.
از قضا چن‌وخ پیشام آقای زیپ براش براوزر AOL آورده بود که قابلیت چرخش تو اینترنت بدون نیاز به وی‌پی‌ان و قیلطرچکن‌جات رو براش فراهم می‌اورد.
یعنی می‌خوام بگم مدتیه که به‌مثابه‌ی یه جهان‌اولی، دارم حالشو می‌برم و به‌به و آدم دیگه چی از زندگیش می‌خواد کلن.

× گمونم مراتیکه‌ی الدنگ بی‌شماری اینجا تردد می‌کردن، اینه‌ که اینجا بی‌بندوبار تشخیص داده شد و برای حمایت از امنیت اخلاقی‌ هم که شده، حالا ‌بایستی به زور به صفحات ِ نجیب و خانواده‌دار هدایت بشین.
اینو بگم که آدم ِ آدرس وبلاگ تغئیر بده، نیستم. یعنی حقیقتش مود ِ انتقال زار-و-زندگی و اسباب‌اثاثیه‌کشی و این‌صوبتا درم وجود نداره. فقط می‌مونه کانکشن‌های مختصرمون که اونم می‌تونین با گوگل‌ریدر حمایت عاطفی‌ام کنین -فید وبلاگ هنوز در امان مونده- و VPNام که هست.
تنها نکته‌ی دردناکه این جریان اینجاس که جایگزین پیج نازنیم شده روزنامه‌ی کیهان و فارس‌نیوز و طلبه‌بلاگ و امثالهم. این جریان به غایت دردناک و کان‌سوزه رفقا. باید دچارش بشین تا ملتفت شین چی می‌گم. یعنی درصد فضاحت به‌قدری بالاس که فقط بایستی زمان بگذره تا نم‌نم باهاش کنار بیاین. البت معضل قیلطرینگ چیزی بود که خیلی وقت پیش منتظرش بودم ولی خب توقع هم نداشتم دیگه شماها رو رجوع بدن به همچو صفحات مضمحل‌کننده‌ای.
یعنی نمی‌گذرم ازشون. قیوم ِ قیومت سر پل صراط خفت‌شون می‌کنم. حالا می‌بینین.

× چن‌روز پیش با رفقا رفته بودیم شهرکتاب. برگشتنه تو ظلمات شب، یه‌دستم کیسه و یه دستم کیف، واساده بودم کنار خیابون منتظر ماشین که گوشیم زنگ زد. آقای زیپ بود که بــــه، چه‌کارا می‌کنی و خوش می‌گذره و از این صوبتا. -عاشق این تلیف‌های به‌موقعم- گوشی که دستم بود یه پراید سفید ترمز زد، مسیرمو گفتم و پریدم جلو. به خیالم که صندلی‌ جلو مصونیت بیشتری داره.
گوشی رو که قطع کردم یارو زد به صحرای کربلا. که خودم اونجا کار دارم و بلد نیستم و شما زحمت بکش مسیر رو راهنمایی کن و اینا. گفتم خیلی خوب بلد نیستم و رومو کردم اونور. -به‌خیالش که تحت‌تاثیر عمل انسان‌دوستانه‌اش قرار گرفتم و نه نمی‌گم-
بعد دوباره پرسید «ونک کلاس زبان خوب سراغ ندارید؟» برگشتم یه نیگا به سرتاپاش کردم که سریع برا توجیه گفت «آخه به قیافه‌تون می‌خوره اهل زبان باشید». -چقدر متین و قانع‌کننده- گفتم نه. رومو کردم اونور.
پرسید «نزدیکای سدخندان چی؟» یوهو دوزاری‌ام افتاد. طرف داشت چراغ می‌داد و تیک می‌زد یه‌جورایی. استراتژی ِ من تو همچو مواقعی اینه که فراجنسیتی به قضیه نیگا كنم. یعنی به خیال این‌که طرف هم‌جنسه و از خودمونه، باهاش گفت‌وگو می‌کنم. حقم دارمااا. این خصلتم بازخوردیه از جثه‌ی نحیف و رنجورم. آدم پیشینه‌ی روانی از موجودات غریبه که نداره. یهو محل سگ نمی‌دی، طرف هاروهور می‌شه واست اسلحه می‌کشه یا یهو می‌زنه جاده خاکی. تازه تو ساده‌ترین حالت یهو یارو رم می‌کنه که حالا از کان فیل افتادی مگه و چه به خودت گرفتی و این‌جور مبارزات کلامی. حقیقتش آدم ِ تهديد و پرش‌ از ماشین ِ متحرک هم نیستم. اینه که عقل حکم می‌کنه نرم برخورد کنم و تو ظاهر امر گوشه چشم نشون بدم. -خدا حفظم کنه با این ترفندهای تدافعیم-
گفتم که آریان‌پور یه شعبه داره تو میرداماد که شنیدم خوبه. گفت «آره، آره، آفرین». -مردک منو ملعبه کرده بود-  پرسید «دانشجویی، نه؟» سرتکون دادم. باز پرسید «ترم اول؟» گفتم «آخر». گفت «واقعن؟!! بهت می‌یاد نهایت سال آخر دبیرستان باشی، خیلی خوب موندی». همچین گفت خیلی خوب موندی هر کی نمی‌دونست خیال می‌کرد همین دیروز 96 تا شمع فوت کردم.
پرسید «زبان می‌خونی؟» -گیری داده بود به این‌که منو وصل کنه به زبان- گفتم آره. گفت «پس بیا انگلیسی صحبت کنیم». زدم به تعارف که نه‌ بابا، ول‌ کنین و همین فارسی چشه و این صوبتا. هن‌هن خندید و گفت «چرا مگه بلد نیستی؟ همین در حد ساده». زدم تو پوزش که فرانسه می‌خونم. گرخید. با وجود این گفت «یعنی فرانسوی بلدی حرف بزنی؟» گفتم «نه». رومو کردم اونور.
رسیدیم. کیفم رو باز کردم که گفت «مسیرم بود». تشکر کردم. اومدم پیاده شم که یهو گفت «می‌تونم شماره‌تون رو داشته باشم؟» لبخند دلبرکشی زدم و شوروع کردم به گفتن تلیفون‌نامبر. البت که پرت‌وپلاگونه و به‌صورت جابجا. گفت که «من حسینی‌ام». منم گفتم «باشه». احتمالن اونقدی تفاوت‌سن براش مشهود بود که به اسم ِ‌فامیل خودشو معرفی کرد. پیرپسر از ترگل‌ورگلی‌ام خجالت نکشید. هیچ بعیدم نبود اصن که حلقه‌ی ازدواجشم تو داشبورد می‌بود، حتی.
بدبختی اینجاس آخه: پشت که بشینی، مراتیکه‌ی الدنگ می‌یان دست‌ و انگشت می‌مالن به پروپاچه‌ات و اعضا و جوارحت رو درمی‌نوردن یا همچین ولنگ‌-و-واز یله می‌دن روت که اگه پرس نشی به در، کلهم می‌ری تو دهن بغلیت. جلو هم بشینی رسمن طعمه‌ی خود راننده‌ای.
یعنی که کلن واااای کشته ما رو اون امنیت‌اخلاقی‌‌تون.

× شش‌تایی رفتیم پارک ارم. سه‌‌تا جفت بودیم بل‌کل ناهمگن. یکی طرفدار تفریحات سالم و بی‌خطر بود. چیزی مثه زیرانداز پهن کردن و هندونه خوردن و نهایتن تونل وحشت. یکی ترس از ارتفاع داشت و یکی هم با دوار-وسیله مشکل داشت. -خودم-  منطقم داشتیم برا خودمون. دلایلی مثه عدم امنیت و این صوبتا. البته که توجیه من از همه معقول‌تر بود.
راسیاتش سابقن که هنوز شهربازی توی چمران بود، یه‌بار سوار سفینه شدیم با کپل. وسط بازی بود که از شدت تهییج، شوروع کردم به طراحی و محتویات معده‌ام رو به صورت طرح به سروشکل ملت می‌پاشیدم. کپل خیلی سعی کرد با منطقش منو باز داره از این‌کار -که زشته، که آبرومون رفت، که نکن- ولی چه از دست من ساخته بود تو اون شرایط؟ تعمدن دست به معده نشده بودم که با دلیل و برهان دست بکشم ازش.
با همه‌ی اینا راضی هم نبودیم کسی پاسوز دیگری بشه. واسه همین برای هر بازی، یار می‌کشیدیم و هر گروهی که به دیگری می‌چربید یا دیگرون رو راضی می‌کرد و یا به جهنم که سوار نمی‌شد!
اول رفتیم سراغ اون تاپ مانندی که تا ارتفاعات زیاد بالا می‌ره و یهو ولت می‌کنه پائین و در انتها چتر باز می‌شه و به آرومی به آغوش زمین برمی‌گردی. چیز جالبی از کار درومد. اولش که می‌ری بالا و زمین ازت دور و دورتر می‌شه می‌ترسی، بعد لحظه‌یی اون بالا نیگه‌ات می‌داره -اون لحظه من حس کردم جاذبه‌ی زمین داره بر کفشم غلبه می‌کنه و الانه‌س که کفشم پرت شه پائین، فک کنین که می‌شد، چه ضایع واقعن- و بعد چن‌لحظه یک‌دفه سقوط آزاد. تا موقعی که باد بره زیر چتری که حکم سقف رو داره و آرو‌م‌آروم بیای پائین. خیلی صاف و اتوکشیده می‌تونید هیجانتون رو تخلیه ‌کنین.
بعد سوار وسیله‌ای شدیم به اسم «منوریل» که در توضیحش نوشته بود که چیزی مثه قطارسواریه در ارتفاع عادی. سوار شدیم. به‌اتفاق نظرمون این بود که «این چیه و چه مسخره کلن». اما به محض سوار شدن، متوجه شدم که شرایط یه‌کم ناجوره. یعنی هیچ آهن‌پاره یا ریسمونی نبود که چنگ بندازی بهش و اونم نیگه‌ات داره. فقط یه اهرم بود که اونم در صورت سقوط، ناخودآگاه رهاش می‌کردی. بعد جلوی پات هم مثه دوچرخه اهرمی داشت که باید پا می‌زدی تا وسیله حرکت کنه. اونم نه روی جای پت‌وپهن. روی یه میله‌ی نهایت 10 سانتی. پا زدیم و حرکت کرد. اولش باکی‌ام نبود اما لندهور پیچایی داشت که حس می‌کردم واگن به سمت من داره سنگینی می‌کنه و الانه‌س که پرت شم پائین. اینه که بنا رو گذاشتم به جیغ زدن. آقای زیپ اما خونسرد کنارم بود. گاهی لنگ‌وپاچه‌اش رو ول می‌کرد تو هوا و گاهی برمی‌گشت واگن عقبی رو نیگا می‌کرد. اینجور مواقع من جیغ می‌کشیدم که «جلوت رو نیگا کن گــه، الان پرت می‌شیم» و اونم یه‌جور نامعقولی می‌گف که «نیگاش کن چه ترسیده، یاه‌یاه‌یاه». شرایط جوری بود که به سلامت عقلش شک کردم یه‌لحظه. یعنی رسمن ترس و وحشت من بود که به آقای زیپ هیجان می‌داد و بازی براش لذتی نداشت. وسط اون همه دلهره هم یهو خم شد سمتم و گونه‌ام رو بوسید. کم ترسیده بودم، وحشت از خل‌وضع بودن همراهمم اضافه شده بود...
بازی آخر ترن‌هوایی بود. فقط چارتامون رضایت دادیم سوار شیم. اگه سوار شده باشید می‌دونید که ترن‌هوایی‌ها یه سراشیبی مهیبی دارن و بعدش بسته به ذائقه‌ی طراح مسیر پیچ‌توپیچ می‌شه. این یکی بعد از اون سراشیبی، یه مسیر دایره‌شکلی داشت که زیروروت می‌کرد. نرسیده به اون سراشیبی، کپل جیغ کشید «وااااای من این تیکه‌اش رو دوست ندارم». یه‌جوره مستاصل‌واری. قاه‌قاه زدم زیر خنده. توی شرایط ترس و هیجان، آدمیزاد مطالبی رو به زبون می‌یاره که نمی‌تونی نخندی هر چقد هم بی‌مزه و لوس. شرایط بازگو کردن مطالب جوریه که آدم ریسه می‌ره حتی.
از نظر من افراد توی اینجور شرایط، عکس‌العمل‌های متفاوتی نشون می‌دن که می‌تونه ریشه‌های روانشناسانه داشته باشه. مثلن به شخصه آدمی‌ام که اینجور وقتا از شدت ترس و هیجان هیچ حرفی نمی‌تونم بزنم. اما در عوض می‌خندم. یعنی استرس وارده، بل‌کل برای من تبدیل به انرژی خنده‌ای می‌شه. خنده‌ای بی‌سروصدا اما از اعماق وجود. به گمونم این برمی‌گرده به اینکه در مواقع عادی خیلی سخت می‌خندم. و شاید اصلن موضوعی پیش نیاد که از ته دل بخندونتم. برا همین موقع ترس و هیجان، خنده‌های انباشته شده رو می‌دم بیرون.
آقای زیپ مثلن تو این شرایط فحش‌های کاف‌دار می‌ده به مخاطبی نامشخص. مثلن مادرفلانی می‌گه که حقیقتن معلوم نیس به کی برمی‌گرده. یا افرادی که از الفاظی مثه «گه خوردم» استفاده می‌کنند یا کسانی که با وجود خرس‌گنده بودن «ماااااماااااان، ماااااامااااان» می‌کنن. اینا مثلن کسانی هستند که در مواقع معمولی خودشون رو نگه می‌دارند و یا فطرتن نمی‌تونن فحش‌های آبدار بدن -روشون نمی‌شه لابد-، یا غرور مانع از اعترافشون به گه‌خوری می‌شه و یا روابط چندان صمیمانه‌ای با مادرانشون ندارن.
کپل هم موجودیه که قمپوز زیاد می‌یاد. اینه که اون لحظه، پرده از مکنونات قلبی‌اش برداشت و صادقانه با جیغ اعتراف کرد که اون سراشیبی رو دوست نداره. این شد که من از خنده ریسه رفتم و همزمان واگن تکون شدیدی خورد و من جلو رفتم و محکم کوبونده شدم به صندلی. لحظه‌ای حس کردم که از بین رفتم. تصور کنید اون بالا، تو اوج ارتفاع، زمونی که پیچ هولناکی رو در پیش‌رو دارید، یکهو پشت‌تون بگیره. لحظات ناب و روح‌بخشی بود جدن. مجبور شدم از شدت درد تموم مدت چشمونم رو ببندم و البته همین باعث شد پیچ دایره‌ای‌شکلی که وارونه‌ات می‌کرد رو متوجه نشم.
موقع پیاده شدن هم حس آدم له‌ولورده‌ای رو داشتم که از جنگ برگشته. هنوز هم تو همون حس‌وحالم بس‌که واقعه‌ مرگ‌بار بود.
خلاصه که هیچ‌وقت تو همچو شرایطی به اعترافات صادقانه‌ی دیگرون نخندید. ظاهرن افراد موقع اعتراف، فحاشی و حتی صدا کردن مامان‌هاشون، چنون خلوص نیت دارن که اگه به سخره‌شون بگیری، همون لحظه ناکار می‌شی. چنان‌که من شدم.

× اولین سریال طنزی که از مهران مدیری توی صداوسیما دیدم و عقل‌رس بودم، چیزی بود به اسم «دردسر والدین». سریالی که تو برهه‌ی زمانی خودش سعی کرده بود مشکلات یه خونواده رو با چاشنی طنز، به تصویر بکشونه. از فحواش چیزی خاطرم نیست. فقط در حد اینکه دو تا پسر به اسم سعید داشتند. دنبالش می‌کردم ولی. و یادمه که لذت هم می‌بردم ازش.
بعد از اون پاورچین و نطقه‌چین و شب‌های برره بود و باغ‌مظفر و مرد هزار چهره و مرد دو هزار چهره. که اگه صداوسیما پا می‌داد مرد عنتر‌چهره و همه‌کاره و الخ، لابد. اما پا نداد.
رسانه‌ی ملی که شد میلی، مدیری از اون دسته افرادی شد که اعلام کرد دیگه سریالی نمی‌سازه واسه تلویزیون. یعنی اومد پشت ما. پشت سبزهای بی‌شمار و یه‌جورایی فهموند با ماهاست.
اما یهو چو افتاد که قراره واسه نوروز 89، سریالی به اسم «قهوه‌ی‌ تلخ» از مدیری پخش بشه. نشد ولی. می‌شدم باز ارج‌وقربش می‌کردیم و به احترام نه ماه کناره‌گیری و سکوتش کلاه از سر برمی‌داشتیم و دست به دامن، زانو خم می‌کردیم.
بعد یک‌دفه تمامی هنرمندان مملکت تصمیم گرفتن برن دیدن آغا. خیلی‌هام رفتن. حالا بعضیا رفتن اونجا چادر به‌سر کشیدن و دست‌به‌سینه نشستن، بعضیام فی‌الواقع رفتن دست‌بوس. و فلان‌بوس حتی.
مدیری نرفت. تعارف که نداریم، می‌تونست بره و بگه که با تب 264 درجه هم خودش رو رسونده به محضر آغا یا بره اونجا بنشینه و بغ کنه. اما باز اومد تو سنگر ما.
به گوشمون رسید که صداوسیما تهدید کرده که با این کار رسمن فکر پخش شدن سریالش رو از سربه‌در کنه. مدیری هم در جواب گفته خودش سی‌دی سریالش رو قسمت‌قسمت پخش می‌کنه تو کشور.
چن‌هفته پیش سر کوچه‌مون، بیلبورد زدن که «سریال قهوه‌ی تلخ رو هرهفته از فروشگاهای محله‌ی خود بخواهید». زیرش هم به اطلاع رسونده که این سی‌دی از بیستم شهریور روونه‌ی بازار می‌شه. بعد حالا چن‌روزه چس‌شایعه‌ای راه افتاده که مدیری رفته به دیدار رئیس‌دولت و پکیج کامل سی‌دیش رو هم تقدیم کرده. البته که خبری که فقط روزنامه‌ی شرق ازش صحبت به میون بیاره اونم بدون تصویر، کذب محضه. و خودتونید کلن.
حالا می‌خوام بگم وقتش شده پاشنه وربکشیم و آستین بالا بزنیم و بلند شیم بریم سوپری محلمون و سی‌دی اوریجینال قهوه‌ی تلخ رو تهیه کنیم كه راهی بی‌هزینه‌تر از این نیست. که زمان این فرا رسیده که یه‌بار دیگه نشون بدیم «ما بی‌شماریم». و مدیری رو تنها نذاریم. چنان‌که شجریان رو نذاشتیم.

خلاصه که دل بدید به‌کار، آباریکلا.

× آقای زیپ، دیروز اومده بود دنبالم و یکی از همسایه‌ها، اونو دیده بود.
این آدم، همون فردی بود که دفعه‌ی پیش، ماجرا رو به بابا گزارش داده بود. طوری‌که بابای بی‌خبر از همه‌جا بعد از کلی سین‌جیم و حرص‌وجوش، حکم کرد که می‌خواد با آقای زیپ صحبت کنه و کرد.
مردک از اون موجوداتیه که تموم طول روزش رو به تفتیش مسایل غیر و زاغ‌سیاه چوب زدن می‌گذرونه. -چه کار قبیحی واقعن-
از طرفی خونواده‌یی داره آدم‌گریز. یعنی جوری‌اند که مثلن اگه توی راهرو باشند و صدای درب منزل واحدی به گوش برسه، سریعن خودشون رو به داخل خونه‌شون پرتاب می‌کنند برای گریز از سلام کردن و رودررو شدن با هم‌نوعانشون.
یعنی می‌خوام بگم که خانواده‌‌ی این آدم -بجز خودش- تماسی با دنیای خارج از خونه ندارن. از این رو پدر نقش آنتن خانوار رو به عهده گرفته، به‌گمونم -جدن چه شغل شرافتمندانه‌ای-
زمانی که آقای زیپ بهم خبر داد که فرد مذکور توی راهرو دیدتش، عصبی و متشنج شدم. اما با یک شور و مشورت، قرار شد که دست پیش بگیریم و خودم به بابا مسئله رو اطلاع بدم. دفه‌ی پیش هم بابا گفته بود که می‌بایست خودم پیش از اینکه همسایه‌ی فضول، اونچه که دیده بود رو روایت کنه -و کمی هم بذاره روش- قضیه رو بازگو می‌کردم. شاید درستش هم همین بود اما حتمن شمام می‌دونید که هم‌نسلان والدین من، افرادی هستن که دائمن دارن مابین سنت و مدرنیسم دست‌وپا می‌زنن. برای همین زیاد نمی‌شه رو بعد روشنفکری‌شون، حساب باز کرد. و کلن تشخیص اینکه توی کودوم مود هستن در زمان وقوع، کار دشواریه.
مثلن همین خود بابا، اصرار داشت با آقای زیپ وارد مذاکره بشه و الحق هم صحبتای منطقی‌یی بین‌شون رخ داد ولی مثلن یه هفته بعد، وقتی می‌خواستم با آقای زیپ برم بیرون و بابا متوجه شده بود، یهو اخماش رفت تو هم و مامان در طول بیرون بودنم مامور شده بود دائمن زنگ بزنه که کجام و خصمانه ازم درخواست می‌کرد زودتر برم خونه -یعنی کاملن مشهود بود که این مسئله از بعد سنت‌گرای بابا ناشی شده- البته ناخواسته این‌کار رو می‌کنه‌ها، ولی نمی‌شه منکر این شد که در اغلب موارد بابا بیشتر خوش داره فکر کنه من با دوستان اناثم بیرونم تا با آقای زیپ. به عبارتی اکثرن شنیدن دروغ براش شیرین‌تر از حقیقته. اگرچه خودش می‌دونه جریان از چه قراره. قضیه‌ی ناموس و تعصب و غیرت. ورژن خفیف‌ترش، لابد.
این‌بار اما آقای زیپ گفت که همسایه‌هه، چپ‌چپی هم نثارش کرده. حتی می‌گفت قصد کرده بوده که چیزی هم بگه بهش اما زیپ بی‌توجه از کنارش رد شده. بخاطر همین هم همسایه‌هه یهو توی راهرو، رو به مخاطبی نامشخص داد زد که «آقای فلانی -بابای من- خونه‌ست؟» البته که کسی جوابش رو نداد و اونم دنبال جواب نبود و غرضش فقط زهرچشم گرفتن و آب ریختن رو آن‌جایی بود که سوخته. می‌شد اینطور برداشت کرد که «می‌گم بهش» و گرنه که از محالات بود که خبر نداشته باشه بابا خونه هست یا نه.
وقتی اینطور شد، به زنده و مرده‌ی مردک گل‌واژه نثار می‌کردم تا کمی اعصابم تسکین پیدا کنه. حتی تا جایی پیش رفتیم که این مرتیکه بهمون چشم داره از بس که خوشگلیم و گرنه چه دلیلی داره که بره توی نخ ما.
بعد شماره‌ی بابا رو گرفتم. گفتم که آقای زیپ اومده بود دنبالم که بریم بیرون و این مردک دیدتش. راستش پیش‌بینی هر نوع عکس‌العملی رو کرده بودم جز اینکه بابا با طمانینه بگه «باشه» و بعد خدافظی کنه.
انگار که این مسئله اونقد براش حل شده و روتین بود که اصن چه معنایی داشت گفتنش و چه کاری بود کلن. حتی کنجکاوی نشون نداد تا جزئیات رو بگم براش.
البته وقتی اومد خونه، مادامیکه داشت خیار گاز می‌زد، خواست مسئله رو براش باز کنم. باز کردم. سری تکون داد و گفت «مسئله‌یی نیست اصلن». اینه که بل گرفتم و دندون غروچه‌یی کردم و گفتم مردک به خودش اجازه می‌ده چپ‌چپ هم نگا‌مون کنه. باز با خونسردی گفت «مهم نیست، ولش کن». عکس‌العمل بی‌نظیری بود واقعن. جدن بی‌نظیر بود در نوع خودش.
من اما پشت این ظاهر خونسرد، مردی رو می‌دیدم که از خوشحالی در پوست خودش نمی‌گنجه بخاطر اعتماد دخترش و اینکه با درایت، علاج واقعه قبل از وقوع کرده بود.
یعنی می‌خوام بگم که این‌بار از اون دفعاتی بود که بابا به سمت‌وسوی مدرنیسم نیل می‌کرد و معلوم نبود اگه روی دور سنت‌گرایی می‌بود، چطور عکس‌العملی بروز می‌داد. به عبارتی والدین بایستی از خودشون جنبه نشون بدند تا فرزندان تشویق به بازگو کردن مسائل بشند و نبایست صرفن توقع داشته باشند که رک‌وراست همه‌ی جیک‌وپوکشون رو بریزن رو دایره فقط به صرف اینکه احتمالش هست فضول‌مردکی پیش‌دستی کنه.
خلاصه آسوده‌خاطرم و زبونم هم درازه. عکس‌العمل بابا هر چی که می‌بود، مهم اینه که توطئه‌ی کثیف اون مردک ِ همیشه پشت ِ چشمی، تو نطفه خفه شد و پک‌وپوزش رو به خاک مالیدیم.

× انگار که مسخره‌ایم. دادگاهش موکول شد واسه چن‌روز دیگه با تاریخی نامعلوم. یه‌سری دلایل هم ظاهرن اوردن برای اینکار. چیزی شبیه هم‌پوشانی پرونده‌های آقای زیپ و رفقاش و یا یه همچو چیزی. سر در نیووردم. شخصن شرمنده‌ی تمام کسانی هستم که نگران شدند. روم سیاه، خلاصه.

× اوایل تیرماه بود که آقای زیپ به‌ناگهان اقرار کرد که از آذرماه پارسال با وثیقه آزاده و نهم شهریور دادگاهشه.
خیلی متین، طوری که هول برم نداره هم برام توضیح داد که جرایم سه‌گانه‌ای به نافش بستند. «اغتشاش»، «تشویش اذهان عمومی» و «توهین به مقامات».
حقیقتش به محض شنیدن خبر، نظام ثبات شخصیتی‌ام مختل شد. اول نگرانی محض به سراغم اومد. ترس از به غل‌وزنجیر کشیده شدنش. عکس‌العمل بعدی فغان و زاری بود. که لب بگزم و مو افشون کنم و صورت خنج بدم. بعد روند طبیعی فیدبکم از محور منطق خارج شد و عجز و لابه کردم. که نره زندون. که قول بده قاضی براش حکم حبس صادر نکنه. خیالیم نبود که چیزی دست آقای زیپ نیست. اوضاع اینقد تکان‌دهنده بود که دلم به قول‌وقرار ساختگی رضایت می‌داد حتی. مصلحت ایجاب می‌کرد که دلگرمم کنه. قول داد اتفاقی نمی‌افته و نگران نباشم.
مرحله‌ی آخر بعد عاطفی‌ام رو هدف گرفت. اینجوری که داد و هوار راه بندازم که به محض ورودت به سلول، می‌بایست قید من رو بزنی و روی انتظار من حساب باز نکن. که من فدای آزادیخواهی و تفکرات سبزرنگت نمی‌شم. که اگه مشمول عفو نشی، دوستی پنج‌ساله‌مون به پایان می‌رسه.
به گمون خودم می‌خواستم بازدارمش از حبس کشیدن. که مثلن بترسه و جرمش تقلیل پیدا کنه و پیشم بمونه.
آدمیزاد موجودیه که وقتی کاری از دستش برنمی‌یاد و حس بلااستفاده‌گی می‌کنه، به هر ریسمونی چنگ می‌ندازه تا اوضاع رو روبه‌راه کنه. منم ریسمون‌های مختلفی رو چنگ می‌زدم تو این مراحل.
کم‌کم اما رو روال افتادم. که وقتی صحبت به این موضوع کشیده می‌شه لبخند ملیحی بزنم و بگم «انشالله که طوری نمی‌شه» و از استرس بمیرم. که با اطمینان خاطر بگم «اگه رفتی منتظرت می‌مونم تا بیای» و ته دلم بلرزه از فراق. که دستش رو محکم فشار بدم و بگم «هیچ از بابت من نگران نباش» و فقط خودم بدونم که آدم صبور و بااستقامتی نیستم. که توان اینکه عکسش رو ضمیمه‌ی پیج «ما عضو خانواده‌ی بزرگ زندانیان صیاصی هستیم» بکنم رو ندارم.
که یعنی دیگه رمق خبر گرفتن از رفقاش تو وجودم نیست، بچه‌ها. به‌ولله نیست.

× سفر کردیم کیش، 4 روزه.
به دلایل عدیده کیش انتخاب شد. مهم‌ترینش ساحل و دریا داشتنش بود و اینکه دوست داشتم حس کنم تابستون هنوز تموم نشده. شرجی بودن هوا و گرما کلافه‌م کنه و من بغلتم تو آب و در-و-داف‌های برنزه رو تماشا کنم و انرجی‌پوزتیف معلق تو هوا جذب بدنم بشه و مواد شادی‌زا ترشح کنم. شاید ندونین شما، که دریا برای من غایت مفرح ذات و ممد حیاته.
پیش از سفر سه‌نفری‌مون، زنانه با هم طی کردیم که پول پای هتل و محل اقامت ندیم و در عوض خرج گشت‌وگذار و تفریح‌وتفرج کنیم. قید خرید رو هم زده بودیم و قرار بود شبونه برای گذران وقت، پاساژها رو زیر پا بگذاریم فقط. ضمن اینکه متفق‌القول، عده‌یی آدمیزاد بودیم که نون‌وماست‌وخیار و انواع غذاهای سبک تابستونی رو توی اون هوا، به سفره‌ی هفت‌رنگ غذاهای دریایی ترجیح می‌دادیم.
اینه که یه ویلای ساحلی گرفتیم و برنامه این بود که بعد از صرف صبونه بزنیم به آبه پلاژ بانوان و بعدازظهرا صرف تفریحات دریایی بشه.
روز اول مامان گرما رو تاب نیوورد و برگشتیم. موقع برگشت به ویلا، اتفاق تکان‌دهنده‌یی رخ داد. به محض ورود به محوطه، هف‌هش‌تا گربه‌ی کور و کچل به سمتم سرازیر شدن. به سمت منه ساکه حوله و دمپایی و کرم ضد آفتاب به‌دست و عاری از غذا و مواد خوراکی.
اینجا بود که اولین عهدمون زیر پا گذاشته شد و بنا شد وعده‌های غذایی‌مون رو به مرغ یا ماهی و یا موادی که موردپسند گربه‌های هار و هور و گرسنه‌ی محوطه واقع بشه، تغئیر بدیم تا با وجدان راحت روزا رو بگذرونیم و مسافرای خوبی تلقی بشیم.
همون شب، عهد دوم هم ناغافل شکسته شد. اینجوری که وقتی برگشتیم هتل، کیسه‌های مملو از خریدهای متعدد‌مون کمرشکن شده بود و دائم به هم می‌گفتیم «خوبه به قصد خرید نیومده بودیم» و هربار خنده‌های مستانه سر می‌دادیم واسه‌خاطر همین عبارت تکراری و هیچ‌کودوم به روی خودش نمی‌اورد که داریم جفای به عهد می‌کنیم و مدام موجودی کیف‌پولامون تقلیل پیدا می‌کرد. با این‌وجود انگار کسی از درون بهمون نهیب می‌زد که «تیک‌ایت‌ایزی».
جزیره تمیز و آروم بود و بجز بوی نامطبوع عرق که برخی اوقات به مشام می‌رسید، چیز رو اعصاب قابل‌توجهی نداشت. مردمانش هم که جنوبی‌های بامعرفت و باغیرت بودند. آدم‌هایی که وقتی می‌دیدن داری به زحمت باری رو جابجا می‌کنی به کمکت می‌اومدن و غیرت‌شون فقط موقع عقب رفتن روسری و کوتاه بودن مانتوت عود نمی‌کرد. نکته‌ی خیلی مثبت‌شون هم این بود که اعتقاد نداشتند که اگه روزه نباشی باید به غل‌وزنجیر بکشنت و بمیری کلن.
در کل همه‌چیز خوب بود. و تنها قسمت ناراحت‌کننده‌ی سفر، همون کاسپین‌ بودنه شرکت هواپیمایی‌مون بود. که موقع رفت‌وبرگشت مدام برام یاد و خاطره‌ی دوستان ارمنی‌زبونم زنده می‌شد که مثلن هیچ‌وقت پیغام «هواپیمایی کاسپین براتون اوقات خوشی رو تو فلان‌جا آرزو می‌کند» رو نشنیدن...

× از دید من آدما در مواجهه با مسائلی مثل سفر و مسافرت، به دودسته‌ی عمده تقسیم می‌شند:
دسته‌ی اول «یکهو/یلخی مسلک»‌اند. یعنی ناگهان تصمیم می‌گیرند دل به جاده بزنند و شبونه هوای دلی برونند. هیچ نگران مقصد نیستند. از دیدشون مسافرت از لحظه‌ی خروج از خونه آغاز می‌شه و غم‌شون نیست که ممکنه جایی برای اقامت گیر نیارند. این دسته افراد همیشه مجهزند. یعنی در صندوق‌عقب ماشین‌شون رو که بزنی بالا، با بقچه‌یی حاوی زیرانداز، گاز پیکنیکی و صندلی‌تاشو روبه‌رو می‌شی. به عبارتی، تا لحظه‌ی آخر تمامی برنامه‌ی سفر در هاله‌یی از ابهام فرو رفته و هیچ از تصمیم بعدت خبر نداری.
دسته‌ی دوم اما از تیپ بابان. افرادی محافظه‌کار و از پیش تعئین‌شده. این قبیل افراد برای یه سفر دوروزه به نزدیک‌ترین جا، از ماه‌ها قبل برنامه‌ریزی می‌کنند و شرایط رو می‌سنجند. جوری که شب‌سفر، می‌تونی از جزئیات سفر هم سر در بیاری.
مثلن برای بابا، مسافرت یعنی «حرکت از مبدا به مقصد و مسیر برگشت کلن اسمش مسافرت نیست». می‌شه گفت مسافرت برای دسته‌ی دوم از بعد از رسیدن به مقصد تازه شروع می‌شه. تو تعریف بابا از سفر، توقف ناگهانی تو جاده مفهومی نداره. چرا که به نوعی رویدادی پیش‌بینی نشده به حساب می‌یاد که قبلن فکرش رو نکرده.
بابا برای مسافرت نیاز داره به اینکه بدونه از لحظه‌ی خروج از خونه چه احتمالاتی سر راهشه و از حوادث غیرمترقبه استقبال نمی‌کنه اصلن. اینکه چه مقدار پول باید برداره، کجاها قراره بریم، کجاهای جاده می‌بایست بایستیم، کودوم پمپ‌بنزین باید برای پر کردن بنزین بریم و مقصد دقیقن کجاست، همه‌وهمه باید به وضوح مشخص باشه. هرکودوم از این موضوعات اگه تا حدودی گنگ باشه، بابا کلافه می‌شه و بنای غرغر می‌ذاره و سکوتی سنگین فضای ماشین رو در برمی‌گیره تا مقصد. 
حالا اصن نقل خوبی یا بدی این دودسته نیست. فقط خواستم بگم به‌طور خیلی‌از‌‌پیش تعئین‌شده‌یی به مدت مشخصی، عازم سفرم. اگرچه بابا همراهمون نیست اما خب این خصوصیت به‌طور موروثی به ما هم سرایت کرده.
حالا تنها مشکل سفر، شرکت هواپیمایی‌مونه. «کاسپین». به عبارتی سفر با مقصدی نامعلوم. و به طور دقیق‌تر مفهومش اینه که ما بایست در عرض چن‌ساعته باقی‌مانده در هیبت آدمیان «هر چه پیش آید، خوش آید» در بیایم و به تقلید از طرفداران حزب جبرگرایی، مدام مضامینی نظیر «عمر دست خداست» یا «هر چی قسمت باشه، همونه» از خودمون متصاعد کنیم.

× دارم کتاب می‌خونم که مامان صدام می‌زنه که برم ببینم رو «این» چی نوشته. «این‌» مذکور، یه‌ست چاقوی آشپزخونه‌ی آلمانیه که توی طلق (؟) بسته‌بندی شده. بسته‌بندی داغونه، و با یه‌نگاه بهش می‌شه فهمید کمه‌کم مربوط به هف-هش سال پیشه.
در جواب خواسته‌ش بهش می‌گم که ترجمه‌ی زبون‌آلمانی از تواناییم خارجه. اما برای اینکه فکر نکنه سرسری از خواسته‌ش گذشتم، شروع می‌کنم به خوندن روی جعبه و نگاه کردن به عکساش.
می‌گم «کی اینو خریدی؟»
می‌گه «اصل آلمانه. خریده بودمش واسه جهازت. دیدم همین‌جوری بمونه زنگ می‌زنه تیغه‌هاش، بازش کردم خودم استفاده‌ش کنم»
یه‌جوری می‌شم از اینکه زمانی که منه نوجوون مشغول باربی‌بازی بودم، مامان برای خونه‌م ست‌چاقوی اصل آلمان تدارک می‌دیده... دلم ضعف می‌ره از اینکه همه‌ی مامان‌ها یه همچین موجوداتی‌اند. موجوداتی نگران و کمال‌طلب، برای زندگی بچه‌گانشون؛ حتی ناخلف و مخالف ازدواج.

× طرفدار محسن‌نامجو یا شاهین‌نجفی نیستم. یعنی جوری نیس که بدون آهنگاشون قرارم دیگه نباشه. اما بدمم نمی‌یاد ازشون. همینم کافیه که بابا تا یکی از این‌دوتا رو تو ماهواره می‌بینه، صدام بزنه که «بیا رفیقت». البته که از این اصطلاح، مادامی‌که راز بقا و یا حیوانات رو نشون می‌ده هم استفاده می‌کنه. می‌شه گفت «بیا رفیقت» حربه‌ایست برای کشوندن من پای تلویزیون و دل دادن به بابا و تعلقات خاطرش.
بعد یه‌مدلیم این «بیا رفیقت» رو می‌گه که انگار رفقای گرمابه‌گلستونم رو داره نشون می‌ده و کلن باید با شعف‌خاطر در محضر تلویزیون و پدر، حاضر بشم.
یه اخلاقه دیگه هم داره این بابا، از این قرار که وقتی چیزی باب میلش نیس، مثلن دیالوگ زشتی توی تلویزیون گفته می‌شه یا مثلن یهو صحنه‌ی هم‌خوابگی نشون داده می‌شه، سینه‌ش رو صاف می‌کنه. که مرثیه‌ای برای حجب‌وحیای از دست‌رفته، محسوب می‌شه در نوع خودش.
بعد حالا در نظر بگیر تو تلویزیون شاهین‌نجفی رو اورده و بابا صدام زده «بیا رفیقت» و منم پا شدم رفتم ببینم دقیقن کودوم یکی از رفیقامه که یهو یه آهنگ ازش پخش می‌شه که دائم توش می‌گه « گیتار تو/ خااااار تو... خااااار تو».
شاهین عزیز از اونور هی ولوم می‌ده به صداش و بابا از اینور به‌طور پی‌درپی گلوش رو صاف می‌کنه و ابرو در هم می‌کشه.
و اصن به من فرصت توضیح نمی‌ده که این «خار» با اون «خوار» زمین تا آسمون تفاوت می‌کنه و نبایستی اینقد خودش رو بیازاره... البت در انتها اصرار شاهین بر تاکید این واژه، باعث می‌شه بابا با حرصی درونی، کانالو عوض کنه و من بدون کوچک‌ترین حقی مبنی بر اعتراض، محروم بمونم از دیدن رفیقم؛ نجفی.

× بابا نسبت به صدای اپیلیدی، عکس‌العمل نشون می‌داد، اینه که تحت‌تاثیر تبلیغات رفتم و یه بسته ویت‌مخصوص بدن -دست‌و‌پا- گرفتم. وقتی باهاش کار کردم به شدت راضی بودم و این شد که توی لیست خریدم ویت‌مخصوص‌صورت رو هم جای دادم برای امتحان.
یک‌شنبه روزی که رفتم شهروند، متوجه شدم ویت‌های مخصوص صورتش ته کشیده. منم نه که بدون ویت شبم قرار بود روز نشه، دل به دریا زدم و مارک Body Natur رو گرفتم که روش زده بود ساخت اسپانیا. به خیالم که اسپانیولی‌ها بویی از حساسیت پوست صورت برده‌ان.
روی برچسب راهنمای فارسی پشت جعبه، توصیه‌ی اکید کرده بود که از این نوار موبر برای نواحی صکزی استفاده نکنید. توصیه‌یی که من پیش از استفاده کور بودم و معنیش رو بعد از استفاده متوجه شدم.
طبق روش، برچسب رو پشت لبم چسبوندم و مامان رو صدا کردم که برای تمرکز بیشتر، اون برچسب رو بکشه. و کشید و من متر و اندی از جا جهیدم. توجهی نکردم و ادامه دادم. درد زیاد بود اما برای خودم طبیعی جلوه‌ش می‌دادم.
چن‌ساعت بعد هنوز جاش قرمز بود و سوزش داشت. این بود که پوست خیار گذاشتم روش تا تسکینم ببخشه و نبخشید.
و حالا دو روز از قضیه می‌گذره و محض خاطر چار شیوید سیبیل، من دارم تاوان سختی رو می‌پردازم. قسمت کان‌سوز ماجراش هم اینجاست که وقتی با دقت تو آینه به نواحی حساس و زخم شده نگاه می‌کنم، می‌بینم که اون چار شیوید هنوز به قوت خودشون باقی‌ و پابرجان.
اگه دردش رو در نظر نگیرم، مشکل حادی با قضیه ندارم به جز ذهن انحراف‌پرور ملت. که با دیدنم فیلمانه‌ی برنو می‌‌نویسند توی توهمات‌شون و این از چشمانشون تراوش می‌کنه. البته که اندکی هم حق دارند، جای مذکور جای ضایعیه‌ی برای ملتهب و قرمز شدن کلن.
حالاس که کم‌کم داره چشمونم به روی توصیه‌های اکید جعبه باز می‌شه و معانی پشت پرده‌شون رو درک می‌کنم.

به‌هر‌حال، گو این‌که اوصولن تاریخ هم گواهی می‌ده خانوما موجودات بکش‌و‌خوشگم کنی هستن اما من تا عمر دارم مامان رو بخاطر بلد نبودن کار کردن با «بند» -این ابراز حیاتی زیبایی- سرزنش و بابا رو بخاطر تحمل اندکش که منو به سمت‌ خاندان ویت‌سانان سوق داد، محکوم می‌کنم.

× از دیروز آقای زیپ به همراه خاندانش رفته شمال. همراهانش در این سفر علاوه بر والدین، خاله و شوهرخاله و دخترخاله‌ی 18 ساله‌شون هستند. محل دقیق مقصد رو هم بهم گفت اما فراموش کردم. چیزی شبیه رضوان‌شهر بود به گمونم. اطراف انزلی.
وقتی داشت می‌رفت بزرگوارانه گفتم که من بهش در طول سفر زنگ نمی‌زنم تا مزاحمتی ایجاد نکنم و اونم خیلی متشخص گفت «باشه»
ضمنن خیلی هراس‌آور شرط کردم اگه نبودش رو توی این دوران حس کنم، تیریپ‌قهر برمی‌دارم. اینه که ساعت به ساعت گزارش‌کار داره اعلام می‌کنه و چن‌ساعت پیش اعلام کرد که دارن می‌رن دریا برای شنا. و بسیار جای منو خالی فرمودند. حالام به علت کمبود خواب تو روزای اخیر و خستگی، گرفتند خسبیدند. البت که بازم جام رو خالی کرد!

× حس می‌کنم دل‌ضعفه دارم و بســــــــــــيار زياد گشنمه. چن‌دیقه طول می‌کشه تا غذا حاضر شه. بزاق مترشحه رو پاک می‌کنم و سینی حاوی محتویات خوراکیم رو دست می‌گیرم، می‌رم جلوی تلویزیون. از وقتی فارسی‌وان قطعه، یا رو بی‌بی‌زیه یا وی‌او‌ای. این‌بار قرعه به‌نام بی‌بی‌زی بود.
می‌شینم رو مبل و سینی رو می‌ذارم رو پام. یه برنامه داره پخش می‌شه در مورد ترور جان.‌اف.کندی. به محض اینکه می‌خوام اولین قاشق رو بذارم دهنم، گوینده می‌گه: "تیکه‌هایی از جمجمه و مغزش رو کنار خیابون پیدا کردند و این نشون می‌ده..."
چشمام رو می‌بندم و یه نفس عمیق می‌کشم. سعی می‌کنم متمرکز شم رو چیزای خوب. به پیتزای سالسا فکر می‌کنم. به پاستای راز. به فلافل‌های پیچ‌شمرون. به ساندویچ‌های زاپاتا. سه-چار تا قاشق رو با این افکار می‌دم پائین. اما یهو می‌بُرم ديگه. بخش چیزای‌خوب‌اندیشیم ارور می‌ده و تیکه‌های متلاشی شده‌ی مغز و جمجمه‌ی ج.اف.کندی جلوی چشمم رژه می‌رن و نمی‌ذارن ادامه بدم.
به این فکر می‌کنم که واقعن چرااا؟

× ترم پیش کلاس فرانسه‌م رو مرخصی گرفتم. چون به طرز شگفت‌آوری با روزای امتحانات دانشگام تداخل داشت و منم که پتانسیل غیبت درم به وفوور هست و نزده می‌رقصم. اینجوری شد که مرخصی رد کردم.
بهم گفته بودن بیست روز مونده به شوروع ترم جدید، زنگ بزنم تا ساعت کلاسم رو بهم بگن. اون روز مصادف شد با روزی که من و آقای زیپ رفتیم تنگه‌واشی. اینه که تو همون شولوغی که همه قرهای خشکیده‌ی کمر و گردن‌شون رو خالی کرده و هم‌زمان در مورد آلمان و اسپانیا و برزیل کارشناسانه اظهار نظر می‌کردن، زنگ زدم به مؤسسه و فهمیدم ساعت کلاسم افتاده 8:30 صبح.
اون‌موقع تو یه فاز دیگه بودم. فازه «در جوار یار و سر بر ‌کوپال دلبر». اینجوری بود که دقیقن نفهمیدم چه اتفاقی افتاده و خواسته‌شون تا چه حد خارج از قوه و توانمه.
یکشنبه اولین روز زبان‌آموزی بود و من تو حال‌وهوای اشتیاق کیف‌و‌کفش نو و دفتر جلد شده، ساعت 7، به‌صورت اتوماتیک بیدار شدم. کم چیزی نیست کلاس مختلط، دوستان. به‌هرحال هر چقدم ذهن‌و‌فکر و انگشت‌حلقه‌ی دست چپ‌تون پر باشه، بازم نمی‌شه قدرت و هیجان حاکم بر اینجور کلاسا رو ندید گرفت. جون آبجی نه به‌خاطر خودم، که به‌خاطر تلاش‌و‌تقلای جوونا واسه تیک‌زدن با هم‌دیگه می‌گم.
ظرفیت کلاس 12 نفر بود و ده‌نفرمون دختر بودیم. تایم کلاس کشدار و کشنده گذشت. نه به‌خاطر تقسیم ناعادلانه‌ی جنسیت، بلکم به‌خاطر جو مزخرفی که حاکم بود. اینجوری که فلانی از دو ماهی که پاریس بوده صحبت می‌کرد و اون‌یکی با یادآوری اینکه کنار بندر مارسی خرچنگ‌و‌حلزون تناول کرده، حرف قبلی رو قطع می‌کرد و بعدی دستور آشپزی می‌داد که صدف با لیمو و کره فوق‌العاده می‌شه و من از سحرخیزی صبحم، چرت می‌زدم.
ساعت 11، مثه کسی که کوه بزرگی رو کنده، خونه بودم و بدین‌سان تا ساعت 2 خوابیدم. بعد بلند شدم ناهاری به بدن تزریق کردم و دوباره حس رخوت برم غلبه کرد و خوابیدم تا 7 و تا خود شب مست‌وملنگ جفتک می‌نداختم و حوصله‌ی هیچ کاری رو نداشتم.
بعله. و اینجوری بود که  صبح زود بیدار شدنم مسبب به لعنتی رفتنه تمام روزم شد و من به صورت موجود بی‌مصرفی فقط جای خسبیدنم رو عوض می‌کردم.
حالا من قوین اعتقاد پیدا کردم که آدم «سحرخیز باش تا کامروا باشی»‌یی نیستم و این مسئله در زندگی من کاف‌شری بیش نیست. به‌خصوص که دیگه انگیزه‌ی مستدلی هم برای این سحرخیزی ندارم.

× خاطرمه چن‌‌سال پیش که تازه اینترنت و دنیای مجازی باب شده بود، ما برای دست‌یابی به این مهم هم، خون دل خوردیم. نمره تلیفون ما، شیش رقمی بود اون‌موقع و اینترنت روش سوار نمی‌شد و فقط محض تماس برقرار کردن و مخابره کردن کلمات ضروری بود.
چن‌سال بعدترش، هفت‌رقمی شدیم. اما کماکان مشکل سوار نشدن اینترنت، پابرجا بود. جوری بود که هر وقت آقای پلنگ‌صورتی -مسئول رتق‌و‌فتق کردن اومور مربوط به رایانه‌مون-  می‌یومد واس‌خاطر اینترنت، من تبدیل به موجود پرهیزگاری می‌شدم که نذر و نذوراتی می‌داد که اینترنت‌دار بشه و دست‌آخرم جواب گرفت. آخرش فهمیدیم مشکل از مچ نبودن مودم و ویندوز بوده نه خط تلیفون.
مدتی هم با مشکل پالس بودن خط‌مون سر و کله زدیم. اینطوری که نصفه‌شبی اگه می‌زد به سرمون و می‌خواستیم کانکت شیم، تیریک‌تیریک تلیفون توی هال‌و‌پذیرایی صدا می‌داد و شماره می‌گرفت و اهل منزل بیدار می‌شدن. این بود که سر زدن به سایت روزی‌دات‌کام و گاهی هم سایت‌های داستان‌های صکزی‌ من و بابام (!) منحصر می‌شد به تایم بعد از تعطیلی مدرسه‌مون که همون 3 بعدازظهر بود که همه خوابن. راستیاتش بابا، ایدئولوژیه خاص خودش رو نسبت به اینترنت داشت/داره که مبنی بر اینه‌که «اینترنت می‌خواد که با جنس‌مخالف رابطه برقرار کنه» و من نمی‌خواستم با اعمالم، به این ذهنیت بیشتر دامن بزنم. اینه که مخفیانه و کاملن سری به این قبیل سایتا، آمدوشد می‌کردم و جلو چشم دیگرون فقط به انجام تحقیق‌وپروژه‌هام بسنده می‌کردم و دیگه خیلی فیس‌و‌چسانه، اندکی چت با اناث.
وقتی خط‌مون قابلیت تون شدن پیدا کرد، شب‌‌ و نصفه‌شب کاف‌چرخ می‌زدم در این مجازستان. البته که سنی ازم گذشته بود و تحقیقاتم هم سنگین‌تر شده بود به مراتب. حالا مشکل جدیدی برام شاخ شده بود و اونم چیزی بود به اسم قیلطر و سرعت لاجونی که داشتم.
پارسال همین‌موقعا بود که مامان اعلام کرد می‌خواد یاد بگیره با خواهرش تو ینگه‌ی دنیا از طریق چت و گفتگوی زنده ارتباط برقرار کنه و این شد که به محض نالیدنش از سرعت، با شاتل قرارداد بستم. البته که در اندک‌زمانی فسخ شد همه‌چیز. چرا که گفتن ما در منطقه‌ی تکنولوژی‌گریزی بیتوته کردیم و زمان لازمه که تکنولوژی به آبادی ما برسه و بشه ای‌دی‌اس‌ال رو سوار کرد رو خط تلیفون.
امسال اما مامان اعلام کرد می‌خواد یاد بگیره از طریق ایمیل برای خواهرش عکس بفرسته. نتیجه‌ی این یادگیری این بود که امروز با عزمی جزم راهی مخابرات منطقه شدیم. همون اولش خانومه می‌خواست سنگ بندازه جلو پامون شیطون. گفت که باس آخرین قبض پرداخت شده‌ی تلیفون و کارت شناسایی بدیم و ما در اندک‌زمونی همین کار رو کردیم که باز سنگ انداخت که باس مالک تلیفون خودش درخواست بده. اینه که رفتیم از تو ماشین بابا رو کشوندیم بالا و جاش درخواست دادیم و اون امضا کرد -دلش زیاد رضا نبود با دست خودش کاری کنه که نوامیسش بتونن با سرعت 128 با جنس مخالف ارتباط برقرار کنن-
درخواست رو بردیم پیش رئیس و ایشونم دستورش رو اعمال فرمودن و ما دوباره حواله شدیم سمت خانومه سنگ‌انداز و ایشونم گفتن تا 48 ساعت دیگه ای‌دی‌اس‌ال‌مون وصله و هر چه سریع‌تر مودم تهیه کنیم.
خوشحال شدید، نه؟ منم حالا نه به اندازه‌ی شما، ولی لبخندی زدم و اومدیم خونه.
ساعت 3 بعدازظهر بود که تلیفون اتاق زنگ خورد و من بالذاته پاشدم و دستگاه رو از پیزیر کشیدم و دوباره رفتم بخوابم که دیدم اون‌یکی خط زنگ می‌خوره. بابا گوشی رو برداشت و با تشکر فراوون گوشی رو گذاشت و اومد تو اتاق و بی‌توجه به خواب ناز من گفت «از مخابرات بود. گفت اون‌موقع سرشون شولوغ بوده چک نکردن. منطقه‌ی ما هنوز ای‌دی‌اس‌الش راه اندازی نشده و می‌ذارنمون تو نوبت».
آره خلاصه. چه خبر دیگه؟

× حس می‌کنم دچار کهولت نوشتاری شدم دوستان. بدین‌صورت که دیگه نه تمایلی به شرکت در بحث دارم و نه اشتیاقی برای راه‌اندازی بحث. انگاری که به یک‌باره تبدیل به آدم صلح‌جو و دیسکاشن‌گریزی شدم. شاید یکی از دلایلش این باشه که اخیرن دری از حقیقت به روم گشوده شده که بهم نشون داده به تنهایی نمی‌شه چیزی رو عوض کرد و این بحثا در حقیقت نوعی اتلاف‌وقت و بازگو کردن مسائلیه که ما روزانه می‌بینیمش و کاری براشون نمی‌کنیم. شاید برای همین حس بی‌مصرفیه که نمی‌تونم مثه قبل بتازونم و غرغر کنم و به باد انتقاد بگیرم. ترجیح می‌دم کنج عزلتم بنشینم و چای بنوشم و چشمونم رو به روی چیزایی که رو نرومه ببندم و سراغشون نرم و صد البته که این مسئله باعث شده دچار سندروم اینترنت‌زدگی هم بشم.
خواستم فقط یه توضیحی بدم واسه این پستای چند روز در میون و غیبتای صغرام. که بدونین دلیلش چیزی شبیه پیر و پاتال شدن بعد نوشتاریمه.

× موقعیت تو اتاق پای کامپیوتر:
بابا: از اینترنت چه خبر؟
من: خب... کوچک‌زاده تو مجلس برگشته به مطهری فاچ‌ساین نشون داده.
مطهری هم برگشته بهش گفته "خفه‌شو، بتمرگ، چفیوس".
خبر بعدی هم اینه که نماینده‌ی رهبری تو دانشگاه یزد گفته "پوست آرنج شبیه پوست بیضی است" و بعد...
بابا: من رفتم. سریالای فارسی‌وان داره شورو می‌شه  تو نمی‌یای؟

× رفته بودم هف‌حوض. نمی‌دونم این محله چی در خودش داره که مجبورت می‌کنه هربار سرمایه‌ت رو به باد بدی. اینه که این‌بار هم دستای من پر بودند از کیسه‌های مختلف. مانتو، البسه‌ی خونگی، لباس‌زیر، شلوار، شال، جوراب و کلیپس سر. هر کودومم تو یه کیسه. نیمه‌های راه که بودیم، جرقه زدم که تعداد کیسه‌ها رو کم کنم و اقلام خریدم رو بچپونم تو هم. اینه که لحظه‌یی ایستادم همون وسط پیاده‌رو و سر فرصتی کارم رو به انجام رسوندم.
دوباره راه افتادم. دو-سه قدم بیش‌تر نرفته بودم که یه خانومی صدام کرد و گفت: "ازتون یه چیزی افتاد". مثل برق برگشتم و آه از نهادم بلند شد. دستم رو روی قلبم گذاشتم و به سمت اون‌چیزه که ازم افتاده بود حرکت کردم و دائم توی اون مسیری که هر قدمم به مثابه‌ی یک‌عمر برم گذشت، می‌پرسیدم: "واقعن اون‌چیزی که ازم افتاده بود نمی‌تونست چیزی بجز یه چورت‌توری باشه؟" اینه که عرق‌ریزان دولا شدم و چیز مذکور رو برداشتم و در یک حرکت چپوندمش توی کیسه و سعی کردم نفس عمیق بکشم و به مسیرم ادامه بدم.
البته که ملت هم کمک شایان توجهی در این زمینه بهم کرد. کلن یه‌دونه باشیم تو این قضایا. نمی‌دونم چرا نگاها و لبخندا جوری بود که یعنی دیدی مچت رو گرفتیم چورت خریدی؟ و کلن انگاری فقط من تو این مملکت از اون یه‌تیکه پارچه استفاده می‌کنم و کارم حسابی قبیحه.

× هر کسی برای به دست آوردن آمال و آرزوهاش، مسیری رو انتخاب می‌کنه. یکی می‌گه راضیم به رضای خدا و می‌سوزه و می‌سازه. یکی کلن بعد یه مدت تلاش، قید همه‌چی رو می‌زنه و بی‌خیال می‌شه. یکی اونقدی جنم داره که در مقابل طوفان حوادث قد علم کنه و تا به آمالش نرسیده سر تعظیم فورود نیاره و یکی هم هس که تو ظاهر امر بی‌خیال قضیه‌س اما منتظر فرصتای طلایی نشسته تا خرطوم رقیب رو خاک‌مال کنه...

چن‌وخ پیش بود که آقای زیپ بهم گفت می‌خواد سیبیل بذاره و داد و قالی شد. اونم قبول امر کرد و گفت که بی‌خیال. البته که این شوروع ماجرا بود و داد و بیداد بعدی زمونی اتفاق افتاد که اومد تهرون و با سیبیل دیدمش. یعنی در اصل اون جمله‌ی "می‌خوام سیبیل بذارم" چیزی بود در حد آماده کردن من. خب تو نگاه اول مشکل خاصی نداشت و چه بسا تو همون یه نظر از دید منه متنفر از سیبیل چیزی بود در حد مقبول و شکیل و دلبر سیبیل‌دار. البته که یه ده پونزده سالی رفته بود رو سنش و در کنار منه بیبی‌فیس شدیدن تو ذوق می‌زد. اما قسمت مشکلات‌دار ماجرا این چیزا نبود.
شما که غربیه نیستید، خوش نداشتم وقتی در حال ماچ‌و‌بوسه بودم، چیزی مثه موی زخیم سیبیل منو از خلسه درم بیاره. این شد که تاکید مؤکد کردم که دفه‌ی دیگه‌یی با سیبیل در کار نباشه و آقای زیپم نه نگفت.
بعد از این جریان دچار عذاب وجدان شدم. با خودم می‌گفتم من حق ندارم نظرم رو بهش تحمیل کنم، چرا که متقابلن این حق رو هم به آقای زیپ نمی‌دادم که بگه چون از مانتوی من خوشش نیومده، من نباس بپوشمش دیگه. البته که مسئله‌ی خلسه هم کم لطمه‌یی به رابطه نمی‌زد...
این شد که تصمیم گرفتم مدتی دندون سر جیگر بذارم و اجازه بدم مردونگیش رو با سیبیل به رخم بکشه. به خيالم که این رفتار بزرگوارانه‌ی من از دیدش پنهون نمی‌مونه و متعاقبن درصدد جبران برمی‌یاد که محض خاطر گل روم بعد از یه مدت این جلافتا از سرش می‌افته و دوباره همه‌چی مثه قبل می‌شه. که خب این ذهنیتا چیزی بود در حد همون زهی خیال باطل و شتر در خواب بیند و این صوبتا. اینجوری شد که دوباره خشانت‌عمل در پیش گرفتم و به زبون اومدم که بزن اون لامصبا رو! و اونم زد.
مدتا گذشت. دیگه جریان حل شده بود رسمن. حالا دیگه من عذاب وجدانی حس نمی‌کردم و آقای زیپم چیزی بروز نمی‌داد. و شاعر بی‌کار ننشست و شعر "همه‌چی آرومه" رو سرود.
تا اینکه چن‌روز پیش رفتم تو فیس‌بوک و دیدم یه گروپ‌ساجست‌شن دارم. حدسم بر این بود که کسی دعوتم کرده به عضو شدن تو صفحه‌ی آشپزی‌یی، کتاب سالی و یا دیگه نهایت پیج‌های صیاصی-اعتراضی‌یی اما خب همیشه هم حدس آدم درست از آب در نمی‌یاد.
بعله دوستان. من دعوت شده بودم به عضویت در انجمن حمایت از سیبیلیسم!! و این یعنی زیپ ممکنه ظاهرن به باد نسیان بسپره همه‌چی رو اما باطنن از پا نمی‌نشینه و آدمه تا خون در رگه ماست، سیبیل از آماله ماست‌ایه کلن.

× یه زمونی بود که واسه خودمون تو عرصه‌ی حساب و کتاب، برو و بیایی داشتیم. به عبارتی می‌شه گفت یلی بودیم تو حوزه‌ی حد و مشتق و انتگرال و تابع و مباحث کوفت‌و‌زهرمار دیگه. این آخریا که دیگه طوری شده بود که رومون حساب رتبه‌ی زیر 800 باز کرده بودن. البته که حسابشونم درست از آب درومد منتها از یه زاویه‌ی دیگه. این شد که ما شدیم 11 هزار و رفتیم زیر هزار و قسمتمون شد کتابداری علامه.
البته که مشکلاتی سد راهم شد که بازگو کردنش در این مقال نمی‌گنجه، فقط به همین بسنده می‌کنم که حکمتی درش بود، منتهای قضیه این رشته‌هه جوری شد که تنها واحدی که توش عدد و رقم به چشم می‌خورد، آمار مقدماتی بود.
رو حساب همون غرور دوران بلاغت بود که وقتی کپل گفت این ترم می‌خواد ریاضی‌پایه برداره به امید من، قبول کردم که تایمی رو صرف رفع اشکالاتش کنم و دیروز وقتی نمونه سؤالاتش رو گذاشت جلومو شروع کرد به سؤال پرسیدن، بعض شما نباشه مثه خر تو گل وا دادم. یعنی تو بگو از پس یه حد فکسنی برومدم، نیومدم. تموم مباحث به وادی نسیان و فراموشی سپرده شده بود و من انگار تو خلسه‌ی بی‌اطلاعی زندگی می‌کردم. 
بعله دوستان. دیروز یه حقیقت تلخی رو درک کردم. اینکه این رشته باعث شده که به کلی دست از حساب بکشم و بچسبم به قسمت کتاب ماجرا فقط. اینه که فهمیدم دیگه یل که سهله، موری هم در این زمینه نیستم و کرک و پرم ریخت...
شاعر در این باب چه خوش گفته که:
 به خوشگلیت نناز که به تبی بنده
 به پولت نناز که به شبی بنده
 و من همین‌جا می‌باس اضافه کنم:
 به معلوماتتم نناز که به رشته‌ای بنده
 و خلاصه که بشر انگاری کلن هیچ گهی تو هیچ زمینه‌یی نیس، دوستان.

× چن‌روزیه به طور خودجوش، طعام به دست راه افتادم تو کوچه‌پس‌کوچه‌های تهرون دنبال چار پاهای نحیف و لاغر مردنی‌یی که شمایل گربه رو دارن. اینجوریم نیس که به طور صلواتی کار کنم و هر موجودی بیاد جلو مستفیض بشه. بلکه فقط موجودای ریقوونه‌شکل قرین رحمتم قرار می‌گیرن.
راستیاتش چن‌هفته پیش، به طور اتفاقی دیدم دم درب منزل مادر والده، چن‌تا بچه‌گربه‌ی ریقوونه، لمیده بودن زیر ماشین و تو جوب. معلومم بود یه نسبت خویشاوندی دارن با هم که اینطور در صلح‌و‌صفا کنار هم آسوده بودن. همین که ما اومدیم بریم به کارمون برسیم همچین معو‌معویی راه انداختن که گوشت به تنم آب شد. کلن در مقابل این صدا موجود ضعیف‌النفس و واداده‌یی هستم. اینه که تصمیم گرفتم از هفته‌ی بعدش با چپ‌پر برم سراغشون که از قضا هفته‌ی بعدی در کار نبود و مجبور شدیم واسه خاطر دیدن مامان‌بزرگه بریم بیمارستان.
اما خب این کرمی بود که افتاده بود تو جونم و تصمیم داشتم عملیش کنم هرطور شده. واس‌خاطر همین وقتی مامان‌بزرگه گوشت و مرغ وعده‌های غذاییش رو نمی‌خورد، نمی‌تونستم نقش یه نوه‌ی دل‌نگرون رو بازی کنم و غصه بخورم. اینا رو برمی‌داشتم و قدم‌زنون راه می‌افتادم تو کوچه‌های اطراف.
این هفته که مادر والده اومد خونه و ما باز رفتیم اونجا، رفتم و برای ریقوونه‌ها یه کیلو گردن‌مرغ خریدم و پختم و بردم پائین. اولش کسی نبود، واسه همین مجبور شدم آواز "پیش،پیش،پیش" سر بگیرم که خب احتمالن بساط خنده‌ی ملت رهگذر هم فراهم شد. نوش‌جونشون، بذار دلشون شاد شه، ما که بخیل نیستیم.
خلاصه که یکی‌یکی سر و کله‌ی نحیفان کوچه‌ی مامان‌بزرگه‌اینا پیدا شد. به هر کودومشون یه گردن دادم و هر کی رف سی خودش. اما یکی‌شون بود که ظاهرن ته‌تغاری بود و اتفاقن ریوونه‌تر و ایکبیری‌تر از همشونم بود. اینه که آستینامو زدم بالا و دستمو تا مچ بردم تو ظرف چرب‌وچیلی و شروع کردم به کندن گوشت‌مرغ و انداختن جلوش. بعد از خوردن هر تیکه، سرش رو بلند می‌کرد و خیره می‌شد به دستم که یعنی "یکی‌دیگه قربونت". خلاصه که نبودید ببینید این "تن" چطوری قابلیت‌های مادرانه‌ش رو تو روز روشن وسط کوچه به معرض دید عموم گذاشته بود.
البته که مرغا زیاد اومد و همشون با یه نصف‌‌تیکه گردن سیر شدن و ولو شدن رو زمین و خیره شدن بهم که "خب دیگه، پاشو برو". کلن تبدیل به موجودات دیگه‌یی شده بودن هر کودوم. یعنی دیگه تا صبحم براشون "پیش‌پیش" می‌کردم محل سگ بهم نمی‌دادن و این قضیه روح مازوخیسم منو ارذا می‌کرد.
لامصب این مسئله یکی از لذایذ اصیل بشره که انگاری تازه دارم کشفش می‌کنم.

× اگه از خواننده‌های همیشگی باشید، می‌دونین که مسئله‌ی خواب و خسب برای زیگزاگ، از مسئله‌ی ناموس واجب‌تره. یعنی یک خواب راحته بدون سر و صدای اضافی و مخلفات نهایت ارغاسم روحی رو برام به ارمغان می‌اره.
 اینه که این چندوقت و اندی که خور و خسبم بهم خورده، منو تبدیل به موجودی کرده که قابلیت هر نوع پرخاشگری و پی اون اشک‌افشوندن رو داشته باشم. دیگه دیروز این معضلات به حد اعلای خودش رسیده بود و تبعاتش رو می‌شد توی فک‌وفیسم هم دید. اینجوری که پای چشام گود افتاده و سیاه شده بود.
 موضوع از این قراره که آبجی‌تون خیلی وقته به این نتیجه رسیده که افسرده شده. و خب می‌دونین که یکی از نشونه‌های اولیه‌ی افسردگی بهم‌ریختگی پروگرام خوابیدنه. یعنی فرایند خوابیدن من دیگه روز و شب نمی‌شناسه و تبدیل شدم به نوعی کش تنبونی که هر لحظه فرصتی دست بده به سمت رخت‌خواب کشیده می‌شم. البته که اگه فکر می‌کنین نصف زندگیم رو به خواب می‌گذرونم اینجوری، سخت در اشتباهین. چرا که دریغ از یه خواب عمیق و علارغم اینکه پیشامد ناراحت‌کننده‌ی بد و خریه، باید بگم که در تمام مدت خواب هشیارم. به عبارتی، اینکه خوابم و چشمونم بسته‌س و حرف نمی‌زنم فقط ظاهر قضیه‌س و باطن قضیه اینه که حتی اگه توی کوچه دو نفر با هم پچ‌پچ صحبت کنن من می‌شنوم و خوابم رو بهم می‌ریزه!!! چه برسه به صداهای عادی. جوری شده که در فواصل خسبیدن من، اعضای خانواده هیچ اتفاق هیجان‌انگیزی رو نمی‌تونن با شور و شوق برام تعریف کنن چون حتمن اگه جنبه‌ی شنیداری داشته باشه اون اتفاق، من تو خواب شنیدمش و ازش اطلاع دارم.
 اینه که بالجبار دیشب تونستم بدون اینکه غرور مادرانه‌ی مامان رو جریحه‌دار کنم، ازش قرص آرام‌بخش بگیرم و ساعت 3 صبح سر راحت به بالین بذارم. البته که باز صدای آماده شدن کپل رو که داش می‌رف سرکار، شنیدم اما اینقدی گیج بودم که محلش ندم و خوابم برد باز و ساعت 11 نه با صدای تلفن و عربده‌های کارگرای ساختمون روبرویی، بلکه خودم (!) بیدار شدم. انگار که ظرفیت خوابم تکمیل و سرریز شده باشه و چشمونم با فراغ‌بال باز بشند.
 چن‌وقت پیشم که واسه لاغری و چوب‌خشکی و این صبتا، دکتر رفتیم و آزمایش دادم و مامان و کپل، برای جواب رفتن پیش دکتر، بهشون گفته بوده که لاغری من از بابت خور و خوراک نیس که از بابت بهم‌ریختگی برنامه‌ی خوابمه. از خودم هم قبلن پرسیده بود که راحت می‌خوابم؟ که گفته بودم نع و وقتی دلیلش رو پرسید چیزی نداشتم بگم. چون واقعن هیچ دلیلی وجود نداره که من یهو ساعت 4 صبح بلند می‌شم بدون اینکه سر و صدایی بیدارم کرده باشه و باز می‌خوابم و باز 6 صبح بیدارم و کلن روند خوابیدنم به صورت منقطع انجام می‌شه. اینه که دکتره گفته بوده من نیمچه افسرده‌م و مامان همون‌جا به کپل گفته که این مسئله از در مطب بیرون نمی‌ره و ظاهرن خودشم فرامووش کردتش!! چرا که نمی‌تونه قبول کنه نازدونه‌ش به افسردگی مبتلاس اونم تو عنفوان جووونی!
 اینه که دیشب کلی سعه‌صدر از خودش نشون داده بود و محض گودی زیر چشمونم یه نیمچه قرص داد بهم که بخوابم. و گرنه که در مواقع مشابه معمولن قضیه رو با همون دوغ و ماست و این صبتا، فیصله می‌ده.
 نمی‌دونم چرا پذیرش افسردگی، اینقدی که برای اطرافیان پیشامد خوف‌برانگیزیه، برای خود بیمار نیس.

× زیاد اهل جینگیل و پینگیل‌ آلات نیستم. البته که اکسسوریزجات رو دوس دارم و از کادو گرفتن و نگاه کردن و بعضن خریدنشون مشعوف می‌شم اما پای عمل که به میون می‌یاد وا می‌دم و "حال داری بابا"یی نثار خودم می‌کنم به وقت استفاده.
 چند روز پیش، در یک گشت‌و‌گذار مادر-دختری تو تجریش، مغازه‌یی تحت همین مضمون با مامان پیدا کردیم که از ظواهر امر پیدا بود طرف دکونش رو تازه باز کرده. چون قبلن در پیاده‌روی تجریش گز کردنامون به همچین مغازه‌یی با این ابهت بر نخورده بودیم.
 یکی از علایق من توی این مغازه‌ها، دستبند‌های مدل بافتنیه قاطی با یه بند نازک چرم‌ماننده. محض همین مسئله، بعد از ورود سریع به سمت همین دستبندها رفتم و با زیرکی تمام یکی‌شون که ترکیب‌رنگ سبز-کرم-قهوه‌ای-مشکی داشت رو انتخاب کردم. البته که ترکیب‌رنگ جالبی از کار در نیومده بود و دوستش نداشتم، اما یگانه حسنش توی سبز و سیاه داشتنش خلاصه می‌شد که رنگ غالب این دستبند بود و می‌شد به نیات دیگه‌یی ازش استفاده کرد بدون اینکه شک و شبهه‌یی ایجاد کنه.
 و من از دیروز بدون هیچ‌گونه وا دادنی این دستبند رو دستم کردم. دستبندی که بازتابی‌س از اعتراض نرمی تلفیق شده با هنر، روی مچ دستم.

× مثل دو تا آدم بافرهنگ و متمدن نشستیم سر میز، روبروی هم. هر کدوم درگیر رشته‌ی ماکارونی خودشه که به نحوی تمام درازای رشته رو با هورت بکشه داخل!! هم‌زمان داریم در مورد دنیای مجازی و وبلاگ‌نویسی هم اظهار فضل می‌کنیم که می‌گه:
 زیپ: من در ارتباط دنیای واقعی و دنیای مجازی به یک اصل خیلی معتقد و پایبندم!
 من: چه اصلی؟
 زیپ: اینکه دخترا کلن به دو دسته تقسیم می‌شند...
 من -عرق‌ریزون از غلبه بر رشته‌ی ماکارونی-: خب؟
 زیپ: یا خوشگلن یا وبلاگ‌نویس!!
 من:

× دیر وقته، داریم چت می‌کنیم:
 زیپ: اگه تو نبودی، الان من زنده نبودم زیگزاگ...
 من: مرد که اینقد ضعیف نمی‌شه!!
 زیپ: حالا که شده
 من: اگه تو نباشی من چیکار کنم؟ بچه‌هامون؟ جواب اونا رو چی بدم که قرار بوده یه روزی دنیاشون بیارم و نشده؟!
 زیپ: چند تا بودن مگه؟!
 من: مگه دو تا نمی‌خوای؟
 زیپ: یه‌دونه می‌خوام، دختر
 من: حالا اگه پسر شد چی؟
 زیپ: می‌ریم واسه گل دوم!!
 من: ولیعهد نمی‌خوای مگه تو؟!!
 زیپ: آره، چه تاج و تختی هم به ارث می‌خوام بذارم آخه!!
 من: پس این روند ادامه داره تا دختر شه، ها؟
 زیپ: آره
 من: بیخود کردی، همون خودکشی کن پس!!
 زیپ: باید دختر بیاری‌ها، گفته باشم
 من: مثلن اگه نیارم چه اتفاقی می‌افته؟
 زیپ: خودم دختر می‌یارم!!
 من: از کجا؟ از کی؟
 زیپ: از کجا و کی چیه؟! از تو کوچه، خیابون!!!! البته شایدم زن اوردم، معلوم نی هنو!!
 من: بریم بخوابیم دیگه

× دارم به این نتیجه می‌رسم كه يه بيماری مهلك و رو اعصابی جديدن اومده به اسم "توهم ویبره" که بیمار بعد از مبتلا شدن، دائمن صدای ویبره می‌شنوه. حتی اگه گوشیش رو ویبره نباشه!!!! بعد یه علامت دیگه‌شم اینه که بیمار دائمن دستش می‌ره سمت کیف و یا جیبش و یا هر جا که موبایلش اونجاس بعد دستش رو هی ثابت نگه می‌داره رو محل که ببینه واقعن داره می‌لرزه یا باز بیماریش عود کرده!!!!!! متاسفانه این بیماری به شدت مصریه. ما که مبتلا شدیم رف فقط خواستم سفارش کنم "بچه‌ها مرقب باشید"

× حوصله‌م سر رفته. زنگ می‌زنم به آقای زیپ:
من: سلام. حال شما؟
زیپ: مچکر. شما خوبید؟ خانواده خوبن؟
من: همه دست‌بوسند. سلام می‌رسونن!!
زیپ: سلامت باشند. شمام سلام برسونید
من: قربان شما. بزرگی‌تون رو می‌رسونم. خانواده خوبن؟ مامان؟
زیپ: همگی سلام دارند خدمتتون.
یه لحظه جفتمون به احترام میزان اسگل بودن و پایه بودنه هم‌دیگه، سکوت می‌کنیم. دوباره شروع می‌کنه:
زیپ: امری نیست؟
من: عرضی نیست [بعد در حالی که صدام رو مثل بچه‌ها نازک کردم و لوووس، می‌گم]: خداااااانظییییی!!!!
زیپ هم متانت خودش رو از دست می‌ده و صدای منو تقلید می‌کنه و می‌گه: خدااااانظیییی!!!
جفت‌مون قهقه می‌زنیم زیر خنده بخاطر شدت مَفــِدَت [مفید بودن (!)] و پربار بودن مکالمه‌مون و قطع می‌کنیم.

پاورقی:
حالا که نوشتمش حس می‌کنم ایــــــــــــــش، يخ نكنيم واقعن

× امروز آقای زیپ با محمد -دوستش- و عیالشون قرار گذاشته بودن تو نمایشگاه. ساعت 12 قرار داشتیم و من ساعت 12:30 در کمال خونسردی داشتم رژ لب فوردی‌مکس بورژوامو رو لبم امتحان می‌کردم!!! حرکاتم ورزشی بود. البته برای اعصاب آقای زیپ و فکر می‌کنم به آب شدن شیکمش هم کمی کمک کرد البته!!
هر جوری بود واسه ساعت 1 خودمون رو رسوندیم!! خوشبختانه من فسفر سوزونده بودم و کتابا و انتشاراتی که باید سر می‌زدیم رو لیست کرده بودم و فقط رفتیم غرفه و سالن رو پرسیدیم.
یعنی عاشق این حفظ اصالت بعضیام که هر جا می‌رن یه حصیر زیر بغلشونه و بساط گاز پیکنیکی و قابلمه همراه‌شون، حتی تو نمایشگاه!!! و صد البته عاشق بساط عینک‌آفتابی فروشی و خرت و پرتای دیگه‌م. که دست آدم رو تو انتخاب باز می‌ذاره. یعنی با اینکه پا می‌شی می‌ری نمایشگا "کتاب" بازم حق انتخاب داری و می‌تونی جاش عینک‌آفتابی بخری و لذت ببری!!!!
از چیدمان نمایشگا بگم که واقعن حرف نداشت. همچین منظم و مرتب چیده بودن غرفه‌ها رو که از هر مسیری می‌رفتی باز می‌دیدی غرفه‌ها مذهبیه!!! جوری بود که من از میون خیل عظیم کتب مفاتیح‌الجنان‌های 50 درصد تخفیف خورده رفتم به مثابه‌ی یک شعبده‌باز کتاب "قمار باز" داستایوسکی رو کشیدم بیرون و خریدمش. خلاصه اینو گفتم که اگه پس فردا تصویر من و آقای زیپ رو تو رسانه‌ی میلی دیدین اونم تو غرفه‌های مذهبی و مفاتیح‌الجنان باز (!) تعجب نکنید که همه‌ی غرفه‌ها همین‌جوری بودن و فضای بین کتاب‌ها کلن دموکراسیه محض بود!!! یعنی می‌تونستی دایرة‌المعارف جنسی زنان رو درست بغل دست وصیت‌نامه‌ی فلان شهید پیدا کنی!!!
یکی از کتاب‌های مورد نظرم مربوط می‌شد به نشر چشمه. با خودم حساب کرده بودم که نشر چشمه معمولن کتاب‌های خوبی داره، پس می‌رم اونجا و کتابا رو نگاه می‌کنم و می‌خرم. بعد از رسیدن به نشر ذکر شده، به طرز فجیعانه فرهنگی‌یی، خودم رو چپوندم میون جمعیت و رفتم جلو. پشت سرم هم یه آقایی اومد چسبید بهم از پشت که یه لحظه فکر کردم آقای زیپه، از حس صمیمتی که کرد باهام!!!! یه ذره خودم رو فشار دادم به میز جلوم تا بتونم فاصله‌ی شرعیم رو حفظ کنم با برادر پشتی و کتاب درخواستیم رو گفتم که یارو گفت تموم کرده، برگشتم سمت آقای زیپ که دیدم یه دست هم‌چنان داره دنبالم می‌یاد و انگار بسان آهنگ‌ربا دارم می‌کشمش!!! از اینکه مورد سواستفاده‌ی ژنسی ملت قرار گرفته بودم بدنم می‌لرزید. با عصبانیت به آقای زیپ می‌گم "یه چیزی به این مرده بگو!!". برگشته با خونسردی تموم نگام کرده می‌پرسه "چیکار کرده مگه؟!". توقع داش مو به مو عملیات تجاوز طرف رو براش شرح بدم. منم با قهر کتاب رو دادم بهش و اومدم این‌طرف. البته قبلش با آرنج محکم کوبیدم به اون مرتیکه اما دلم خنک نشد. وقتی کتاب رو حساب کرد و اومد سمتم فهمید قهرم باهاش. سعی کرد از در آشتی وارد بشه. دستم رو گرفت و بعد از بررسی و موشکافی جریان اتفاق افتاده، کارشناسانه گفت: "تقصیر خودته دیگه!!!!" آره خب. تقصیر خودم بود که دست یارو رو گرفته بودم هی می‌مالیدم به خودم، می‌دونی.
از اون لحظه بود که فهمیدم آقای زیپ استعداد زیادی تو ایفای نقش مهم و حیاتی "قاقه دیب‌دمینی" داره و باید حتمن استعدادش رو شکوفا کنم!!!!
بساط تفریح و هیجان حسابی هر جا می‌رفتیم به پا بود خلاصه. حتی یه غرفه هم پیدا کردیم که بزرگ نوشته بود "تفال به وصیت‌نامه‌ی شهدا" و اونجا بود که به معلوماتمون اضافه شد که اگه یه وقت دیوان حافظ در دسترس نبود، با وصیت‌نامه‌ی شهدا هم می‌تونیم فال بگیریم!!!!!!
بعد از اینکه ملت رو ارذا کردیم [آخه یه دختره هم آقای زیپ رو در ملا عام مورد سواستفاده‌ی ژنسی قرار داد]، آقای زیپ کاشف به عمل اورد که "محمد جان تولدت مبارک" و اینجوری بود که ناهار خودمون رو دعوت کردیم نایب. طی انجام عملیات بلع و هضم غذا، محمد گفت که نامردیه ما براش کادو نگرفتیم و اون ما رو مهمون کرده نایب و منم خب دیدم راس می‌گه. آقای زیپ گفت "کادو نخریدیم چون نمی‌دونستیم چی لازم داری و ممکن بود یه چیز بدرد نخور بگیریم" و من در تکمیل سخنان گهربار قاااقه عزیزم گفتم "حالا فکر کن ببین چی لازم داری و بگو". همون موقع محمد گفت "لب‌تاپ". یه نیگا به آقای زیپ کردم و محتویات جیبامون رو مرور کردیم و ساکت شدیم. قرار شد توی مسیر برگشت مغازه‌ها رو نیگا کنیم و کادوی مورد نظرمون رو بگیریم. از قضا ساعت 3 بعدازظهر روز جمعه تمام مغازه‌ها بسته بود اما از اونجایی که خدا همیشه درای رحمتش رو باز می‌ذاره، یهو یه پیرمرد دست‌فروش پیدا کردیم که از تو بساطش آقای زیپ یه کادوی خیلی شیک، نوستالوژیک و سرگرم‌کننده پیدا کرد با قیمت مناسب [Click]. ((((-:
البته بعد از اتمام مراسم اهدای کادوی مشترک‌مون، قرار شد این حرکت‌مون تو مراسم تولد بعدی، تلافی بشه!!! که بر حسب اتفاق تولد بعدی، تولده منه. اینقد بدم می‌یاد دعواهای شخصی‌شون رو وارد مسائل مهمه اینچنینی می‌کنن   

× محض تغئیر مسیر روتین هر روزه، یهو به خودم اومدم دیدم در طول یه هفته سه جفت کفش خریدم!! بعد باز هر روز همون کفش قدیمیه خودم رو می‌پوشم و اونا رو گذاشتم گوشه‌ی اتاق. بعد تازه محض بیشتر تغئیر دادن مسیر روتین هر روزه یهو بی‌اختیار رفتم یه کیف هم خریدم که با یکی از کفشای گوشه اتاقی ست شه. دیدی آدمایی رو که اعصابشون خرابه بعد هی می‌خورن و چاق می‌شن؟ منم وقتی روانم خرابه و می‌رم بیرون یهو با یه مشت آت و آشغالی که هیچ احتیاجی به خریدشون نبود برمی‌گردم خونه...
 فقط بدی‌ش اینه که محض تغئیر مسیر روتین هر روزه سر رات فقط مغازه‌های میس‌اسپرت و آدیداس و تی‌تی و مغازه‌ی لوازم آرایشی که مثلن پشت ویترینش هارمونی رنگ رو با لاک ایجاد کرده‌س!! یا مثلن یه مغازه‌یی که زده آل‌استار 10 تومن که باعث می‌شه جنون آل‌استار بگیردت!!!
 البته باز جای شکرش باقیه که تو این مسیر مغازه‌ی بنتون و موبایل فروشی و نمایشگاه ماشینی وجود نداره

× این چند روز تعطیلی همچین روتین و طبق برنامه‌ پیش رفت که آدم می‌مونه تو هیبتش. هر روز دم‌دمای صبح - ساعت 12 - بیدار می‌شدم و سی‌سی با دیدنم ذوق می‌کرد و با هم می‌رفتیم تو مستراح گردش علمی. بچه‌م چنان با پشتکار جریانات مزاجی من رو دنبال می‌کرد که همین روزاس که فوق دکترای فضولات‌شکافی بگیره. بعد تا ساعت 2 پای نت و کامپیوتر می‌بودم و بعدش ناهار می‌خوردم و واسه بعدازظهر برنامه می‌ریختم که فرانسه بخونم و کمد تمیز کنم و نقاشی بکشم و باز می‌گرفتم می‌خوابیدم و بیدار که می‌شدم، می‌دیدم سی‌سی دم در مستراح منتظرمه (((((-:
بعدازظهرم یا می‌رفتیم بیرون و یا بالاخره هر کاری بجز اون موارد برنامه‌ریزی انجام می‌دادم!!!! خلاصه که شانس اوردم این تعطیلات پا نشدیم یهو بریم شیراز!!! والا، جنبه که نداریم، یهو می‌رفتیم اونجا حال مستراح رفتنم نداشتیم، می‌افتادیم می‌مردیم از این همه فعالیت و تحرک شدید!!!!! اینم خلاصه‌یی از تعطیلات خود را چگونه گذرانید ما!! فقط کاش وقتشو بیش‌تر می‌کردن!!

× فکر کن تو یه خانواده، سه چارم اعضاش گوشی‌شون سامسونگ باشه!! بعد طراح سامسونگ هم حال کنه گوشی رو یه جوری طراحی کنه که نشه زنگ اس‌ام‌اسش رو تغئیر داد، مگه اینکه بخوای یه فرد رو اسپشیال کنی! هیچی دیگه... خواستم این مسئله رو مطرح کنم که یه کم فکرت باز شه، بتونی تصور کنی وقتی یه اس‌ام‌اس واسه یکی از این سه چارمه می‌یاد، چه تشنجی خونه رو فرا می‌گیره!!!!

× موقع سال تحويل با خانواده مشغول دیدن برنامه‌ی پارازیت، محسن نامجو داره می‌خونه:
روزی شدم به نوره، نوره پخش و هوا رفت / روزی شدم به سوله، سوله ریخت و به گـــ.ا رفت
بابا: چی گف!!؟
من: نشنيدم 

× داریم با مامان سوار تاکسی می‌شیم که یهو می‌بینم یه فروند گوشی افتاده رو صندلی عقب. برش می‌دارم که بدمش به راننده که مامان می‌گه "نگهش دار به کسی که زنگ می‌زنه بگو بیاد بگیره". نگهش می‌دارم. تو جلده. یه نوکیای 8600 تو یه جلد مشکیه محکم. معلومه صاحابش دوستش داره. زنگ می‌خوره. گوشی رو با بدبختی در می‌یارم و صفحه‌ش رو نیگا می‌کنم. نوشته: "خونه". حس بدی دارم. انگار یه چیزی رو دوشم سنگینی می‌کنه. برمی‌دارم. طرف یه زن مسنه. طفلی کپ می‌کنه صدای من رو می‌شنوه. بهش توضیح می‌دم که این گوشی رو تو تاکسی پیدا کردم. فقط می‌گه باشه و می‌ذاره گوشی رو. همش به اون شبی فکر می‌کنم که گوشی آقای زیپ رو با چاقو گرفتن ازش. که چقد ناراحت شده بودیم جفت‌مون... حدودن یه ربع بعد دوباره گوشی زنگ می‌خوره. باز افتاده "خونه". حدس می‌زنم طرف رسیده خونه و حالا خودش زنگ زده. برمی‌دارم. یه پسره 27-8 ساله اونور خطه. می‌گه: الان رسیدم خونه گفتن شما لطف کردید گوشی رو پیدا کردید و زنگ زدید خونه، واقعن ممنون. معلومه چقد ذوق زده‌س و هول شده. واسه همین تذکر نمی‌دم که پیدا کردن چیزی، لطف نیست و من زنگ نزدم خونه و خونه زنگ زد به من!!! می‌پرسه کی می‌تونه بیاد بگیره گوشیش رو؟ می‌گم که الان بیرونم. می‌گه مسیرتون کجاس؟ دوباره می‌گم بیرونم. به محض اینکه برسم خونه باهاتون تماس می‌گیرم و می‌گم که طرفای سیدخندانه خونمون. می‌پرسه چه ساعتی حدودن می‌رسم خونه؟ خنده‌م می‌گیره. ظاهرن طرف از ایناس که گوشیشه و زندگیش!! می‌گم 5-5:30. یه آخ‌آخ می‌گه و تشکر می‌کنه. حدس می‌زنم آخ‌آخش واسه ساعتیه که اوج ترافیکه. یا شایدم جایی کار داره و یا اصلن به من چه!!! ساعت 5 می‌رسم خونه و سریع بهش زنگ می‌زنم. با اولین زنگ برمی‌داره خودش. انگار پای تلفن نشسته بوده و منتظر من بوده. بهش آدرس می‌دم و فامیلیش رو می‌پرسم. می‌شینم بست منتظرش تا بیاد. انگار دست و پام سنگین شده و نمی‌تونم کاری انجام بدم تا این یارو نیاد و نگیره امانتی‌ش رو...
همش به این فکر می‌کنم که با ذوق و شوق دست کرده تو جیبش و یهو شوکه شده که گوشیش کجاس؟ بعدشم با لک‌و لوچ آویزون رفته خونه و یهو مامانش بهش گفته گوشیت گم شده؟ طرف زنگ زده که بیا بگیر گوشیت رو. چه خوشحال شده‌ها. بعد هی ذوق می‌کنم از این رفتار جنتل‌ومنانه‌ی خودم D-:
خوشبختانه زود خودش رو رسوند. به چشم خواهری بانمک بود، خدا حفظش کنه ((-: گوشیش رو می‌دم و در جواب تشکرهای بی‌وقفه‌ش که حدودن 20-30 ثانیه یه بند طول کشید، بدون تنوع فقط می‌گم خواهش می‌کنم و می‌یام بالا...

× داریم سر یه جریانی بحث می‌کنیم پای تلفن:
من: حرفاش رو باور کردی؟
زیپ: نه، اما باید برام توضیح بدی
من: اعتماد نداری بهم؟
زیپ: داشتم بهت
من: الان چی؟
زیپ: نه
من: می‌خوای همه چی رو تموم کنیم، جفتمون راحت شیم؟
زیپ: ...
من: یادته می‌گفتی خیلی از این اتفاقا ممکنه پیش بیاد؟
زیپ: پیش پیش پیش...
من: چی؟
زیپ: یه گربه‌هه رد شد، داشتم صداش می‌کردم!!!
من:

× رفتم واسه خرید عید یه کیف پول خریدم [Click]. آخه تمام سرمایه‌‌م از تراول‌چک‌ها بگیر تا سکه‌هام لخـ.ت مونده بودن، می‌دونی (((-: بعد رفتم دو تا کتاب هم خریدم واسه تعطیلات عید -یکی‌ش ترلان و اون‌یکی‌شم رازی در کوچه‌ها- جفتشم از فریبا وفی. البته حتم دارم که نمی‌رسم بخونمشون ولی خب مجبور بودم؛ یکی اومده بود کلاشینکف گذاشته بود پشت سرم که بخرم این دو تا رو، می‌فهمی؟!! خرید بعدیم اینا بودن که حکم نون سر سفره هف‌سین رو داش واسم. اینقد واجب بودن [Click]. اینجوری آشغال‌وار نگاشون نکن‌ها، بیس تومن پول رفته بالاشون!!! آخرین خرید عیدم هم دو تا دی‌وی‌دی بود. خیلی دلم می‌خواس فیلم استخوان‌های دوست‌داشتنی رو بگیرم. واسه همین آمریکن‌پای 7 رو گرفتم با یه فیلم به اسم کتاب الی که یارو خیلی اصرار داش قشنگه!!! اینم از استخوان‌های دوست‌داشتنی D-:
کلن کشته مرده‌ی این خریدامم. آقای زیپ هم خیلی کشته‌ مرده‌ی این مدل خریدامه، می‌دونی D-: چیه آدم همش روتین و با یه لیسته از قبل تعئین شده بره خرید؟ گاهی اوقات لازمه خودتم خودت رو سورپرایز کنی. گاهی این آت و آشغالا واسه روحیه‌ی آدم ضرورتش بیشتر از بلوز و کیف و کفشیه که تا می‌یای بخری، یه مامان نامی از پشت سرت داد می‌زنه: ایــــــــن همه داری!!!! و تشنج اعصاب ایجاد بشه. بعله‌ جانم!

× تو تختم دارم تو شیش و بشه بین پا شدن از خواب و یه پنج دیقه دیگه خوابیدن دست و پا می‌زنم که می‌بینم دزدگیره مرسدس جیپه (!) بابا صدا می‌کنه. از سکوت خونه معلومه کسی نیس. اولش با خودم می‌گم کی حال داره بلند شه عینک بزنه و بره دم پنجره ببینه خدایی نکرده کی به مرسدس جیپ توهین کرده که جیغش رفته هوا؟! که یهو یادم می‌افته دو ماه پیش چشمم رو عمل کردم و می‌تونم بدون عینک از طبقه‌ی سوم خیابون رو تماشا کنم!!!!
یا
دارم با مامان حرف می‌زنم، چشمم خسته شده و به خاطر رنگرزی خونه، می‌سوزه. یهو بی‌اختیار دستم رو می‌برم بالا تا جای عینکمو رو چشمم تنظیم کنم (((((-: صحنه‌ی خنده‌داریه اگه کسی توجهش به تو باشه!!!
یا
صبح از خواب بلند می‌شم و طبق رواق قبل‌ها، بعد از صورت شستن و بستن موهام، ناخودآگاه می‌رم سمت میز تا عینکم رو بردارم و می‌بینم نیس!!!!
همه‌ی اینا یعنی اینکه من هنوز عادت نکردم به بی‌عینک بودن. گاهی دلم واقعن واسه عینکم تنگ می‌شه اگرچه ظاهرم 180 درجه فرق کرده و بدون عینک خیلی خوب همه‌چیز رو می‌بینم... اما حق دارم، یازده سال کم نیس، سنگم بود عادت می‌کرد!!!!!

پاورقی:
خیلی از دوستان در مورد عمل چشم بارها سؤال کردن ازم. خیلی‌ها هم شاید روشون نشده. واسه همین اینجا می‌نویسم که دیگه مجبور نباشم تک‌تک جواب بدم به همه (-:
من کلینیک نور عمل کردم تو ونک. عملم لازک بود. قیمت خود عملم شد 900 تومن. اما با آزمایشات و پول کلینیک و داروها شد 1.250 تومن. شماره‌ی چشمم یکی‌ش سه و خرده‌یی و یکی‌ش چار و خرده‌یی نزدیک‌بین بود [یعنی دور رو نمی‌دیدم] و 75 صدم هم آستیکمات داشتم. یعنی آستیکماتم زیاد نبود.
یعد از عمل تا یکی-دو روز زیر چشمم ورم داشت. چون اشک می‌یومد از چشمم و مثل آدمی که دو روز نشسته بست گریه کرده فقط، ورم کرده بود چشمام. اما بعد از روز دوم کم‌کم پف چشمم خوابید و زیر چشمم یه‌کم کبود شد و گود افتاد که اونم بعد از دو هفته کامل از بین رفت و الان عادی شده.
از عمل راضی‌ام و دیدم در حد همون دیدم با عینک شده و فعلن مشکلی پیش نیومده خدا رو شکر.

× چن‌روز پیش به شادونه -رفیق گرمابه و گلستونم از نوع دانشگاهی- می‌گفتم: دلم می‌خواد ازدواج کنم!! اولش یه‌کم نیگام کرد ببینه جدی‌ام یا نه، بعد برگش گفت: خاک تو سرت!! به جائیم نبود حرفش. ادامه دادم: حس می‌کنم الان یه دورانی رو دارم می‌گذرونم که دوس دارم تو خونه‌ی خودم باشم. نه اینکه حالا تو خونه‌ی بابام دارن مثل کوزت ازم کار می‌کشن یا تحت فشارهای شدید روانی و اجتماعی و اینا باشم‌ها. فقط دلم می‌خواد مثلن الان پاشم برم واسه خونه‌ی خودم فنجون-نعلبکی بخرم. پرده و روتختی بخرم و از این صبتا!!!! حالا اگه خونه‌ی شوهرم نبود و خونه مجردی بودم مشکلی ندارم باهاش D-: چیزی نگفت. کلن بحثای ما هیچ‌کدوم سر و ته نداره با شادونه!!
اومدم خونه، بعد فی‌الفور زنگ زدم به آقای زیپ و بهش گفتم پاشه بیاد نت چون حس کردم 6 جفت گوش تو خونه موجوده که اگه بر حسب اتفاق حتی یکی از این یه جین گوش حرفام رو بشنوه، کل اعتقادات و شخصیتم می‌ره زیر سؤال!!!!!! |-:
شروع کردم با کلی ذوق و شوق به زیپ می‌گم دلم می‌خواد خونه‌م فلان باشه، آشپزخونه‌ش بیصار باشه و مبلام اینجوری باشه و پنجره‌هام اونجوری باشه... بعد بی‌صبرانه منتظر اظهار نظر و عکس‌العمل اون بودم که یهو یه همچین کله‌ی کریهی تو صفحه‌ی چت‌مون ظاهر شد:

همینه دیگه!!! بعد از آدم می‌یان می‌پرسن "تو چرا مخالف ازدواجی؟"!!! بیا... یه‌بارم تو عمرمون خواستیم خوب و مثبت برخورد کنیم با قضیه اینجوری جوابمون رو می‌دن!!! با یه همچین برخورداییه که تحصیل می‌یاد ادامه‌ت بده و تو هم مقاومت نمی‌کنی!!!!!!

× یه استاد داریم که از بس خوبه و هوای دانشجو جماعت رو داره، تو سره سگ بزنی باهاش کلاس برنمی‌داره. بعد من این ترم رفتم باهاش کارورزی3 رو برداشتم چون واقعن چاره‌یی نبود. خیلی دلم رو صابون زدم درسم رو ترم دیگه تموم کنم و ز لیسانس تا گور بتمرگم تو خونه!!!! آخه خیلی دارم درس می‌خونم و بهم فشار می‌یاد، می‌دونی ((((:
 جالبیه قضیه اینجاس که به زیر محوطه جریمه‌شم نیس که مثلن همین ترم پیش پایین‌ترین نمره‌ی ممکنه رو داده بهت!!! بعد طرف یه مشکل دیگه‌یی هم که داره اینه که وقتی می‌خواد حرف بزنه باید بری گوشتو بکنی تو حلقش تا بشنوی چی می‌گه. خاک‌برسر همه‌ی دروسشم ساعت 7:30 صبح ارائه می‌ده و با اون صدای رسا و طنین‌اندازش رسمن همه خوابن سر کلاس!!!
 حالا امروز رفتم پیشش. کارورزی3 رو جایی آشنا داشتم و قصد ندارم برم. بعد برداشته یه ساعت واسه من موعظه کرده که جایی که می‌خوای بری خیلی خوبه و حتمن ازش نهایت استفاده رو بکن!!! می‌گم چشم. بعد برگشته یه کاغذ داده دستم می‌گه اینو مطالعه کن و آخر ترمم یه گزارش‌ کار بردار بیار که شامل اینا باشه [Click]. اون خط آخرش خیلی مهمه (((:
 خلاصه امیدوارم این کارورزی3 هم به خیر بگذره و این استاده دستش بچرخه واسه پاس کردنه ما. هر چند توقعی هم ندارم زیاد. طفلی دست خودش نیس انگار، استیل منو که می‌بینه، ناخودآگاه جلوی اسمم تو لیست نمره‌هاش می‌نویسه: 12.

× می‌گه: "باور کن همه‌ی آدما، حتی اونا که ته خوشبختی هستن تو خوشبینانه‌ترین حالت یه روز یا یه دوره‌یی می‌شینن به همه‌ی چیزایی که تو فکر کردی، فکر می‌کنن و همه‌چیز به نظرشون خیلی الکی می‌یاد. حس می‌کنن نتونستن چیزی رو که از دنیا می‌خوان بدست بیارن. حس می‌کنن همه‌ی رابطه‌هاشون پوچه، زندگی‌شون پوچه و اصلن خوشبخت و خوشحال نیستن. داشته‌هاشون براشون بی‌ارزش می‌شه، نداشته‌هاشون یه غوله بی‌شاخ و دم".
می‌گم "دلم یه اتفاق بزرگ می‌خواد، یه تحول تو زندگیم".
می‌گه: "اتفاقای بزرگم بعد از یه مدت عادی می‌شن، کوچیک می‌شن. مثل اولین روز رفتنت به دانشگاه. یه روزی واسه خودش یه اتفاق بزرگ بود اما حالا واست عادیه..."
با حرفاش یه‌کم آروم می‌شم. اینکه حس کنی اوضاعت طبیعیه و این روزا برای همه پیش می‌یاد خیالت رو راحت می‌کنه...
حال و روز آقای زیپ بدتر از منه. می‌رم سراغش تا بهش دلداری بدم. طبق روال معموله اینجور وقت‌ها، اولش اون می‌شه مسبب بدبختی‌های من و من می‌شم فاکتور پر و پا قرصه بدبخت بودن اون و واسه فرار از بدبختی، از زندگی هم می‌ریم بیرون و بعدش کم‌کم سعی می‌کنیم شرایط هم رو درک کنیم و قربون هم می‌ریم و برمی‌گردیم تو زندگی‌ هم‌دیگه!!!!!
از پای کامپیوتر بلند می‌شم و می‌رم سراغ لاکام. یه لاک سرخابی مایل به گلبهی (!!) برمی‌دارم و شروع می‌کنم به لاک زدن. بعدش یه کاغذ برمی‌دارم و یه لیست بلند بالا از اهداف دراز مدتم رو می‌یارم رو کاغذ... وقتی لیستم تموم می‌شه دوباره یه لیست دیگه می‌نویسم از کارایی که باید تا آخر اسفند انجام بدم و برنامه‌ریزی واسه تعطیلات.
حالم بهتر می‌شه وقتی می‌بینم این همه کار دارم واسه انجام دادن و دیگه زیاد فرصتی ندارم واسه غصه خوردن و زانوی غم بغل گرفتن!!

از بچگی مدلم اینجوری بوده که روز قبل از تعطیلی رو بیشتر از خود تعطیلی دوست داشتم. مثلن پنج‌شنبه‌ها رو بیشتر از جمعه‌ها و گاهی حتی چارشنبه‌ها رو بیشتر از پنج‌شنبه‌ها دوس دارم. چون روزای قبل از تعطیلی می‌تونی واسه خودت کلی برنامه‌ریزی کنی که روز تعطیلت رو چه‌جوری بگذرونی حتی اگه به هزار و یک دلیل روز تعطیلت اونجوری که می‌خوای نشه‌ و کلن خودت حال انجام دادن برنامه‌ت رو نداشته باشی و حالتم گرفته شه، اما لذت اون برنامه‌ریزیه سر جاشه همیشه...
اسفند برای من حکم روز قبل از تعطیلی رو داره، ماهی که توش کلی برنامه می‌ریزم واسه یه تعطیلی، یه شروع... واسه همین کلن اسفند رو بیشتر از عید و تعطیلیاش دوس داشتم همیشه و حالا همین برنامه‌ریزیه دوباره سرحالم اورد و حالیم کرد هنوز خیلی چیزا می‌خوام که بدستشون بیارم...

× گاهی اوقات با وجود داشتن یه عالمه شماره تو فون‌بوکت، یه عالمه آیدی تو لیست یاهوت، یه عالمه بازدیدکننده از وبلاگت، یه عالمه دوست دور و برت، هیچ‌کس نیس که بفهمتت. سکوتت رو، بغضت رو، نگاهت رو، خستگیت رو و حرفایی که می‌‌خوای بزنی و نمی‌تونی. نمی‌تونی. نمی‌تونی... گاهی اوقات لازمه که تو هیچی نگی و تا ته دلت خونده بشه...
 از همین گاهی‌ اوقاتاس الان.

× از اونجایی که کلن غرغر من به جای کسی نبود و مختص صاف کردن دهن آقای زیپ بود، بلند شد اومد و دیروز رفتیم ولیعصر و به هر ضرب و زوری بود گوشیم رو با یه کوربی سفید تعویض کردم. هر جا می‌رفتیم وقتی می‌دیدن گوشی اینقد تمیزه و دارم اینقد زود می‌فروشمش علتش رو می‌پرسیدن و آقای زیپ با یه دل پری جواب می‌داد که "آقا خود منم اعصابم از دست این [بعد با دست من رو نشون می‌داد!!!! انگار من مسواکشم] خورده، گوشیش واقعن حیفه ولی دیگه از کوربی خوشش اومده و ول کن نیس" و تا جمله‌ش تموم می‌شد منم مثل آدمای شرطی در دفاع از خودم سریع می‌گفتم "کار با اچ‌تی‌سی خیلی سخته و در ضمن گوشیه مردونه‌ییه!!!!"
بالاخره بعد از کلی گشتن یه مغازه‌ی نسبتن خوش انصاف پیدا کردیم و مراحل تعویض انجام شد. می‌گم خوش انصاف چون واقعن بعضی از این آقایون موبایل‌فروش دیگه تهشن!!! که البته دیروز هم ما در بدو ورود به پاساژ، گیر یکی از این ته‌ها (!)‌افتادیم.
اولن که فروشنده‌هه حاضر نبود گوشی آکبند باز کنه [می‌دونم هیچ‌کدوم از گوشی‌ها آکبند واقعی نیس اما همون چسبه رو جعبه به آدم قوت قلب می‌ده ((:] و گیــــــر که بیا همین کوربی خودم رو بردار. دو ماه بیشتر نیس کار کرده و کلن در حد آکبنده و همین رو من تمیزش کنم و جای آکبند به شما بدم متوجه نمی‌شی!!!! کلن دلم راضی نبود واسه همین دنبال بهونه می‌گشتم هی که از شرش خلاص شیم!! گفتم شارژرش کو؟ گفت شارژر خودش خونه‌س بعد یه شارژر نو آورد که اصلن مدلش با شارژر کوربی فرق داش. گفتم صورتی کوربی رو دارید؟؟ گفت اصلن تو بازار صورتیش نیومده هنوز!!!!!!!! این در صورتی بود که خودم دو شب قبلش صورتی کوربی رو پشت ویترین میرداماد دیده بودم. گفتم نمی‌شه نوش رو باز کنید؟ گفت نوش 168 تومنه و باید یه چیزی سر بدی!!! گفتم کیف چی؟ یه کیفه قهوه‌ایه کهنه‌ی آسانسوری داده بهم می‌گه کیفش اینه!!! دیگه کفرم در اومد. گفتم: "آقا من خواهرم همین دو روز پیش کوربی گرفته، کیفش هم سر خود گوشیه، رنگ خودش" وقتی دید اینجوریه فرستاد از مغازه‌های دیگه براش کیف بیارن. گفت کیف رو بهت اشانتیون می‌دم!!!!!! چار رنگ کیف اورد: نارنجی، سفید، زرد و صورتی!! گفتم: "چه‌جوریاس که کیفه صورتی موجوده اما هنوز خود گوشی تو بازار موجود نیس؟" گفت: "کیفش سواس!!!!" بدم اومد ازش. از فروشنده‌ی دروغگو خیلی بدم می‌یاد... اگه می‌گفت خانوم ما صورتیش رو نداریم من مشکلی نداشتم چون از اولشم سفید می‌خواستم نه صورتی. برگشتم و آقای زیپ رو نگاه کردم. ازم پرسید: "چیکار می‌کنی؟ می‌خوای؟" تا دهن باز کردم که غر بزنم گفت: "زیگزاگ اگه به دلت نچسبیده بریم، نگیری هی به جون من غر بزنی‌ها!!!" منم تا تنور داغ بود چسبیدم و گفتم "اتفاقن پامونو بذاریم بیرون با این گوشی کلی غر می‌زنم!!!" آقای زیپم سریع اعلام کرد که "آقا نمی‌خوایم". فروشنده‌هه سریع گفت: "اگه بخواین 140 نقد برمی‌دارم" [خودش 150 برای معاوضه قیمت داده بود و بعدش کرد 148]. گفتیم نمی‌خوایم و به معنای واقعی کلمه در رفتیـــــــم!!!!!
خلاصه اومدیم بیرون و رفتیم مغازه‌های بعدی که دیدیم بلااستثنا مغازه‌های دیگه بر حسب اتفاق (!) همشون کوربی صورتی دارن و تو بازار اومده بود خلاصه!!!!

اکثرن اچ‌تی‌سی برنمی‌داشتن. با کلی گشت و گذار یه مغازه پیدا کردیم که با کوربی معاوضه کرد گوشیم رو و هم اکنون من زیگزاگ کوربی داری هستم که عینک هم نداره تازه!!! D

× امروز از همون زمان غلت زدن تو تخت‌خواب قبل از بیداری حس می‌کردم خسته‌م!!!!!! یعنی کلن صبح رو خیلی پرانرژی و بانشاط شروع کردم.
 کلاس اولم که تموم شد، داشتم با خودم فکر می‌کردم که مگه در روز کلن من چقد کالری مصرف می‌کنم که مجبورم اینقد کالری بسوزونم و از دانشگا به سمت تنها پیتزا فروشی نزدیک دهکده در حرکت بودم که یهو یه خانومه جلوم رو گرفت و گفت که می‌خواد چند لحظه وقتم رو بگیره و قبل از اینکه من بگم قصد ازدواج ندارم و کلن تحصیل هنوز داره من رو ادامه می‌ده، یه کاغذ گرفت جلوم و شروع کرد سؤال پرسیدن:
 به نظر شما محبوبیت آقای مموتی‌/نژاد چقده؟ تو پرسش‌نامه سرک کشیدم و گفتم: اصلن!!!!! گفت: گزینه‌ی اصلن نداریم خانوم، کم، زیاد، خیلی‌زیاد. تو دلم گفتم خوبه گزینه‌ی کم رو گذاشتن باز!! مثلن نذاشتن: زیاد، خیلی‌زیاد، بی‌نهایت!!!! گفتم: کم.
 گفت: چه‌جوری از اخبار اطلاع پیدا می‌کنی؟ گفتم: با فیلـ...ترشکن!!!! دوباره نیگام کرد گفت: صدا و سیما، رادیو، روزنامه‌ها، اینترنت؟ گفتم: اینترنت.
 پرسید: دولت با مردم در قبال حوادث پس از انتخابات چقد همدلی کرده؟ خندیدم. رفت سؤال بعدی ((:
 گفت: صدا و سیما چقد تو اطلاع مردم از اخبار مؤثر بوده؟ گفتم: اونقد زیاد که وقتی صدای تیر از تو کوچه می‌یومد، شبکه 3 داشت تصاویر طبیعت رو با موسیقی پخش می‌کرد!!!!!
 پرسید: فکر می‌کنی چقد از ابهامات مردم در مورد مسئله‌ی تقلب در انتخابات برطرف شده؟ گفتم: خیلی‌زیاد. دیگه الان کسی ابهام نداره در این مورد، همه مطمئنن!!!!
 گفت: فکر می‌کنی علت بوجود اومدن جریانات بعد از انتخابات چی بود؟ گفتم: عملکرد بسیار خوب دولت قبلی!!!
 پرسید: راه حلش چیه؟ گفتم: ببینن مطالبات مردم چیه و بهش عمل کنن.
 گفت: ممنون از پاسخ‌هاتون. زیرشم نوشت یکی از دانشجویان علامه‌طباطبایی و من رو با این سؤال که واقعن مگه در روز من چقد کالری دریافت می‌کنم که باید  اینقد کالری بسوزونم، تنها گذاشت...

× از شنبه رضایت دادم برم دانشگا. از دهم بهمن کلاسا رو شروع کرده بودن و منم حواله داده بودمشون به... گیر نده حالا!! همش هم به خودم می‌گفتم فلان استاد اگه چیزی گفت می‌رم حذف می‌کنم و ال می‌کنم و کلن یه فصل واسه همه‌ی استادا تو خونه شاخ و شونه کشیدم و زدم‌شون و شستم و گذاشتم‌شون کنار و واسه محکم کاری یه گواهی پزشکی عمل چشم هم گرفتم دستم که اگه کسی چیزی گفت بکوبم رو میزش و بگم تو این هوای آلوده واقعن توقع داشتید هن‌هن باشم بیام دانشگا؟ که البته به حول و قوه‌ی الهی کسی هنوز چیزی نگفته بهم و خدا بهشون رحم کرده!!! 
امروزم عینک به چشم وارد دانشگا شدم که یهو دیدم خانوم تذکره داره چپ‌چپ نیگا می‌کنه، داشتم جمله‌‌هام رو آماده می‌کردم که چیه؟ نکنه عینک آفتابی هم دست و پای مردان اسلام رو به لرزه در می‌یاره؟! که دیدم سمتم نیومد و چیزی نگفت...

چند روزه خیلی بی‌حوصله‌م و صد البته در حد فتوحات ناپلئون خوش‌اخلاقم!!! هیچ مناسبت تقویمی هم نداریم. حس می‌کنم به یه مسافرتی، خریدی، یا یه چیزی تو همین مایه‌ها شدیدن احتیاج دارم. 

× مامان و بابا امروز رفتن مسافرت، نخجوان. تا آخر تعطیلات نیستن. برنامه ریخته بودیم که این چند روز رو با هم باشیم که امروز گفتی مامانت واسه 22 بهمن نمی‌ذاره بیای تهران. اولین‌بار بود که از نیومدنت ناراحت نشدم. حق با مامانت بود. مطمئنن کنترلی و بهتره امروز و فردا تهران نباشی...
 بعدازظهر تو اینترنت بهم گفتی چند تا از دوستات رو بی‌مقدمه ریختن خونه‌هاشون و گرفتن‌شون!! فقط همین یه جمله رو گفتی و رفتی. گفتی باید بری و بعدن بهم زنگ می‌زنی، حتی صبر نکردی جواب خداحافظی‌ت رو بدم. نذاشتی بگم "مواظب خودت باش"...
 از تو کوچه صدای الله‌اکبر می‌یاد. تو کوچه غوغاس. یه عده دارن می‌گن "مرگ بر دیکتاتور" و دو سه نفرم در جواب می‌گن "مرگ بر منافق". یه آقایی هم هست که تند تند داره با صدای بلند می‌گه "الله‌اکبر" که این دو تا گروه دست از کل‌کل بردارن... بهت اس‌ام‌اس می‌دم اما دلیور نمی‌شه. زنگ می‌زنم بهت، یه صدای ضبط شده، بی‌خبر از آشوب دله من می‌گه "مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد".
 چرا زنگ نمی‌زنی؟ چرا آنتن نداری؟ کاش در دسترس بودی لامصب!! دلم می‌خواد بهت بگم "مواظب خودت باش"، شاید یه‌کم آروم شدم...

× من: زیپ، یکی از بچه‌ها منو به یه بازی دعوت کرده که توش باید پنج نفر از آدمای مشهوری که دوس دارم یه شب باهاشون بخوابم رو نام ببرم!!!
 زیپ: خب؟! تو کیو گفتی؟
 من: هنوز که بازی نکردم!! خواستم اول اجازه‌ی آقامون رو بگیرم
 زیپ: باشه عشقم، بازی کن
 من: اتفاقن تو رو هم دعوت کرده. اگه می‌خوای تو هم بازی کن!!
 زیپ: باشه، حتمن. تو بنویس. منم می‌یام تو همون پست تو پائینش می‌نویسم
 من: اووووه!! همین‌جور سریع که نمی‌شه. زمان محدوده و تعداد انتخابم محدود!! باید فکر کنم، الکی که نیس، مسئله‌ی مهمیه 
 زیپ: 
 من: می‌خوای تا شب جفتمون فکر کنیم، بعد مشترکن می‌نویسیم. هوم؟
 زیپ: من وقت نمی‌خوام. پنج نفر که چیزی نیس، آماده دارم تو ذهنم. می‌خوای همین الان کاغذ و مداد بیار بگم اسماشونو!!!!  
 من:  

× یعنی عاشق خودمم وقتی برنامه می‌ریزم یه ساعت فلان درس رو بخونم، بعد نیم ساعتش به تورق می‌گذره!!! دو خط می‌خونم بعد هی ورق می‌زنم ببینم چقد دیگه مونده!!! و این روند پس از خوندن دو خط‌های بعدی به صورت ادواری ادامه پیدا می‌کنه... بعد یه ساعت تموم می‌شه و می‌رم واسه استراحت (((:

× کلن یکی از دلایل دو بالشه بودنه (!) من اینه که وقتی صبح می‌شه و با شروع سر و صدا، اون یکی بالش رو بذارم رو گوشم!!! چون عادت دارم به پهلو بخوابم، یکی از گوشام از حمله‌ی سر و صدا مصون نمی‌مونه، بدون اینکار!!
 چند روز پیش میزان سر و صدا به حدی بود که عوامل نفوذی دشمن خودشون رو از روی بالش به ضخامت این هوا، رسونده بودن به گوشای من. دلیلشم بازی خرکی، سی‌سی با بابا بود. سی‌سی هی دست و پای بابا رو گاز می‌گرفت و بابا هم بلند بلند قربون صدقه‌ش می‌رفت و ادا و اصول در می‌اورد و با عطوفت می‌گفت "پدر سگ گاز نگیر!!". بلند شدم و با عصبانیت رفتم تو آشپزخونه و به مامان گفتم: این بابا اصلن مراعات نمی‌کنه ساعت 9ئه و ما خوابیم‌ها... همین‌طور هی می‌گه: "ای، آی، آخ، پدر سگ، واای، وای!!!" و ادای بابا رو در آوردم. مامان یهو بلند زد زیر خنده.
 من: مامان نخندآ، من الان عصبانیم
 مامان [همچنان با خنده]: قربونت برم که اینقد بامزه ادای باباتو در می‌یاری!!
 من: مامان اصلن گوش دادی من چی گفتم؟
 مامان [همچنان در حال خنده]: برو واسه خودشم در بیار ببینه!!!! ((:
 من: |:
 با حالت "ما رو نیگا رو دیوار کی داریم یادگاری می‌نویسیم" (!) اومدم تو اتاق که به ادامه‌ی خوابم برسم که با این صحنه مواجه شدم [Click].
 یکی به من بگه تضییع حق تا کی؟ تا کجا؟!!!

× پری‌روز رفتم چشم‌پزشکی برای انجام آزمایشات نهایی. دکتر گفته بود چارشنبه برم که باز چشمم رو معاینه کنه و برام آزمایش قرنیه بنویسه که بفهمیم اصلن قرنیه‌م اومقد ضخامت داره که بشه چشمم رو عمل کنم یا نه. خلاصه بعد از یه سری قطره چکوندن و هی یه چیز کاغذ ماننده نازک رو کردن تو چشممون و نشستن پشت یه دستگاهی که یه چیزی رو می‌چسبونه به قرنیه‌ی چشم و هی می‌گه چشمت رو تکون نده، رضایت داد و آزمایش رو نوشت.
دیروز رفتم تو کلینیک و نشستم تا صدام کنن. بعد حالا فکر کن صبح اول صبح پاشدی رفتی، هنوز نه چشمات خوب باز شدن نه گوشات!!! یه خانومه صدام زد از این خانوم یواشا!!! اینا که هر جمله‌یی رو که می‌گن بدون استثنا نمی‌شنوی و باید هی بگی: "بله؟" کلن اعصابم نداشت بنده خدا.
نشستم رو صندلی برای معاینه‌ی شاوزوزکی. همونا که یه تابلوئه پر از E به سموت (!) مختلفه [محض تنوع هم نمی‌کنن Eها رو بکنن F]. یه سری ازم سؤال پرسید که این کدوم وریه، اون یکی کدوم وریه بعد شروع کرد به لنز عوض کردن. برام یه ردیف E روشن کرد و گفت از سمت راست بگو. منم شروع کردم سرخوشانه گفتم چپ، بالا، پائین، راست و ...
یهو خیلی عاقل اندر سفیه‌وار نگام کرد، گفت: نمی‌خواد جهت بگی، با دست نشونم بده!!!
وقتی به آدم استرس وارد می‌کنن همین می‌شه دیگه. تمام تمرکزم رو گذاشته بودم پای شنیدن حرفاش، سمت راست و چپم رو اشتباه گرفته بودم!!! [راس راس تو چشای من نیگا می‌کنی، هرهر می‌خندی؟]

× چارشنبه کلن روز من بود. صبح که بیدار شدم دیدم برام اس‌ام‌اس اومده "وبلاگت باز نمی‌شه". وقتی اومدم نت، دیدم سایت کلن پکیده و کاریشم نمی‌تونم بکنم. زنگ زدم به آقای زیپ که بیاد نت و طی یه روند کاملن منطقی گودرز-شقایقی دعوامون شد و من به طور کاملن یهوییانه تصمیم گرفتم از زندگی آقای زیپ برم بیرون و اونم خیلی تهدید من رو جدی گرفت و جوابم رو نداد و رفت!!!
بعد از این جریان رومانس، واسه تلطیف فضا و کلن عوض شدن روحیه، با مامان رفتیم تجریش که مانتو بخرم. کل پاساژ قائم و کلن تجریش رو زیر پا گذاشتیم. 4 تا مغازه مانتو داشتن که من از دو تا مانتو خوشم اومد و خیلی اتفاقی همون دو تا مانتو سایز من نداشت. تو راه برگشت با لک و لوچ آویزون یه برس رژ گونه دیدم که خوشم اومد ازش و قیمتش 5 تومن بود. با ذوق و شوق خواستم برم تو مغازه که یهو مامان گفت: "اینـــــــــهمه برس رژ گونه داری تو!!!" منظورش از این‌همه دقیقن همون برسی بود که چند وقت پیش خریده بودم. بعد که دید ناراحت شدم هی اصرار کرد که برم و بخرم و برای اینکه راضی بشم هم از یه ترفند استفاده کرد که: "برو بخرش بعم بپرس ریمل بورژوای هزار و یک مژه‌ش رو چند می‌ده". که البته افاقه نکرد چون شدیدن افتاده بودم رو دور لجبازی!!
وقتی اومدم خونه، داشت نوری‌زاده رو می‌داد. نشستم پای تلویزیون و با ذوق یه تیکه قره‌قوروت گذاشتم تو دهنم که یهو بابا گفت: "زیاد نخوری‌ها، خوب نیس برات". اگه تو مود نرمال بودم حق رو می‌دادم به بابا ولی چون کلن مودم رو آنرمال بود، حس کردم بابا الان شعور من رو نادیده گرفته و نمی‌فهمه که من خودم می‌دونم چقد از هر چیزی باید بخورم!!
با عصبانیت رفتم حمام که دوش بگیرم، می‌بینم آب سرده. اومدم تو اتاقم که سی‌سی به شدت ازم استقبال کرد و پرید بهم و دستم رو چنان گاز گرفت که آه از نهادم بلند شد.
دیگه با تمام قدرتی که در بدن داشتم شروع کردم به زار زدن و احساس بدبختی کردن!!! وقتی بعد از همه‌ی این اعصاب خوردی‌ها با آقای زیپ حرف زدم و صدای گرفته از گریه‌م رو شنید، ذوق رو تو صداش حس می‌کردم!!! طفلی فکر کرده بود از درد فراق دارم زار زار می‌گریم!! D: 

پاورقی:
گاهی اوقات کلن آستانه‌ی تحمل آدم می‌یاد پائین. بعد آی حرص می‌خورم که وقتی دیگه صبرت تموم می‌شه و می‌زنی زیر گریه، یکی می‌یاد می‌گه واسه سرد بودن آب حموم داری گریه می‌کنی؟ یاللعجب!!!!

آه ای صدای زندانی
 آیا شکوه یأس تو هرگز
 از هیچ سوی این شب منفور
 نقبی به سوی نور نخواهد زد؟
 آه ای صدای زندانی
 ای آخرین صدای صداها...

× برای اینکه روزام از این یکنواختی در بیاد و صد البته سرم گرم بشه و به آقای زیپ گیر ندم، رفتم سه تا کلاف کاموای قرمز ماتیکی و یه میل شماره شیش گرفتم. بافتنی یکی از کارای مورد علاقه‌م بوده همیشه. وقتی در حال بافتن چیزی هستم تمام افکارم رو می‌ریزم دور و فکرم فقط حول همون رج‌های زیر و رو می‌گرده. توی دوران راهنمایی بخش کار عملی مربوط به حرفه و فنم رو خیلی دوست داشتم. بافتن کلاه، شال گردن، دستکش و جوراب!! متنها نه که هر روز در حال بافتنم، جز شال گردن که راست یه چیزی می‌بافی و می‌ری بالا، بقیه چیزا رو یادم رفته.
 خلاصه پریشب شروع کردم با بافتن شال گردن، به این امید که به آقای زیپ زنگ نزنم و کلن ازش خبر نگیرم که خودش خبر بگیره ازم. کلن این مورد جنون، به طور ادواری سراغ من می‌یاد هر چند وقت یه‌بار. نشون به اون نشون که شال گردن رو دیشب تموم کردم و هم‌زمان با آخرین دونه‌یی که کور شد، ساعت 12:30 شب آقای زیپ ازم خبر گرفت که: "عشق من در چه حاله؟! بیرون نرفتی؟". یعنی می‌خوام بگم خیلی موفقیت‌امیز بود کلن، این پروژه!!!
 حالا چون شال گردنم تموم شده و من هنوز دوره‌ی اون جنونی که گفتم رو رد نکردم، امروز شروع کردم به بافتن کلاه!!! البته فعلن قسمت‌های اولشم و نرسیدم به قسمت‌های بالا و دونه گرفتن و کلن بلدم نیستم D:
 حالا کسی از شماها کتاب یا سایتی برای طرز بافتن کلاه سراغ داره؟ کلاهی که می‌خوام، ابتدایی‌ترین نوع کلاهه. ساده‌ی ساده. یه کتاب یا سایت خوب می‌خوام برای آموزش بافتن کلاه و دستکش و جوراب. خدا رو چه دیدی؟ شاید کلاه رو هم بافتم و جنون یاد شده هنوز تو دوران عود کردن به سر می‌برد و مجبور شدم جوراب و دستکشم ببافم!!

× مشغول درس خوندن بودم که یهو چشمم افتاد به گوشیم. وسوسه شدم اس‌ام‌اس بدم به آقای زیپ:
من: می‌میرم برات عنتر!
زیپ: منم می‌میرم برات شامپانزه!!!
من: اورانگوتان منی؟
زیپ: گوریل منی؟
من: دلم برات یه ذره شده، واسه بغلت، که محکم فشارم بدی، گرمم کنی!!
زیپ: منم دلم برات تنگ شده عسلم. کم اوردی زدی تو خط عشقولانه؟
من: ما همیشه پیش شما کم می‌یاریم و لنگ می‌ندازیم حاج آقامون اینا!!!! D:

× آیت‌الله منتظری همیشه یکی از شخصیت‌های دوست‌داشتنی من بود. وقتی خبر فوتش رو شنیدم واقعن دلم گرفت. آروم بخواب پیرمرد دوست‌داشتی...

× امروز تو مسیر دانشگاه سوار اتوبوس که بودم، دیدم بعضی جاها رو در و دیوار شعار تبلیغاتی از جانب جناح قهوه‌ای نوشته شده. تبلیغاتی که قبلن نبود و معلوم بود جدیدن این کار رو کردن. با رنگ سبز و با شابلون، رو دیوار بزرگراه نوشته بودن "رای ما فقط احمدی‌نژاد". جالب بود. اینکه برخلاف گذشته که این جناح از رنگ قرمز برای تبلیغ استفاده می‌کرد، حالا رنگ سبز رو انتخاب کرده بودن و سعی داشتن بقبولونن [به کی؟ خدا عالمه] که رنگ سبز مختص اوناس!!! خنده‌م گرفت... بخاطر اینکه این جناح اندک، حتی خودشونم هنوز باور ندارن که ا.ن رئیس‌جمهور شده و هنوز دارن براش تبلیغ می‌کنن (((((:

× دیشب بعد از یه ساعت حرف زدن، درست جایی که جفت‌مون داشتیم قانع می‌شدیم، دو مرتبه دعوامون شد. نمی‌دونم تا حالا براتون پیش اومده که بخواید سؤتفاهم پیش اومده رو برطرف کنید اما هر چقد تلاش می‌کنید نتیجه‌یی نمی‌گیرید و هی پشت سر هم سؤتفاهم بوجود می‌یاد؟ دیشب ما یه همچین موقعیتی داشتم...
بعد از اینکه گوشی رو گذاشتم، نشستم و یه فصل واسه خودم، زار زار گریه کردم. سی‌سی هم از صدای هق‌هقم کلی به وجد اومده بود و هی می‌یومد دست و پام رو گاز می‌گرفت و فرار می‌کرد!!!
ساعت دو با سر درد و گریه رفتم تو تخت‌خواب. دلم آروم نمی‌گرفت. گوشی رو برداشتم و زنگ زدم بهش اما خاموش بود.
صبح دوباره سعی کردم و بازم خاموش بود. زنگ زدم به مامانش که بهم گفت خونه نیست و اونم خبری ازش نداشت. فهمیدم شب رفته پیش دوستاش و هنوز برنگشته خونه...
یه کم نگرانش بودم اما بیش‌تر از اون دلم می‌خواست باهاش حرف بزنم و یه باره دیگه سعی‌م رو بکنم. یه کم اتاقم رو مرتب کردم و رفتم حموم و گرفتم خوابیدم. ساعت یه ربع به 5 بود که دیدم برام اس‌ام‌اس اومد: چه خبر؟
حوصله نداشتم گیر بدم که بعد از یه روز بی‌خبری، این چه اس‌ام‌اسیه داده. احتمال دادم شاید هنوز دلخوره. واسه همین، برام همین که اس‌ام‌اس داده بود، کافی بود...
من: دلم برات تنگ شده! زیپ، ببخشید ):
زیپ: قربونت برم الهی، منم ببخشید! بیا تو بغلم :*

همین دیگه!! نکنه توقع دارید تا تو بغل ناموسمم بیام توضیح بدم؟ D:

× به فرض که اینقد نیروی بی‌سیم و با سیم بچپونید تو دانشگاه که تو محوطه هیچ خبری نباشه. نه تجمعی، نه شعاری. به فرض که صبح دم در وایسید مثل برج زهرمار از تک‌تک بچه‌ها کارت بخواید تا مبادا یه وقتی یکی از عناصر نفوذی دشمن بیاد تو و دست به اغتشاش بزنه. به فرض که سر تا پامون رو چک کنید مبادا مچ‌بند سبز داشته باشیم. می‌تونید عقایدمون رو هم بدزدید؟ می‌تونید جلوی چشمک‌ها و لبخندهای گاه و بی‌گاه‌مون رو بگیرید؟ می‌تونید افکارمون رو هم چک کنید که سبز نباشه؟ می‌تونید جلوی این نفرت بی‌حدی که با شنیدن اراجیف‌ داره روز به روز زیادتر می‌شه رو هم بگیرید؟ می‌تونید جلوی V نوشتن‌های یواشکی‌مون، رو در و دیوار رو بگیرید؟ نچـــز

پس روزت حسابی مبارک، دانشجو

× عادت دارم کارهای روزانه‌یی رو که باید انجام بدم رو می‌نویسم رو کاغذ. لیست امروزم این بود:
 اصلاح ابرو
 اصلاح پشت لب
 رنگ کردن مو
 ماسک صورت
 حمام
 اصلاح بدن
 اپیلیدی دست و پا
 کرم زدن
 مانیکور
 لاک زدن
 بعد از نوشتن لیست بلند بالام، به این نتیجه رسیدم که اونقد هم شیپیش نشدم هنوز و اگه امروز یه روز معمولی بود، مطمئنن خیلی از این کارها رو فاکتور می‌گرفتم ازشون. فردا قراره "آقامون" بیاد. دارم به این فکر می‌کنم اگه من بجای اون سه روز رفته بودم زندان، اینقد عزیز می‌شدم که زیپ قبل از دیدن من یه همچین لیستی تدارک ببینه؟!! 

× یعنی صحنه از این گریه‌دارتر؟ که 250 هزار تومن پول بی‌زبون تو جیبت باشه و وقتی برمی‌گردی خونه دریغ از یه یک قرونی که تو جیبت باشه و جاش یه کیسه دستت باشه که نهایت محتویات داخلش این باشه؟ [Click]. آدم دردش رو به کی بگه آخه...

× حوصله‌ی هیچ‌ کاری رو ندارم. بعد از این جریانات اخیر، دائمن بغض گلوم رو می‌گیره. فکر می‌کردم با دیدنش همه چیز درست می‌شه، اما نشد. دلم می‌خواد یه موضوع پیدا کنم بشینم زار زار گریه کنم اما خب اون موضوعه هم تخـ.مش رو ملخ خورده!!!
حوصله‌ی درس و دانشگاه رو ندارم و تنها دلیلی که من رو می‌کشونه به "ته دنیا"، اینه که غیبتام پر شده. سی‌سی هم شده بازیچه‌ی اعصاب من. طفلی یه مادر خوش‌اخلاق گیرش اومده که هیچ کجای دنیا نمی‌تونه لنگه‌ش رو پیدا کنه. اصلن حالا می‌فهمم فلسفه‌ی وجودی آهنگ "عمرن اگه لنگه‌مو پیدا کنی" شادمهر چی بوده.
رفتم یک میلیون و هفت‌هزار میلیارد تومن دادم لوازم آرایش گرفتم، بعد حوصله‌ی استفاده ازشون رو ندارم. حس می‌کنم این جریان یه شوک عظیم بود. چیزی که پیامدش یه بغض بزرگ بود که گیر کرد تو گلوی نحیفم همون یه ذره میل به تغئیر رو هم تو من کشته.
کسی سوژه‌یی چیزی نداره، من گریه کنم واسش؟

پاورقی:
این پست پر از حس‌های خوب و مثبت بود، می‌دونم می‌دونم. نه بابا، این حرفا چیه D:

× حواسم پرت شده. دیروز که از کلاس با آژانس برمی‌گشتم از راننده پرسیدم چقد می‌شه؟ گفت 4 تومن. منم خیلی اوورت 6 تومن دادم بهش و در رو بستم. البته حس کردم یارو یه کم یه جوری داره نیگا می‌کنه، اما گذاشتم پای خوشگلی‌م (!) و گفتم خوشگل ندیده لابد تو عمرش!!!!
تو حرفام کلی غلط‌غلوط پیدا می‌شه. تو نوشته‌هام. قرصام رو یادم می‌ره بخورم و بدتر از همه اینکه مثلن یه اس‌ام‌اس رو می‌خونم و همون آن یادم می‌ره که باید جواب بدم!!!
این توضیح رو دادم که اون دوستانی که لطف کردند و با اس‌ام‌اس پیگیر شدن و هیچ جوابی دریافت نکردن دلخور نشن و بدونن که توقع‌شون از کسی که حواسش رو بازداشت کردن، بالاس D:

بالاخره تونستم شماره‌ی یکی از هم‌دانشگاهی‌های آقای زیپ رو که مطمئن بودم ازش خبر داره، پیدا کنم. صبح باهاش تماس گرفتم و کاشف به عمل اوردم که آقامون دیروز با خونه‌شون تماس گرفته و گفته که سالمه و مشکلی نیست و خوش می‌گذره کلن!!! بچه رو کرده وبال گردن من خودش رفته زندون‌گردی و الواتی!!! باز حالا بیاید نگرانش بشید!!! D:
به احتمال قوی، فردا آزاد می‌شه و ظاهرن جای نگرانی نیست.

× امروز صبح ساعت 9 و خرده‌یی بود که آقای زیپ بهم زنگ زد و خیلی مفید و مختصر گفت که برای ساعت 10 احضار شده به وزارت اطلاعات و اگه یه مدت ازش خبری نشد نگرانش نباشم!!!!
 توضیح زیادی نداد. فقط گفت دیشب یاشار آزاد شده و امروز باید همراه با چند تا از دوستاش بره برای سوال و جواب. قرار شده تا بعدازظهر بهم از خودش خبر بده و اگه خبری نشد یعنی نگه‌ش داشتن.
 از اولشم می‌دونستم باید زیپ‌زاگ رو تنهایی بزرگ کنم و آخر هفته‌ها بزنمش زیر بغلم و هی از این سلول برم اون سلول و سیگار و کمپوت ببرم!! حالا زیپ‌زاگ نشد، جسیکا!! مهم نیته که خب من حدسم درست از آب درومد.

× اصلن از اولش هم برنامه همین بود. که من برم اپی‌لیدی بخرم و ژل بعد از مو زدایی سینره و بعدش با ذوق و شوق بشینم با دقت هر چه تمام‌تر عملیات ملکوتی مو زدایی رو انجام بدم و ژل بزنم و دست و پا بلوری بشم و ذوق کنم، بعد صبح که بلند بشم ببینم به فاصله‌ی اپسیلون به اپسیلون پشه خورده دست و پام رو!!!! کلن دست و پام رو بلوری و بدون لک اپی‌لیدی کرده بودم واسه همین اتفاق!!
 خیلی دلم می‌خواد الان فلسفه‌ی وجودی پشه و ایضن فلسفه‌ی این پشم و پیلی پشت لب خانوما رو بفمم...

× هفته‌ی پیش دوشنبه بود که کامپیوتر اینجانب یهو ترکید و دیگه ویندوزم بالا نیومد. حال می‌کرد فقط صفحه‌ی سیاه نشون بده و فلش موس رو!! کلی دست به شلوار آقای زیپ شدم که برام ویندوز عوض کنه و کلی واسه خودم خانومی کردم که این رو می‌خوام و اون رو می‌خوام و آقای زیپم هر برنامه‌یی که دوست داشتم رو برام ریخت.
هنوز یه روز از ویندوز عوض کردنم نگذشته بود که باز کامپیوترم حال کرد صفحه‌ی سیاه رو با فلش موس نشونم بده [همون بیلاخ خودمون]. اینجوری شد که منم لج کردم و کامپیوتر رو فرستادم خونه باباش و سفارش یه کارت گرافیکی یک گیگ هم دادم که دیگه وقتی خواستم سیمز 3 بازی کنم واسه من ادا و اطوار در نیاره! البته هیچ تضمینی نیست که فردا دوباره همون علامت حاکم بزرگ [بیلاخ معروف] رو نشونم بده و من بمونم و حوضم که نداریم و مجبورم من بمونم و کاسه توالت‌ خونه‌مون!

× چارشنبه از شرق کوبیدم رفتیم غرب برای دیدن هایپراستار. و دیدیم و محض اینکه کاری هم کرده باشیم جز دیدن، من یه چیزکیک با چای هم خوردم!!
بعد چون من تو رودبایستی با مامان و این‌همه پول آژانس دادن گیر کره بودم، خیلی زورکی از یه کاپشن آدیداس ۹۰ تومنی و یه کیف پومای ۶۰ تومنی خوشم اومد که مامان هم طی یک عملیات غافلگیرانه‌ی رودربایستی کیلو چند (!) کاشف به عمل اورد که من کاپشن احتیاجی ندارم و تنها تفاوت این کیف پومای ۶۰ تومنی با بقیه‌ی کیف‌ها همون عکس یوز‌پلنگ چاپ شده‌س که دو بار هم بشوریش می‌ره و تازه دقیقن هم نمی‌شه چهره‌ش رو تشخیص داد و آخر سر هم پیشنهاد داد "حالا اگه خیلی چشمت رو گرفته می‌ریم ماژیک می‌خریم خودتم که هنــــــــرمند، یه یوزپلنگ شکل همین رو یکی از کیف‌هات بکش!!!!"
خلاصه چون تمام اقلام نوشته شده روی لیستم یکی‌یکی داشتن خط می‌خوردن، تصمیم گرفتیم هر چه زودتر هایپراستار رو به مقصد شهرک غرب و پاساژ مهستان و گلستان و ایران زمین و میلاد نور، ترک کنیم که در همین راستا موفقیت‌هایی هم کسب کردیم. یکی‌ش این [Click] و یکی‌ش هم [Click]. البته یه سری اقلام لیست نشده هم بود که زیرسیبیلی رد شدند مثل [Click] و [Click] و دو دست هم لباس "زیر‌ناموسی" که اگه خودت خواهر مادرم نداشته باشی دیگه برادر و پدر که داری، پس از گذاشتن عکس معذوریم.

× واسه آخر هفته‌مون برنامه ریخته بودم که بریم فیلم بی‌پولی و بعدشم بریم چیتگر دوچرخه‌سواری و چون توی دوستی من و آقای زیپ، حرف اول و آخر رو همیشه من می‌زنم نه سینما رفتیم و نه چیتگر
جمعه در آخرین لحظات، آقای زیپ یهو خیلی جنتلمنانه گفت که پول اورده و منم خیلی مدبرانه تصمیم گرفتم بریم خرید.
رفتیم تجریش و آقای زیپ یه کاپشن خرید و این‌گونه بود که تمام سرمایه‌مون در کمتر از چسونیوم ثانیه به... اهم، تموم شد [Click]. اون مانکن سیبیل قشنگی که خیلی اتفاقی توی عکس افتاده، همون آقای زیپه که شیکمش رو داده تو!!!
بعد از اتمام خرید مفصل‌مون، رفتیم دو تا دلمه‌ی کلم یه کاسه آش و یه ظرف کشک‌بادمجون همراه با ترشی و دوغ و نون فراوون سفارش دادیم که جان زیپ‌زاگ دست‌مون بند بود نتونستیم عکس بگیریم!!!!
پس از پایان تشریفات ناهار خورون، من پیشنهاد دادم بریم پارک جمشیدیه که با استقبال شدید آقای زیپ روبرو شد و رفتیم پارک اندیشه با تکیه بر این اصل که "پارک، پارکه دیگه. حالا چه فرقی می‌کنه" و این چنین بود که آخر هفته‌ی بیــــــسیار از پیش برنامه‌ریزی شده‌ی ما به پایان رسید.
پیشنهاد می‌کنم شما هم خیلی اوصولی بشینید برنامه‌ریزی کنید برای آخر هفته‌های دوتایی‌تون. البته اگه اینقد مثل من و آقای زیپ، رابطه‌تون بر پایه‌ی از خود گذشتگی و احترام به نظر هم‌دیگه، بنا شده و گرنه که بی‌خود حرص نزنید چون نمی‌تونید برنامه‌تون رو به کرسی بشونید!! 

× از کلاس فرانسه اومدم زنگ زدم به زیپ:
من: Salut عزیزم
زیپ: سلام، چطوری؟
من: من گفتم Salut
زیپ: فرانسوی بود این الان؟
من: اوهوم، یعنی سلام خودمونی!!
زیپ: تو مایه‌های همون سلامه خودمونه‌ها... نکنه سلام ما هم ریشه‌ش از اینه؟
من: خنگه سلام ما که عربیه!! ((: بگو احمقم!
زیپ: نمی‌گم!
من: پس بگو J'adore toi [ژَ دُقْ توآ] یعنی چی؟
زیپ: چدق توآ؟
من: یعنی عاشقتــــــم :*
زیپ: منم عاشقتم عشقم!!
من: J'aime toi هم یعنی دوستت دارم
زیپ: می‌ری کلاس این چیزا رو یاد می‌گیری دیگه؟!!  
من: اوهوم. پس فکر کردی رفتم کلاس مختلط که چی‌کار کنم؟
زیپ: بیخود، پس دیگه حق نداری بری
من: اتفاقن باید برم چون جمله‌های هیجان‌انگیزترش مونده D:
زیپ: 

× بعد از یه هفته کشمکش، وقتی می‌یای تو فضای آزاد و برای فرار از سرما خودت رو می‌سپری به گرمای لذت‌بخش آفتابی که کم‌کم سرما رو از بدنت دور می‌کنه و یه رخوت خاصی به تنت می‌ده؛ لذت‌بخشه... چشمات رو می‌بندی و آرزوی یه لیوان چای می‌کنی. یهو مامان رو می‌بینی که با یه لیوان چای و شکلاتی که فقط مخصوص شخص تو خریده، می‌یاد سمتت. یه لبخند می‌زنی و لیوان رو ازش می‌گیری. جعبه‌ی شکلاتت رو آروم و با دقت باز می‌کنی و یه تیکه‌ش رو می‌ذاری تو دهنت و بلافاصله یه قلپ از چای رو سر می‌کشی. طعم شیرین شکلات رو با یادآوری این خاطره که همیشه اینکه نمی‌تونی چیز شیرینی رو توی دهنت، بدون کمک چای نگه داری، باعث خنده‌ش میشه؛ خوشمزه‌تر حس می‌کنی. یاد عکس دو نفره‌تون می‌افتی که داره با خنده یه تیکه کیک می‌ذاره تو دهنت و تو در حالیکه دهنت رو برای خوردن کیک باز کردی، همزمان استکان چای هم تو دستته که بلافاصله بعد از خوردن کیک یه قلپ از چای بخوری برای کم کردن شیرینی... یادت می‌افته چقد با این عکس خندیدید دو تایی. چای که تموم می‌شه یه نفس عمیق می‌کشی و روی تختت تو فضای آزاد، زیر نور آفتاب پائیزی دراز می‌کشی و مشغول خوندن کتابی می‌شی که همه نوع حسی رو توش تجربه کردی... غم، شادی، ترس، عشق. انگشتت رو می‌ذاری روی خطوط و با دقت هر چه تمام‌تر، کلمات رو دنبال می‌کنی. گاهی دلت می‌سوزه و دوست داری برای پایان دادن به حست، تند تند خطوط رو بخونی و گاهی با خوندن یه پاراگراف، یه حس ناب بهت دست می‌ده. جوری که بعد از تمام شدن پاراگراف چشمات رو می‌بندی و می‌ری تو خیال دلت می‌خواد اون پاراگراف رو دوباره و چندباره بخونی...

لحظات دوست‌داشتنی و خوبی هستند. حس می‌کنی چقد به این آرامش احتیاج داشتی و از اینکه طبق برنامه‌ و تصمیم قبلی‌ت یه آخر هفته‌ی نسبتن آروم برای خودت فراهم کردی، از خودت راضی‌یی.

× من و آقای زیپ پای تلفن:
 من: یه چیزی بگم؟
 زیپ: بگو
 من: دلم می‌خواد از هم دور باشیم زیپ. لاقل واسه یه مدت
 زیپ: یه چیزی بگم؟
 من: بگو!
 زیپ: خیلی گاوی
 من: دلیل؟
 زیپ: مگه تو دلیل آوردی واسه حرفت؟
 من: یه لحظه صبر کن ببینم کیه این اس‌ام‌اسه
 زیپ: کی بود؟
 من: یکی از دوستام!
 زیپ: اسمش؟
 من: تو نمی‌شناسیش، هم‌کلاسی زبانم
 زیپ: همون پسره؟
 من: نه! سارا
 زیپ: دوستت که سمانه بود
 من: خب با اینم دوست شدم!!
 زیپ: چی نوشته حالا؟
 من: یه شعر
 زیپ: بخونش
 من: ولم کن بابا
 زیپ: از اول بگو با یکی جدید دوست شدی می‌خوای بهونه بیاری بذاری بری!! راحت باش. این واسه من قابل هضم‌تره تا این حرفت که دور باشیم از هم
 من: چرت نگو زیپ. پسورد سایت رو بده!
 زیپ: نمی‌دم
 من: بده لوس نشو.
 زیپ: Daily مال منم هست
 من: حذفش نمی‌کنم
 زیپ: نمی‌دم
 من: منم حق دارم داشته باشم پسورد رو
 زیپ: آدم چاقو رو دست یه آدم روانی نمی‌ده!!
 من: می‌دونی کی باید شوخی کنی، کی باید جدی باشی؟
 زیپ: عاشقتم!!
 من: حس می‌کنم مثل پشه بهت آویزون شدم
 زیپ: مگه پشه به آدم آویزون می‌شه؟
 من: الان گیر دادی به جزئیات کلام؟
 زیپ: قربونت برم که مثل پشه موذی هستی
 من: اون مگسه که موذیه، نه پشه!!
 زیپ: گیر دادی الان به جزئیات کلام؟
 من: ...
 زیپ: داری می‌خندی؟
 من: دارم گریه می‌کنم به حال خودم. تو اصلن نمی‌فهمی من رو
 زیپ: ببینم زیگزاگ، تو اصلن به چیزایی که تو وبلاگ می‌نویسی و همه هم می‌یان تائید می‌کنن، اعتقاد داری؟
 من: منظورت غار تنهاییه؟
 زیپ: خودم باید بگم؟ خودت نمی‌فهمی؟
 من:  نه، من که مرد نیستم
 زیپ: آره
 من: قربونت برم من، دوباره رفتی تو غار؟
 زیپ: هی من می‌خوام بیام بیرون از غار، بعد تا می‌یام بیرون تو یهو یقه‌م رو می‌گیری گیر می‌دی بهم، دوباره مجبور می‌شم بدو بدو برم تو غار!!
 من: همونه سرما خوردی دیگه
 زیپ: آره هوای غار سرده واقعن!!
 من: اگه بیای بیرون هوا بخوری اینجوری نمی‌شی. تو غار موندنت چقد قراره طول بکشه؟
 زیپ: آدم احتیاج داره گاهی اوقات. نمی‌دونم. همه چیز رو که من نباید بگم
 من: چرا باید بگی. چون من نمی‌فهمم تو کی رفتی تو غار. مثل من که هر دفعه به روزهای قرمزم نزدیک می‌شم بهت می‌گم. تو که نمی‌فهمی
 زیپ: قربونت برم من. الان این غرغر کردنا واسه همونه نه؟
 من: اوهوم
 زیپ: چقد من خنگم واقعن که نفهمیدم
 من: آره، خیلی خنگی!! نزدیک روزای قرمز من بدو بدو رفتی تو غار؟
 زیپ: پس من فقط به خاطر تو یه هفته مرخصی می‌گیرم می‌یام بیرون ولی بعدش دوباره برمی‌گردم تو غار. خب؟
 من: دوستت دارم!!

× امروز با مامان رفتیم انقلاب که کتاب‌های درسیم رو بخریم و چون نداشتن و منم دلم نیومد پول رو خشک و خالی برگردونم به بابا و بزنم تخت سینه‌ش و غصه‌دارش کنم و با بغض بگم هیچ‌کدوم از کتابام رو نداشت، رفتم کتاب داستان خریدم واسه خودم!! مهم نفس کاره دیگه D: [سال بلوا، من گنجشک نیستم، احتمالا گم شده‌ام و رویای تبت لیست کتب درسی‌م بود!!].

× دیشب بعد از سه ساعت تنها گذاشتن آقای زیپ، سر و کله‌ش پیدا شد. از غارش چنان اومد بیرون که احتمال داره آخر هفته با دوستاش بره شمال |: یعنی نهایت استفاده از درک و شعور بالای من!!!! اونوقت هی بیاید بگید این آقایون جنبه‌شون بالاس... نیست دیگه داداچم. قبول کن!!

× کلن باباهه یه اخلاقی که داره اینه که دوماد جماعت رو از خودش نمی‌دونه. با همه هم مخالفه. فرقی نداره شرایط داماد چی باشه، چیکاره باشه، چه شکلی باشه. سخت‌پسنده. اینقد سخت که کلن کسی توی دایره‌ی پسندش قرار نمی‌گیره. یعنی یکی از مشکلات عدیده‌ی من برای ازدواج، باباهه‌ست. چون می‌دونم کسی رو قبول نداره و از کسی خوشش نمی‌یاد. البته باباهه هم جز همون دسته از آدماییه که آینده و کلن نهایت زندگی رو توی ازدواج می‌بینن و این که تو بهش بگی من هیچ‌وقت قصد ازدواج ندارم، براش قابل هضم نیست و همیشه ازت  می‌پرسه: "پس بالاخره آخرش چی؟". اما خب کسی رو هم نمی‌پسنده و حتی اگه با کلی اخم و تخم و دعوا و مرافه آخرش بگه: "من می‌گم نه، حالا باز خودت می‌دونی" و ازدواجی صورت بگیره، اون دوماد رو از خودش نمی‌دونه. یعنی کلن اون دوماد باید دور این مسئله رو که بشه پسر بابای من رو خط بکشه و تو خواب ببینه کلن!!!! البته خب برای پسندیدن دوماد معیارهای خاص خودش رو داره که مهم‌ترینش اصالته طرفه. اینکه طرف اصیل تهران باشه. که خب کو؟!! کی رو می‌شه الان پیدا کرد که هفت جد و نسل قبلش توی تهران یا همین حوالی تهران به دنیا اومده باشن؟ البته گاهی یه کم تخفیف می‌ده و می‌گه اگه از شهرستانم بود مشکلی نیست اما باید اصیل اون شهرستان باشه!!!!! یعنی اگه تار و ترکه‌ی یارو به ناصرالدین‌شاه نرسه لاقل به فتحعلی‌شاه برسه دیگه!!!!!!
 حالا همه‌ی اینا رو گفتم که خوابم رو تعریف کنم. خواب دیدم من و مامانه و آقای زیپ و کپل توی خونه نشستیم که یهو باباهه می‌یاد خونه. اولین‌بار بود که آقای زیپ رو می‌دید. خلاصه نشستن به حرف زدن و باباهه شروع کرد به سؤال پرسیدن از من و آقای زیپ. ازش پرسید کجا کار می‌کنه؟ و چون خیلی ضایع بود که بگیم هیچ‌جا و بیکاره و اینا گفتیم "تو یه رستوران آشپزی می‌کنه!!!". کلن الان خیلی فرق داشتن اینا با هم. باباهه چیزی نگفت. سرش رو تکون داد و من همش داشتم به این فکر می‌کردم که باید هر چه سریع‌تر برای آقای زیپ یه کار خوب دست و پا کنیم که لو نریم. بعد پرسید ماشین داره یا نه؟ که باز گفتیم یه فولکس قورباغه‌ییه قرمز (!) داره. و باز من رفتم تو فکر که باید زودتر پول جور کنیم و یه ماشین هر چند لکنتی بخریم. سؤالات ادامه داشت و من رو یکی پشت دیگری به فکر فرو می‌برد. اما آخرش باباهه در کمال تعجب یه لبخند ملیح به آقای زیپ تحویل داد و وقتی آقای زیپ رفت به اهالی منزل گفت که به نظر پسر بدی نمی‌یاد...
 از ذوق و خوشحالی مفرط از خواب پریدم. اومدم کامنتا رو چک کنم که دیدم "من" نوشته خواب کارت عروسی‌مون رو دیده. کلن الان خواستم بگم که اصلن رو من حساب نکنید چون ادامه تحصیلم قصد داره من رو ادامه بده و یکی‌یکی پله‌های ترقی و اینا D:

× دیروز مراسم حذف و اضافه بود. صبح ساعت 8 کلاس داشتم که طبق یک برنامه‌ی از پیش تعئین شده در پیچوندنش همت گماشتم و ساعت 9 مامان و باباهه رو راضی کردم که من رو سر راه ببرن دانشگاه و اونجا منتظرم بمونن تا منم باهاشون برم چالوس. باباهه اوصولن یه اخلاقی که داره خیلی مقید به زمان و ساعته. مثلن اصرار داره دوشنبه‌ها راس ساعت 10 چالوس باشه. انگار اونجا باید کارت بزنه یا واسش تاخیر می‌نویسن!! خلاصه مراسم غرغر کنون رو به جون خریدیم و وارد دانشگاه شدیم. جلوی در به علت یه سری مسائل امنیتی که ما که بی‌خبریم ازش، شما چطور؟ کارت می‌دیدن و دیگه کار به جایی رسیده بود که به دختری که مانتوی سبز زیر چادرش پوشیده بود، اجازه‌ی ورود ندادن و گفتن الا و بلا باید مانتوت رو عوض کنی. خلاصه اومدم بدو از خیل عظیم جمعیت جمع شده جلوی در دانشگاه عبور کنم که یهو خانوم تذکر اومد جلو و گفت "ببخشید خانومی" و با همین کلمه اخمای من رفت تو هم. نگاش کردم که چیزی نگفت و فقط اشاره کرد به مقنعه‌م و منم براش مثل بز اخوش سر تکون دادم و به مسیرم ادامه دادم که دیدم به‌به... عجب صف منظم قشنگی!!! کمی جلوتر رفتم و فهمیدم که این صف منظم قشنگ واسه حذف و اضافه‌ست. بعد از 20 دیقه دوزاریم افتاد که باید برم از مسئول آموزش، شماره بگیرم و برم توی صف وایسم، کلن تو صف وایسادن خیلی مراسم اصولی‌یی داره. شماره‌م 60 بود و تازه نفر 29‌ام توی اتاق رفته بود. اون لحظه فقط این به ذهنم رسید که نباید توی کارت باباهه تاخیری بخوره چون اصلن حوصله‌ی غرغر شنیدن نداشتم. زنگ زدم به لیلی. توی دانشگاه بود، بعد از کلی بجا اوردن مراسم ماچ و بوسه و اینا ازش پرسیدم باید چیکار کنم که خیلی شیک گفت حذف و اضافه اینترنتیه!!! رفتم طبقه‌ی سوم و بعد از سه ساعت توی صف وایسادن، رفتم تو سایت و 3 واحد اضافه کردم. می‌خواستم یه درسم رو هم حذف کنم که گفت بخاطر اینکه تعداد دانشجوها حداقله و اگه من حذف کنم کلاس به طور کل منحل می‌شه و دانشگاه می‌پوکه و زمین می‌ره آسمون و کلن حال می‌کنیم بریم رو اعصابت؛ مجگلی داری؟ این اجازه رو ندارم!!!!!
 دو ساعت معطل شدیم واسه اینکه من برم تو سایت دانشگاه. نه که تو خونه دسترسی نداشتم به اینترنت و سایت دانشگاه، واسه همون

× دیروز اولین روز کلاس فرانسه‌م بود. توی کلاس هفت نفریم. معلممون هم زنه!! [واقعن فکر کردی واسه چی اسمم شمسی نشد؟ |:] وقتی وارد کلاس شد سلام کرد و شروع کرد مثل بلبل تازه از قفس آزاد شده، فرانسوی صحبت کردن. مام چون کلن یکی از یکی متخصص‌تر بودیم تو فهم زبان فرانسه عکس‌العمل‌هامون خیلی متنوع بود. یکی چشماش گشاد شده بود، یکی دهنش باز مونده بود ، یکی خمیازه می‌کشید و یکی هم به نشونه‌ی اینکه مثلن خیلی متوجه می‌شه معلم چی می‌گه لبخند ژکوند می‌زد و سر تکون می‌داد. بقیه هم غایب بودند. البته یکی از عکس‌العمل‌هامون ظاهرن همگانی بود و اون موقعی بود که خانم معلم یکی از ما رو مخاطب قرار می‌داد و ازمون سؤال می‌پرسید. اون‌وقت بود که ما بازتابی کاملن متفاوت با بقیه‌ی اوقات و البته شبیه به هم نشون می‌دادیم و اون عبارت بود از یک لبخند کشداری که دندونامون رو به نمایش می‌ذاشت و صد البته نگاه کردن به هم‌دیگه!!!!!
 کلن روز مفیدی بود واسه تمرین پانتومیم. البته خب من یه کم روحیه‌م هم عوض شد، می‌دونید که خنده بر هر درد بی‌درمان دواست، حتی اگه از سر استیصال و نفهمی باشه!!!!

× از اونجایی که کتاب گینس به شخصی هم احتیاج داره تا رکورد نوک زدن به انواع اقسام کارها و نصفه نیمه ول کردنشون، ثبت کنه؛ من این وظیفه‌ی خطیر اجتماعی رو گردن گرفتم. بعد از کنتاکتی که با مؤسسه‌ی سفیر مبنی بر ثبت‌نام ترم جدید پیدا کردم و اونا می‌گفتن باید تعئین سطح دوباره بدم و من زیر بار نمی‌رفتم و البته زورم هم بهشون نرسید، تصمیم گرفتم با انگلیسی قهر کنم و آغوش بگشایم برای فراگیری زبان فرانسه. البته این به معنای رهایی تمام و کمال انگلیسی نیست. تصمیم دارم بعد از فرانسه، توی دوره‌های تافل یا آلتس شرکت کنم و مدرکم رو بگیرم. واسه فرانسه، تصمیم داشتم سفارتش رو انتخاب کنم. اما بعد از تماسی که با سفارت حاصل شد و یه آقایی با کلی به رخ کشیدن استعدادش در بلغور کردن یه سری کلمات و جملات فرانسوی که من فقط "مقسی" آخرش رو فهمیدم، ساکت شد و در کمال خونسردی به فارسی گفتم: "سلام، خسته نباشید" و آقاهه فهمید تقریبن پنج دقیقه الکی داشته واسه خودش صحبت می‌کرده، متوجه شدم سفارت کلاس‌های مبتدی برای یادگیری فرانسه نداره و وقتی از آقاهه پرسیدم چه مؤسسه‌یی رو پیشنهاد می‌کنه، با خوشرویی مخصوص مسئولان پاسخگویی به تلفن، گفت که سفارت مؤسسه‌یی رو پیشنهاد نمی‌کنه و بعد بوق‌بوق تلفن، ملودی‌وار گوشم رو نوازش کرد، فهمیدم "بیان سلیس" گزینه‌ی بهتری می‌تونه باشه برای یادگیری زبان فرانسه.
 چارشنبه اول وقت با مامانه رفتیم بیان‌سلیس:
 من: سلام. برای ثبت‌نام اومدم
 خانم منشی: چه زبانی؟
 من: فرانسه
 خانم منشی [جوری که آب پاکی رو بریزه رو دستم - با لبخند موذیانه]: عزیزم برای فرانسه باید حداقل دیپلم داشته باشی!!!
 من [در حالی که به شدت به شخص شخیصم بر خورده]: خب؟!
 خانم منشی: دیپلم داری؟
 من [در حالی که برای رو کم کنی کارت دانشجوییم رو نشونش می‌دم]: بعــــله!!
 خانم منشی: ببخشید پرسیدم. آخه...
 من: متوجه‌م

× پریشب‌ها خواب می‌دیدم، طرفدارای ا.ن و طرفدارای موسوی دو تا تیم فوتبال شدن و دارن با هم مسابقه می‌دن. دروازه‌بان تیم ما سبز پوشا هم باراک اوباما بود!!!! بعد هی گل می‌خورد. اینقد گل خوردیم که آخرش به شک افتادیم که این اوباما با اون قدش چطور عرضه نداره حتی یه دونه توپ رو هم بگیره. وی در ادامه‌ تو دادگاه اعتراف کرد که دستش با تیم ا.ن تو یه کاسه بوده و خریده بودنش!!!!
حالا هی بیا بوگو این دادگاه‌ها نمایشیه و هیچ تاثیری روی کسی نداره. دیگه تاثیر از این ملموس‌تر؟

× من و آقای زیپ از پشت تیلیفون:
 من: دیشب خوب خوابیدی؟
 زیپ: آره پنج صبح که اومدم خونه، خوب خوابیدم تا نیم ساعت پیش 
 من: پنج صبح ساعت خونه اومدنه؟
 زیپ: 
 من: البته بدم نیستا... مرد باید همیشه بیرون از خونه باشه. باید شیش صبح بری بیرون، دوازده شب بیای خونه، چون من حوصله‌ت رو ندارم.
 زیپ: چه خوب
 من: واسه کار و نون در اوردن‌ها. نه واسه اراذل و اوباش شدن!!
 زیپ: آدم به تفریح هم احتیاج داره خب
 من: واسه تفریح کردن منم باهات می‌یام
 زیپ: ممم... حالا بذار ببینم چی می‌شه، اگه وقت کردم، میام دنبالت!!!!!!!
 من: گمشو، کاری نداری؟
 زیپ: خب ناراحت نشو حالا. اگه مسیرم خورد، قول می‌دم سر راه بیام تو رو هم بردارم!
 من: خدافظ 

× یعنی یه پشه توی هر جایی وجود داشته باشه، شک نکنید که روش نمی‌شه بدون سلام و احوالپرسی با من، اون محل رو ترک کنه. یعنی رسمن من نقش پشه‌یاب رو ایفا می‌کنم.
ساعت 4 صبح بود که از صدای ویز ویز همین جناب پشه بیدار شدم و کمین کردم تا روی بدنم بشینه، اون‌وقت یه حرکت جینگ‌وانگ‌یو (!) روش انجام بدم و دوباره بگیرم بخوابم. یاد سؤال دکترم افتادم که پرسیده بود: شب‌ها خوب می‌خوابی؟ و من گفته بودم: نه!! و در جواب چراش، هیچ پاسخی نداشتم. داشتم با خودم می‌گفتم "بیا این الان یه پاسخ به این قانع‌کننده‌یی!!!" همه‌ی بی‌خوابی‌ها که نباید به اضطراب ختم بشه دلیلش...
تو همین افکار غوطه‌ور بودم که برام مسیج اومد. آقای زیپ برام نوشته بود: "زیگزاگ خوابم نمی‌بره، دارم دیوونه می‌شم..."
من: منم بیدارم، یه پشه‌هه رفته رو اعصابم!
زیپ: قربونت برم که پشه‌هه رفته رو اعصابت. چیکار کنیم به نظرت؟
جواب خاصی به نظرم نرسید. اما یه حس خوبی بهم دست داد. از اینکه آقای زیپ رو دارم و همیشه پیشمه. از اینکه دو تا گوش دارم که اگه حرفی برای گفتن داشته باشم بهم گوش بده، دوستم داشته باشه و تحملم کنه... همین‌طور که احساسات مثبت داشت بهم تزریق می‌شد، پشه‌ی مذکور هم روی گوشم نشست و اون حرکت ژانگولر رو روش انجام دادم و چند دیقه بعدش، خوابم برد...

پاورقی:
این پست هیچ ربطی به پشه و بدخوابی و بی‌اعصابی نداشت. فقط زمینه‌‌یی برای این بود که من از آقامون برای این همیشه در صحنه بودنش و بیشتر از اون، تحمل غرغرهای اخیرم، تشکر کنم و بگم‌ "فکر نکن نمی‌فهمم چقد خوبی"!!

× یعنی از دیشب بعد از دیدن فیلم Revolutionary Road، دارم به این فکر می‌کنم من چقد اعتماد به نفسم پائینه که بعد از سفید کردن موهام در راه زبان و زبانخوانی، هنوز دستی به ترجمه نبردم و قصد اینکار رو هم ندارم!!! یادمه از همون اوان کودکی وقتی می‌رفتم مهدکودک، زبان می‌خوندم!! هی می‌خوندم و هی خسته می‌شدم و ول می‌کردم همه چیز رو و دوباره رو از نو و روزی از نو!!!! یعنی واقعن الان برای خودم احساس تاسف می‌کنم با این ترجمه‌ی مزخرف فیلم. اونم چه جمله‌های ساده‌یی رو... باز اگه مثلن اصطلاحات خیابونی انگلیسی بود، می‌گفتیم خب طرف وارد نبوده اما دیگه واقعن کیه که نفهمه ترجمه‌ی Did you miss the Train، قطار رو "گم" کردی، نمی‌شه؟ یا وقتی طرف برات یه چیزی رو تعریف می‌کنه و تو می‌گی Oh, I see، منظورت اوه من "می‌بینم"، نیست؟ یا دیگه این یکی که قلبن من رو متاثر کرد: Be quiet for a moment که ترجمه شده بود فقط یه دقیقه "صبر کن"!!
پیشنهاد من واقعن به این دوستان اینه که خب برادر من، خواهر من!! وقتی شما بویی از ترجمه نبردی، نکن!! نکن عزیز من!!! چه کاریه خب؟ آدم به زبون اصلی گوش بده، یا اصلن فقط فیلم رو نگاه کنه که بیشتر از ماجرای فیلم سر در میاره!!!! چه کمکی داری می‌کنی به خلق‌الله آخه اینجوری؟

دیشب، از اونجایی که به شدت رمانس بودم، گفتم یه فیلم عاشقونه بذارم ببینم و چون خیلی‌ها گفته بودن این فیلم عاشقانه‌ست، حدس زدم که آخرش خوبه و گذاشتم ببینم. کاری به ماجرای فیلم ندارم، اما طرز رفتارها و خواسته‌های اپریل و فرانک، من رو هی یاد خودمون مینداخت!! اینکه موقع عصبانیت، جفتشون در حال داد زدنن، اینکه مثل سگ و گربه به هم می‌پرن و یه ساعت بعد همه چیز خیلی عادیه و انگار نه انگار که چیزی اتفاق افتاده [بدون اینکه مشکلشون رو حل کنن]. اینکه فرانک موقع دعوا با عصبانیت به اپریل می‌گفت: "تو مریضی، تو مریضی اعصاب داری!!". اینکه اپریل عشق پاریس داشت. اینکه تقریبن 80 درصد تصمیماتشون با وجود عشقی که بهم داشتن از روی غرور و لجبازی بود. اینکه هی بیـــب بیب و بیـــب. خلاصه که خیلی نقاط مشترک داشتیم ما با این زوج جوان!!! بعد من وقتی یه فیلم می‌بینم که باهاش کلی نقاط مشترک داریم، همش به چیزایی که برامون اتفاق نیفتاده گیر می‌دم که نکنه چون ما شبیه اینائیم، این اتفاق برای ما هم بیفته؟ مثلن زیپ با من دعواش بشه، بعد بره شب تولدش بهم خیانت کنه، بعدشم بیاد بهم بگه!!!! یا مثلن دست آخر که قراره بریم از اینجا بزنه من رو بیــب کنه و بگه همین‌جا بمونیم!!! و اینچنین شد که در انتهای فیلم، با خودکشی اپریل نه تنها دلم نسوخت، که حرصم رو هم خالی کرد و دلم خنک شد!!!! و تمام رمانس قبل از فیلم تبدیل به حس کل‌کل گروید (!!). [همه که نمی‌شه ایدز و آنفولانزای خوکی داشته باشن که، یکی هم اینجوریه مثل من!!! |:].

× دیشب ساعت 2 بود که گوشیم زنگ خورد. خطی بود که فقط آقای زیپ شماره‌ش ررو داره و صد البته که اگه شخص دیگه‌یی هم می‌داشت شماره‌ش رو، ساعت 2 بعد از نصفه شب زنگ نمی‌زد!!! کلن در راستای متفاوت بودن و این صحبتا، برای انجام عملیات آشتی‌جویانه، انگار روز رو از من و زیپ گرفتن!!!!! کل روز قهریم بعد یهو دو نصفه شب که رفتیم تو تخت‌خواب، یاد هم می‌افتیم و کمبود هم رو حس می‌کنیم [نچ‌نچ‌نچ‌نچ، من چی بگم به این ذهن منحرف آخه؟ |:]. تمام طول روز رو منتظر هم دیگه می‌شیم و وقتی تا آخرین لحظه صبر می‌کنیم و می‌بینیم اون یکی اقدامی نکرد خودمون دست به کار می‌شیم!! [هر کی یه مدل مرض داره دیگه حاجی]. گوشی رو برداشتم:
من: الو؟
یه خانومه: من با تو فهمیدم زیبایی‌ام خوبه/ یک مرد مغرور رویایی هم خوبه/ من با تو فهمیدم دلبستگی بد نیست/ گاهی به یک آغوش، وابستگی بد نیست... [کلی تو این هاگیر واگیر آنتنش هم می‌رفت و خیلی جاهاش قطع و وصل می‌شد]
ساکت بودم. داشتم فکر می‌کردم زیپ هر چقدم در فراق من اشک ریخته باشه دیگه صداش زنونه که نمی‌شه!!!!! شاید می‌شد صداش رو به داریوش تشبیه کرد اما هلن نه به جان زیپ‌زاگ!!!
همون خانومه: وقتی تو اینجایی، دنیا همین خونه‌ست/ حالا تو بگو بازم، این زن یه دیوونه‌ست/ وقتی تو اینجایی، حواترین می‌شم/ عاشق‌ترین، آدم روی زمین می‌شم...
این زندگی با تو زیباترم می‌شه/ تو عاشقم بودی من باورم می‌شه/ با تو دلم غرق یک بچگی می‌شه/ من آخر رویام، این زندگی می‌شه...
درست آخر آهنگ قطع کرد. فقط می‌خواست نصفه شبی یه قری بندازه تو کمر ما و قطع کنه!!!! اما کلی ذوقمرگ شدم که برام آهنگ عاشقونه گذاشت. خصوصن اینکه اون قسمت‌های بولد شده رو هم خیلی نشنیدم چون قطع و وصل می‌شد!! کلی داشتم حال می‌کردم که "آخی... طفلی بچه‌م خواننده هم شد و برام آهنگ خوند... لابد حرف دلش بوده، دیگه خودش رو خسته نکرده، زنگ زده آهنگ گذاشته برام"!!! زودی دست به کار شدم و تا این حس ذوقمرگیه نپریده براش اس‌ام‌اس زدم: ولی همین آغوشی رو که بهش وابسته‌یی، دو شبه بغل نکردی! حواست هست؟ [هر کی فکر کرد که من جمله‌ رو سؤالی کردم که زیپ رو مجبور به جواب دادن کنم، خره!!]
جواب نداد. منم زیاد پی‌گیر نشدم. همینی که از سکوت مطلق به مراسم "با پا پس زدن با دست پیش کشیدنون" (!) رضایت دادیم خودش جای امیدواری بود. گوشی رو گذاشتم سر جاش و بالشم رو بغل کردم که روی گوشیم میسد انداخت و چون من نفهمیدم منظورش چیه، منم رو گوشیش میسد انداختم. اس‌ام‌اس داد: شارژم تموم شد، این آخرین اس‌ام‌اسه! آهنگه قشنگه! تو باید بخونیش واسم!!!! [  ] الانم می‌خوام فقط گوش بدم! تو باهام حرف بزن، اس‌ام‌اس بده، خب؟

× دوشنبه طی دست و پنجه نرم کردن با پروژه‌ی بسیار سنگین و پیچیده‌ی "زود بلند شدن از خواب"، تمام روز رو به صورت مفیدی خواب بودم. شب ساعت 11 بود که پای کامپیوتر به حالت پژمرده‌واری داشتم وبلاگ‌های آپدیت شده رو می‌خوندم که زیپ زنگ زد. بهش گفتم که حوصله ندارم و اونم سریع قطع کرد. چند لحظه بعد اس‌ام‌اس داد: "خونه‌تون کجاست؟ من کجام؟". حالم بد بود، اما نه اونقدر بد که برام سؤال ایجاد نشه که این شنبول ترانه چیه واسه من فرستاده!!! فهمیدم اشتباهی مسیج رو برای من سند کرده. زنگ زدم بهش:
من: چی؟
زیپ:
من:
زیپ: از قصد فرستادم!!
من: آره، کاری نداری؟
زیپ: چرا اینطوری می‌کنی؟ خب می‌خواستم بهم توجه کنی!!
من: توجه کردم دیگه! زنگ زدم بهت. کاری نداری دیگه؟
زیپ: بابا یکی از دوستای احمقم گفت این رو بفرستم برات. ناراحت نباش دیگه...
من: دقیقن این کارات رو باید بذاری موقعی که من حوصله ندارم. آره؟
زیپ: خواستم حال و هوات عوض بشه!!!
من: شد. مرسی از لطفت
گوشی رو قطع کردم و دوباره مشغول خوندن وبلاگ‌ها شدم. خبری ازش نبود. ساعت 12 براش اس‌ام‌اس زدم: "شب بخیر". این مدل شب‌ بخیر گفتن خشک و خالی فقط مختص مواقعیه که من یه چیزیم هست و صد البته دلم نمی‌خواد قهروارانه بخوابم. زنگ زد.
زیپ: تو چته؟
من: اعصابم خرده
زیپ: بخاطر اون اس‌ام‌اس؟
من: هم واسه اون، هم اینکه کلن اعصابم خرده!!! واقعن به کی می‌خواستی بفرستی اون اس‌ام‌اس رو؟
زیپ: به یه دختره!!!
من: آهان
زیپ: چند شبه هی اس‌ام‌اس می‌ده...
من: الان داری به من می‌گی؟ اونم حالا که گندش در اومده؟
زیپ: بخدا قبلش می‌خواستم بگم بهت. اصلن اولش زنگ زدم که بهت بگم، منتها اینقد اخلاقت سگ بود که ترسیدم اینم بگم دعوامون بشه!! حالا دارم می‌گم... خب؟
من: بگو!!
زیپ: بذار اولش یه چیزی بگم. اگه می‌خوای ناراحت بشی نگم‌ها. دارم مشکلم رو بهت می‌گم. تو زنمی (!) منم شوهرتم (!)، یه مشکل برامون پیش اومده می‌خوایم حلش کنیم...
من: خیله خب!!
زیپ: چند شبه یکی من رو گذاشته سر کار. نمی‌دونم کیه. اولش فکر کردم توئی، اما بعد فهمیدم تو نیستی. گفتم شاید دوستامن. ازشون پرسیدم، اونام گفتن که نیستن. می‌خواد باهام دوست بشه. می‌گه اهل حال هستم یا نه. بهش گفتم من متاهلم، خانومم رو هم دوست دارم. گفت منم دوست پسر دارم. دوستشم دارم.
من: آره معلومه، معنی دوست داشتنم فهمیدیم... زیپ از اول تعریف کن!!
شروع کرد به تعریف کردن. که به زیپ پیشنهاد بیـــب داده. که قرار گذاشتن هم رو ببینن. که زیپ با دوستش هماهنگ کرده که اون جاش بره سر قرار. که ایمیل‌ زیپ رو گرفته که عکسش رو بفرسته!!!!! که گفته ماتیز سفید داره. که دوست زیپ، با شماره‌ی خودش به این خانوم محترم (!!) اس‌ام‌اس داده که اینم شماره‌ی منه و اون یکی خطم [خط زیپ] شارژ نداره و و و ... و خلاصه همه چی!! دیگه آخر سر اینقد خوب برخورد کرده بودم با قضیه که یهو به شدت باهام احساس صمیمیت کرد و گفت: "فکر کن حالا فرزام [دوستش] بره سر قرار و ببینه طرف یه داف باحال بوده. چه حسرتی بخورم من "
من:
زیپ:
اولش خوب بودم. خوشحال بودم که برام جریان رو تعریف کرده. با شناختی که ازش داشتم، می‌دونستم خیلی از جاها رو هم سانسور کرده و سلکشن حرفاشون رو برام گفته اما بازم گفته بود. فقط مشکلی که کم‌کم با فکر کردن به موضوع برام پیش اومده بود این بود که چرا ایمیل‌ش رو داده؟ و اینکه از اول اصلن چرا جواب اس‌ام‌اس‌هاش رو داده بود. اگه سکوت می‌کرد و اصلن محل نمی‌ذاشت، دیگه کار به اینجا هم نمی‌کشید. همه‌ی اینا رو بهش گفتم و اونم با منطق خودش جواب داد. اینکه موقعی که طرف ازش ایمیل خواسته پیش فرزام نبوده و ایمیل فرزام رو هم حفظ نبوده. با اینکه قبول داشت که اگه یه همچین جریانی عینن برای من پیش میومد بیشتر خوشحال می‌شد که من محل ندم و سکوت کنم اما گفت که در مورد جواب دادن کارش اشتباه نبوده. چون داشته از قول دوستش با طرف حرف می‌زده و دست آخر هم فرزام قرار بوده بره سر قرار.
خب در مواقع عادی هم انتظار خیلی اپن‌ماینددانه رفتار کردن از من، انتظار بیهوده‌ییه چه برسه به حالا که دارم لحظات ملکوتی نزدیک شدن به روزهای لاله‌گون رو می‌گذرونم و اخلاقم بسیـــــــــار بسیـــــــار دوست‌داشتنی شده. واسه همین دیشب کلن هی با آقای زیپ سر این جریان، قربون صدقه‌ی هم می‌رفتیم، که یهو بحث بالا گرفت و گوشی رو روی هم قطع کردیم!!!! بعد از این کار محترمانه‌یی که انجام دادیم، زیپ اس‌ام‌اس داد که:
زیپ: پـ... [بیب] می‌شی دیگه شعور و فهمت که از بین نمی‌ره!! این رفتار کثیف تو با بهونه‌ی بیـــب توجیه‌پذیر نیست خانوم زیگزاگ!
هیچی نگفتم. راستش هم ناراحت بودم و هم اینکه داشتم یه مطلب در مورد مهاجرت به کانادا می‌خوندم!!! دلم نمی‌خواست تمرکزم رو از دست بدم. دوباره نوشت:
زیپ: زیگزاگ؟ عشقم؟ قبول کن مقصری! قبول کن با حرفات هزار بار دلم رو خرد می‌کنی... حالا بیا تو بغلم که زودتر بخوابم! دارم دیوونه می‌شم!!
من: تو هم جای من بودی همینا رو می‌گفتی شایدم بدتر! ایمیل‌ت رو دادی به اون گـ... [بیــب] که معلوم نیست کیه، شماره‌ت رو از کجا اورده. تا بهت هم حرف می‌زنم اینجوری می‌کنی! می‌گی وقتی حالم بده، تا یه هفته بهت زنگ نزنم!! تو بودی چیکار می‌کردی؟
زیپ: زیگزاگ واقعن حالم از این کارات بهم می‌خوره! اصلن برام قابل  هضم نیست این تهمت‌ها! خاک بر سر من که بعد سه سال کسی که جونت رو براش می‌دی اینطوری بهت بی‌اعتماده و بهت تهمت می‌زنه!
من: تهمت نزدم! دارم دعوات می‌کنم که اینقد سریع به هر کسی اعتماد می‌کنی! اصلن بیخیال، دیگه حرفش رو نمی‌زنیم!
جواب نداد. روی گوشی‌ش میسد انداختم که یعنی جوابم رو بده. نوشت:
زیپ: تو رو خدا به هر چی که اعتقاد داری بذار بخوابم!

و در انتها خیلی شیک، نوشت:
قهریم!!  

× از دیروز صبح که از خواب بلند شدم، استخون چونه‌م درد می‌کنه!!! وقتی دست می‌زنم به چونه‌م انگار دارم جایی رو دست می‌زنم که کبود شده. فکرم الان کلی مشغول شده که یعنی چه اتفاقی می‌تونه حین خواب برام رخ داده باشه که چونه‌م حس کبودی داره؟ احتمال اول اینه که تو خواب با کسی درگیر شده باشم و با فک رفته باشم تو صورتش [جاهای دیگه‌شم می‌شد رفت البته اما چون خانواده اینجا تردد داره، از گفتنش معذورم] و طرف هم خواسته رو سفیدم کنه زده فکم رو اورده پائین!!! احتمال دوم اینه که بین من و دیوار یا تخت، درگیری فیزیکی پیش اومده و وقتی خواستم غلت بزنم، با چونه (!) رفتم تو دیوار یا لبه‌ی تخت!! و احتمال سوم هم اینه که واسه اعصابمه!!!!! می‌دونید که این اعصاب ام‌الامراضه. همین چند وقت پیش بود که با همین اعصابم شده بودم ناقل ویروس اچ‌آی‌وی. دیگه حس کبودی اعضا و جوارح مختلف بدن که جای خودشون رو دارن |:

 × مرسی از راهنمایی تک‌تک‌تون. فکر می‌کنم با توجه به حرف‌های شما و شرایط خودمون، باید در مورد آلمان و کانادا جدی‌تر فکر کنم. فکر می‌کنم تو یه پست باید شرایط نسبی‌مون رو توضیح‌ بدم تا بهتر بتونید راهنماییم کنید. [چقد فکر کردم تو همین سه جمله].

 *[The Picture is Deleted]*

× امیدوارم هتلی که قراره توش مستقر شیم کافی‌نت داشته باشه تا بتونم بیام و اینجا بنویسم. از آقای زیپ قول گرفتم که در نبودم وبلاگ رو آپدیت کنه و بگه که چقـــــــــدر دلش برام تنگ شده!!!! D:
 اینجور که بوش می‌یاد، کامران و هومن هم قراره کنسرت داشته باشن اونجا. خدا بخیر بگذرونه دیگه، چون رسمن ما هم می‌شیم مفسد فی‌الارض و قتل‌مون واجبه!!!
 اگه اونجا دسترسی به نت نداشتم، تا هفته‌ی دیگه نیستم. التماس دعا!!!! D:

× برای منی که یه عمره با سونی‌اریکسون بزرگ شدم (!)، کار کردن با این گوشی جدیده سخته. خیلی سخت!! از یکشنبه باهاش ور رفتم و اشکالاتم رو روی کاغذ نوشتم و امروز رفتم خدمات پس از فروشش و اشکالاتم رو بر طرف کردم. تقریبن.
گوشیم ویندوز داره، تقریبن می‌شه گفت یه کامپیوتر دستیه. خیلی کاربردها داره، خیلی‌ها یعنی، ولی خب من کاربردی ندارم براش |: مهم‌ترین ایرادش بعد از سخت بودنه دسترسی به منوهاش، این بود که اس‌ام‌اس فارسی نمی‌گرفت. یعنی کلن منوهاش فارسی نمی‌شه. اما امروز یارو برام یه برنامه‌یی ریخت رو گوشی که اس‌ام‌اس فارسی رو می‌تونم بخونم. نصب تمام برنامه‌هاش هم رایگانه. سومین ایرادش اینه که سر گوشی مموری نداره و مموری داخلیش یه چیزی حدود 60 تاست و چون ویندوز روش نصبه باید براش مموری هم گرفت. تا 8 گیگ مموری رو ساپورت می‌کنه. والا من تو این دو سه روزه خلافی ازش ندیدم و نمی‌تونم بگم ازش راضی هستم یا نه... محض خاطر کنجکاوان گرامی هم باید عرض کنم که قیمت گوشی 265 تومن بود!!

× غصه‌م گرفته که من این یه هفته رو چه جوری بدون آقای زیپ بگذرونم؟ خودش پیشنهاد داده برم ترک‌سل بگیرم، اما من نه شرایطش رو می‌دونم و نه قیمتش رو. [یه زیگزاگ خیلی ناراحت، خیلی‌ها]

× مامانه خیلی خرسندوار اومده می‌گه بلیط گرفته واسه همین پنج‌شنبه که برای یه هفته بریم ترکیه... هیچ‌کس هم به هیچ‌جاش نیست که من از بس که خوش سفرم (!!) با اتوبوس هم زیادی به خودم خیلی خوش می‌گذره و هم اجازه می‌دم دیگران از این نعمت بهره‌مند بشن!!!! فکر کن من (!) باید سی‌ و شش ساعت بست بشینم رو صندلی و ام‌پی‌تیری گوش بدم و موبایلم هم راه به راه بره رو اعصاب و آنتنش قطع و وصل بشه!! تازه اگه میزان نظافت دست به آب‌های توی راه رو ندید بگیریم!! خلاصه که فکر می‌کنم اگه زنده برسیم به مقصد، واقعن به این سفر و این همه تمدد اعصاب احتیاج دارم |:

× فکر کنم همین‌جوری پیش بره تا آخرش، همه‌ی مسئولان و رؤسای ممکلت کسی نباشه جز رئیس جمهور منتخب و مردمی‌نژاد!!!!! |: البته با حفظ سمت ((:
یه بنده خدایی می‌گفت این موضوع دو تا نکته می‌تونه داشته باشه. یکی اینکه کلن رؤسا و وزرای ممکلت اینقد همه فن حریف و لایق و متخصصن که تو هر زمینه‌یی می‌تونن فعالیت کنن!!! مثلن طرف رئیس سازمان تربیت بدنی بوده، چون توانایی‌هاش بالاس، امروز می‌شه وزیر نفت یا وزیر فرهنگ و ارشاد!!!! دومی هم اینه که دولت دهم اینقد طرفدار و واله و شیدا داره که کسی جز همین تعداد معدود نمی‌ره کاندید بشه!!!!!

× از طرف شاتل زنگ زدن که خط شما کلن از همون اوان تاسیس مخابرات، مشکل داشته (!) و شما سه تا راه داری: اول اینکه یه خط دیگه به ما معرفی کنی. دوم اینکه بری خودت از طریق مخابرات پیگیری کنی و سوم هم اینکه قرارداد رو فسخ کنی!!!!
منم سر مست از اینکه از خواب پریدم و یه سه راهیه حق انتخاب برام جلوم گذاشته شده، فقط گفتم: فسخ کنید قرار داد رو!!! خلاصه که هستیم در خدمت دایال‌آپ نازنین، همچنان!!

× دارم از کلاس برمی‌گردم که چشمم می‌خوره به یه دختر کوچولو که با یه دستش محکم یه جعبه رو گرفته و با دست دیگه‌ش دست مامانش رو. به جعبه‌یی که دستشه نگاه می‌کنم. یه عروسکه کوچیکه. از اینا که عینه بچه‌ست و شیشه شیر داره و پوشک!! تو دلم فکر می‌کنم [کلن من توانایی‌هام بالاست، تو دلم که سهله، تو معده و اثنی‌عشر هم می‌تونم فکر کنم |:] الان چه ذوقی داره که زودتر برسن خونه و در جعبه‌ رو باز کنه و شروع کنه با عروسکش بازی کردن!!! تازه مامانش هم مطمئنن کلی شرط و شروط می‌ذاره که لابد اول دستات رو می‌شوری، بعد ناهار می‌خوری و بعد بازی...
 چقد حسش برام آشنا بود. فکر می‌کنم به زمانی که عروسک باربی می‌خریدم و می‌یومدم خونه. باربی‌باز بودم من کلن. نمی‌دونم چه ویری هم بود که افتاده بود به جونم و هی می‌رفتم باربی حامله می‌خریدم!!!!! نود درصد باربی‌هام حامله بودن اونم به شیوه‌ی حضرت مریم!!! چون مرد باربی نداشتم D:
 تو همین عوالم هپروتم که می‌رسم خونه. فکر می‌کنم حالا چی می‌تونه اونجوری من رو سرحال بیاره؟! تا پله‌ها رو بیام بالا و کلید بندازم و در رو باز کنم فکر می‌کنم و یادم می‌یاد. می‌رم سمت کمدم و آخرین هدیه‌یی که همین چند روز پیش از آقای زیپ گرفتم رو بغل می‌کنم... چیزی که وقتی دیدمش، من رو پرت کرد به 5-6 سالگی‌م. عروسکی که سوغات ماسوله بود و من رو برد به زمانی که برای اولین بار ماسوله رو دیدم. و حالا این شما و این هم چشم بلبلی [Click].
 چقد فسفر سوزوندم تو این پست، برم یه چیزی بخورم D:

× ترانه [معلم کلاس نقاشی‌م] برای بهبود وضع بهم ریخته‌ی روحیم تجویز کرد یه طرحی که باهاش آروم می‌شم رو بیارم رو بوم. گفت بزرگ کار کنم تا روحم تخلیه بشه. واسه همین رفتم یه بوم 60×60 گرفتم با اکرولیک مشکی و سفید!!! اونایی که من رو می‌شناسن می‌دونن من کلن با رنگ مشکل دارم و تمام کارهام سیاه و سفیده. اما این‌بار ترانه تجویز کرد یه تک رنگ هم بیارم وسط کار و خودش با توجه به سوژه‌ی انتخابی‌م، آبی رو بهم پیشنهاد داد...
امروز واسه اولین‌بار و یحتمل آخرین‌بار رفتم رو بوم و فقط سوژه‌م رو طرح زدم. این کار رو فقط و فقط واسه مرتب شدن وضعیتم دارم رو بوم می‌کشم و هدفم هم اینه که در نهایت نقاشی رو تقدیم کنم به پدر و مادر دوستانم...
نمی‌دونم چرا بر خلاف اکثر آدما، نقاشی رو تو رنگ نمی‌بینم!! بهتر بگم... طراحی و سیاه‌قلم بیشتر از رنگ روغن و بوم‌های هفت قلم رنگ شده (!) بهم آرامش می‌ده... اگه رنگی هم بخوام بکار ببرم نهایت یه رنگ فقط... اونم فقط مختص نقاشی‌هایی هستند که بخوام رو سوژه‌ی خاصی تاکید کنم و گرنه اصلن و ابدن با رنگ ارتباط بر قرار نمی‌کنم!!!
رنگ‌ها رو دوست دارم... هارمونی رنگ رو توی جعبه‌ی مداد رنگی‌ها رو دوست دارم... اما حس می‌کنم هر کدوم از رنگ‌ها به تنهایی زیبایی خاص خودشون رو بیشتر نشون می‌دن... خودمم همین‌طورم‌ها... ترجیح می‌دم یه کار رو به تنهایی انجام بدم تا همراه با دیگران. حس می‌کنم اگه یه کاری رو خودم به تنهایی انجام بدم دست آخر نتیجه‌ی بهتری می‌گیرم!!
انگار واقعن ترانه حق داشت... وقتی کبوتری که نماد خودم بود رو کشیدم، طوری که پشتش به صفحه‌ست، پرسید "مگه مردم‌گریزی دختر؟"

ابی انگار از زبون من خونده که:
برای گم کردن خویش/ رها شدن از کم و بیش/ برای در خود گم شدن/ جدا از این مردم شدن/ بهانه‌ی گریه می‌خوام/ بهانه‌ی فریاد زدن/ بیا تو باش ای مهربان/ بهانه‌ی گریه‌ی من...

× وضعیت روحی-روانی‌م اصلن خوب نیست!! یعنی انگار سیم اعصابم رو دارن از دو طرف می‌کشن. با کوچکترین صدا و حرکت نابخردانه‌یی (!!) 286 سانت و 45 میلی‌سانت جابجا می‌شم. اون میلی‌سانتش بسته به فرکانس صدا متغیره

× دوستان من از اقلیت مذهبی ارامنه بودن. پدرشون چند روز پیش به پزشک قانونی رفته بود و می‌گفت اونجا یه ظرف سینی مانند بوده که تیکه‌های اجساد رو روی اون گذاشته بودن و به خانواده‌ها می‌گفتن هر کس می‌تونه به عنوان یادگاری 4-5 تیکه رو برداره!!! [مثل گوشت نذری]. این آقا هم چند تیکه برمی‌داره تا روز خاکسپاری تابوت‌ها خالی نباشن و گرنه اصلن تیکه‌ها شناسایی نشده بودن.
یکشنبه، مراسم به صورت دسته جمعی توی کلیسا برگزار شد که بعدن از دوستان شنیدم مهدی کروبی و آقای محتشمی‌پور هم برای عرض تسلیت به کلیسا اومدن و با خانواده‌ها همدردی کردن. دوشنبه روز خاکسپاری بود. برای تمام 45 نفر مراسم رو به صورت جمعی برگزار کردن. تابوت‌ها همه کنار هم بود و خالی از جسد... فقط جنبه‌ی نمادین داشت برای آرامش خانواده‌ها. بعد از مراسم تدفین، همگی رفتیم باشگاه آرارات. اونجا هم مراسمی برای خانواده‌‌های داغدار ارامنه تدارک دیده شده بود. وزیر راه هم اومده بود برای اینکه فقط تبلیغی بشه که "منم اومدم". هیچ حرفی مبنی بر همدردی یا تسلیت نزد و با این حرفش که در تدارک خرید هواپیماهای توپولوف بیشتری هستند، آتیش خانواده‌ها رو بیشتر کرد. واقعن متاسفم برای آدمایی که اگر نمی‌تونن مرهم باشن لاقل توانایی سکوت هم ندارن و نمکی هستند روی زخم.
یکی از خلبان‌های آشنا می‌گه که هواپیما حتی اگه سه تا موتورش هم با هم خراب بشن، حداقل بیست دیقه زمان داره و می‌تونه روی زمین بشینه. تنها اتفاقی که می‌تونه تمام دستگاه‌های هواپیما رو یک دفعه قطع کنه، طوری که حتی خلبان نتونه به برج مراقبت بگه که داره سقوط می‌کنه و در عرض 17 ثانیه، با سر سقوط کنه، بمب گزاری در دم هواپیماست [قسمت انتهای هواپیما]. عکسی که در پست قبل دیدید عکس دوست و هم‌بازی منه. یه دختر 22 ساله که داشت برای دانشگاه فوقش تحقیق می‌کرد.

× با مامان رفتیم تجریش واسه خرید مانتو و کفش. مانتوی سفید می‌خواستم واسه تابستون. بعد از کلی گشتن یه مانتوی سفید نظرم رو جلب کرد. رفتم تو و با ناامیدی پرسیدم سایز من داره یا نه. نه که مانکنم، از اون لحاظ. یارو رفت یه مانتو از همون مدل برام اورد و من رفتم پرو کردم. همچین فیکس تنم نبود اما خوب وایساده بود، خوشم اومد ازش. خصوصن از جنس پارچه‌ش که مثه روبدوشامبر بود!!!! اومدم بیرون و با لبخند مامان رو نگاه کردم که پرسید پسندیدی؟ گفتم آره. گفت بهت خیلی می‌یاد. خلاصه مانتو رو دادم دست مامان. فروشنده‌هه "مبارک باشه" گفت و مانتو رو گذاشت تو کیسه که یهو مامانه پرسید: چقد می‌شه؟ فروشنده‌هه گفت: 49 تومن!!! قابل نداره. [آخ حرص می‌خورم از این تعارفای هرتی!!]. یه نیگا به مامانه کردم و قیافه‌م رفت تو هم!! یهو مامانه برگشته بلند می‌گه: جنسش خوب نیستا زیگزاگ. زود چروک می‌شه!! زیادم نمی‌یاد بهت. خندم گرفت. می‌گم: حالا همه‌ی اینا یه طرف، خیــــــــلی هم گرونه!!! خلاصه یه مرسی گفتیم و عین خانواده‌ی ضایع ‌پور نژادیان، از مغازه اومدیم بیرون!!!!!
خلاصه از خیر مانتو گذشتیم و رفتیم سراغ کفش که یهو نمی‌دونم مامان از کجا یادش افتاد که روژینا [دختر خاله‌م] کفش تق‌تقی می‌خواد!!!! رفتیم تو مغازه‌ی کفش‌فروشی.
مامان: آقا یه صندل می‌خوایم واسه یه دختر 2-3 ساله!!
آقاهه: بفرمائید
مامان کفش رو داده دست من. آقاهه خیره شد به من که چه خانوم دو-سه ساله‌ی باحالی. ابرو برداشته، مو رنگ کرده!!!! خم شدم کفش رو گذاشتم رو زمین و محکم کوبوندمش کف زمین که ببینم تق‌تق می‌کنه یا نه!!!!! بعد از انجام انواع و اقسام آزمایشات هم خیلی شیک کفش رو دادم به آقاهه می‌گم: مرسی، نمی‌خوایم اینو!!!!!!!!

گفته بودم کفش سانتال‌مانتال می‌خوام و از اسپرت پوشیدن خسته شدم؟ این همون کفش سانتال‌مانتالیه که خریدم: [Click]. چیه آدم هی کتونی پاش کنه!!!!! 
دو تا مانتو هم خریدم که قیمتاش در حد هلو انجیری بود!!! یکی هم از یکی سفیدتر: [Click] و [Click]. این دومی رو هر کاری کردم چروک‌هاشو با فتوشاپ بردارم نشد، شما فکر کن مُده!!!
اینم یه کفش دیگه، که جون می‌ده واسه تظاهرات [Click].

× دیروز ساعت 2 بعدازظهر، یه پیک اومد و قرارداد و مودم رو برام اورد و گفت تا هفته‌ی آینده باهاتون هماهنگ می‌کنن [اهم اهم] و کارشناس می‌فرستن برای نصب و این برنامه‌ها. ایناش مهم نیست، دلم برای خودم سوخت که با بدبختی از خواب پاشدم و به خواب بعدازظهر هم نرسیدم!!!!