صبح که داشتم می‌رفتم سرکار، یه‌ماشین نزدیک بود زیرم کنه رو خط عابر. نرسیده به شست پاهام ترمز کرد. اومدم کف دستام رو بکوبم رو کاپوتش که دیدم نمردم هنوز. گفت ببخشید. نبخشیدمش. استرس واردشده تبدیل شد به یه‌مشت بغض و عصبانیتی که با خودم حمل می‌کردمش و روزم رو گهی کرد. 

از قضا امروز کارم زیاد بود. تلفن‌پشت‌تلفن. نمی‌تونستم از پشت میزم جنب بخورم حتا. دل‌ضعفه داشتم. یک‌عالمه کاغذ ریخته‌بود جلوم. پهن شده‌بودم رو صندلیم. ساعت رو نگاه کردم، نفهمیدم چنده ولی. درب آژانس باز شد. به‌خیال اینکه مسافره، نگاهم رفت سمت در. یه چهره‌ی آشنای خندون بود. نیشم باز شد تا ته. اومد روبه‌روم واستاد. گفت که همین اطراف کار براش پیش اومده‌بوده و خیلی  زود بایستی برگرده ولایتشون.
زود رفت. من موندم و یه عالم کاغذ، تلفن، دل‌ضعفه و خوشحالی کوچولویی که حالا جای عصبانیت، خزیده‌بود کنج دلم.

غرغرهام ته کشید. آمپرم برگشت سر جاش. دست‌تودست، سبک‌بال به راهمون ادامه دادیم.

بایستی اعتراف کنم کار خارج از منزل، به‌نوعی اعتیادآوره. اینه‌که آدم کارمند، روزای تعطیلم سر ساعت بیدار می‌شه از خواب و ناغافل پی چیزی می‌گرده و دیگه ازون ولویی خاص روزای تعطیل خبری نیست انگار. و خب این مسئله برای من هم با تموم پیزی‌گشادی، مستثنا نیست. اگرچه که هنوز هم مسئله‌ی خسب‌وخواب‌واستراحت از اولویت‌های زندگیم محسوب می‌شه.

تنها مسئله‌ی جدی قضیه اینه‌که محیط کاری چندان پاکیزه و آب‌کشیده نیست. مثلا تو همین چند روز، پنج تا پیشنهاد دوستی رد  کردم. یعنی فضا جوریه که وقتی درخواستی بابت بلیط یا تور به کسی فکس می‌کنی انگار می‌طلبه که طرف بهت نمره‌تلفن بده و لاس‌ولوس خفیفی برقرار کنید با هم. 

وقتی آقای زیپ ازین قضیه بو برد افتاد به بهونه‌گیری و عنق شدن. شده‌بود دوست‌پسر کلاسیکی که پیش‌ازین آرزوش رو داشتم. می‌گفت حالا که دودوتاچارتا می‌کنه می‌بینه می‌تونه بار دخل‌وخرج رو تنهایی به‌دوش بکشه. چند بار هم به‌طور ضمنی پروند که اگه خسته می‌شی و فشار می‌یاد بهت، نرو دیگه خب. 

اولش فکر کردم وا. بعد فهمیدم قضیه از کجا آب می‌خوره. اینه‌که وقتی روبه‌روم نشسته‌بود و بهم گفت اگه بگم دیگه نرو سرکار، چیکار می‌کنی؟ گوشی دستم بود وجواب تو آستین داشتم. واسه همین پولتیک زدم واسش که باشه و من از خدامه. گفت واقعا؟ گفتم آره. پرسید مگه نمی‌گی کارت رو دوست داری؟ گفتم چرا، اما اگه تو نخوای نمی‌رم. عذاب‌وجدان گرفت. افتاد تو رودربایستی. با من‌من اعتراف کرد می‌ترسه از دستم بده. موقعیت مناسبی پیش اومده‌بود که برم بالامنبر. گفتم فضا و محیط شغلی نمی‌تونه ذات آدم رو عوض کنه که. گفتم آدمیزاد اگه خودش درست باشه، تحت هیچ شرایطی پاش نمی‌لغزه. بعد برای ملموس شدن قضیه مثال آوردم که نیلوفر آبی هم تو مرداب و لجن رشد می‌کنه و فلان -هزارماشالام باشه با این مثالم- 

نطق قاطعانه‌م مؤثر افتاد. منتها برای محکم‌کاری یه‌دور فاز «نازداره‌چه‌وای» هم براش اومدم و پرسیدم به من اعتماد نداره آیا؟ گفت معلومه که داره و قضیه به بوس‌وکنار ختم شد. 

اما کلا چیدمان آدمیزاد جوری طراحی شده که به هرچیزی عادت می‌کنه. منم دارم کم‌کم به همه‌چی -حتا به‌ همین ‌نظرات‌وپیشنهادات دوستان‌وهمکاران گرام هم- عادت می‌کنم. صبح‌به‌صبح چارقد می‌کشم سرم، راست دماغم رو می‌گیرم و از زیرگذر مترو، می‌رم اونور اوتوبان. بعد با اخ‌وتف‌های کف خیابون بازی جامپینگ و جاخالی دادن راه می‌ندازیم و با دیوار مصلا می‌پیچم تو قنبرزاده و همینجور پیاده می‌رم تا برسم به پشت‌میزم.

-عسل انتهای کلامم- دمب‌تونم سه‌چارک باشه به همین سال عزیز.

شکم موروثی از پدر

برای همین دست‌به‌دعا برداشته بودم و ریسمون الهی رو چنگ می‌نداختم که دوست‌پسری با افکار کلاسیک بندازه توی دامونم، تا لازم نباشه برم سرکار. از قضا دوست‌پسری نصیبم شد که از ورای جنسیت نگاه می‌کرد به همه‌چی. معتقد و استوار بر آپدیت‌ترین افکار موجود. کسی که حرفی نمی‌زد، اما زید خانه‌دار به چشمش صورت خوشی نداشت.

در ابتدا باهاش مقابله‌به‌مثل ‌کردم. گفتم درصورت اشتغالم در خارج از خونه، دورنمای درخشان هنری‌م رو به افول می‌ره و ذوق و قریحه‌م به خطر می‌افته -خدا حفظم کنه- گفتم ادامه‌تحصیلم. زبان‌های خارجه‌م. ورزش و تن‌درستی‌م. اما هیچ‌کدوم از دلایل مستند و مستحکمم قانعش نکرد. در انتها ماجرا مسکوت موند.

چندوقت پیش مامان اومد بهم گفت یک‌سال از اتمام تحصیلم گذشته و آیا حواسم هست. بعد پرسید حاضرم توی آژانس‌هواپیمایی مشغول شم یا نه. یهو یه دوراهی جلو پام دیدم. از یه‌طرف ژنتیک ولو و تن‌پرورم لجاجت می‌کرد و از طرف‌دیگه پول‌وپله برام دمب می‌جنبوند. طبعا وجه‌رایج‌مملکت زورش چربید. اینه‌که پذیرفتم. و بعد از یه‌سری اتفاقات سریالی، به کار خارج از منزل گرویدم.

روزای اول یه‌جور کانفیدنس‌از‌دست‌داده‌‌طوری رفتار می‌کردم. راست دماغم رو می‌گرفتم‌می‌رفتم پشت میزم. شرایط ناامیدکننده‌ای بود. از تلفن جواب دادن هراس داشتم و دست‌وبالم می‌لرزید. مسافر می‌بایست دقایق طولانی پشت‌خط می‌موند تا نرخ بدم بهش. توی ضرب‌وتقسیم و محاسبات گیج می‌زدم. چندباری هم ارقام نجومی پروندم و مشتری‌ها رو پخ کردم. اما کم‌کم طلیعه‌ای نمودار شد. با هم‌کارام ساخت‌‌وپاخت خفیفی داشته و صمیمیتی بهم زدم باهاشون. حالا حس می‌کنم قراره چیزی بشم درین‌زمینه و شخصیتم داره با تقریب نسبتا خوبی به اشتغالات خارجی تمایل نشون می‌ده.

خلاصه اگه می‌بینید موتور نوشتنم پت‌پت می‌کنه دلیلش اینه. چون آبجی‌تون از کله‌سحر می‌زنه بیرون و تنگ غروب به دامون خانواده برمی‌گرده. البته که راضی‌ام. بالاخره بایستی یه‌جوری با زندگی ساخت و مسافرهای دوبی رو راهی مقصدشون کرد.

وقتی وسایل صحیح‌وسالم بدست‌مون رسید، مامان بدو رفت سر خیابون و برای ماشین‌لباس‌شویی نونوارش روکش خرید. بابا دست به کمر، فندک اجاق‌گاز رو فشار می‌داد و ازینکه می‌دید شعله‌های آتیش با یک اشاره‌‌ش زبونه می‌کشند، سرخوشی‌ کودکانه‌ای می‌خزید زیر پوستش. 
نمود ذوق‌زدگی‌، طبعا برای آدم‌ها متفاوته. مثلا مامان شوقش رو با پختن کیک در فر بدون سوختگی، طبخ انواع فست‌فود خونگی و خرید ظرف‌وظروف جدید برای جیره‌بندی اغذیه‌ها در یخچال به‌صورت زیرپوستی نمایان می‌کنه.
پدرم اما این‌طور نیست. چند روز پیش بود که مامان تصمیم گرفت برای اولین‌بار با ماشین‌لباس‌شویی جدیدش، رخت بشوره. خانوادگی توی آشپزخونه گوش‌تا‌گوش واستادیم و دونه‌دونه امکانات دستگاه رو از توی کاتالوگ کشیدیم بیرون. بعد مامان دستگاه رو روشن کرد. بابا نشست کف زمین و چشم دوخت به پروسه‌ی شست‌وشوی رخت‌های چرک و از دیدن زیرپیرنی سفید‌رنگش درحال چرخ‌زدن، شنگول شده‌بود. 
چند دقیقه بعد وقتی اومده‌بودم توی اتاق صدام کرد و گفت «ئه، کارش تموم شد، داره آب تخلیه می‌کنه. تماشا نمی‌کنی؟». بعد قاه‌قاه خندید.

حالا روزها، والدینم می‌رند توی آشپزخونه. از اکوسیستم جدید لذت می‌برند و بهم تذکر می‌دند که «با ناخن نکش روی دکمه‌های لباس‌شویی»، «چراغ فر رو خاموش کن» و «به درجه‌های یخچال دست نزن». بعد پدرم با تردید می‌پرسه که آیا لازمه روکش نایلونی روی صفحه‌ی تعبیه‌شده در جلوی ماشین‌لباس‌شویی رو بکنه؟ و مامان فورا مصمم جواب می‌ده که «نع، لازم نیست». بعد بابا لبخند به لب از من می‌پرسه «قشنگن، نه؟».

و من فکر می‌کنم والدینم -فارغ از دغدغه‌های روزمره- کودکانی شدند سرگرم اسباب‌بازی‌های جدید. یعنی می‌خوام بگم نظام ِ چیدمان ِ آدمیزاد جوری طراحی شده که باچارتا تیروتخته‌ی نونوار، اخم‌وتخم رو فراموش کرده و میل به زندگی درش غلیان می‌کنه.
و این قاعده، مرد و زن و پیر و جوون نمی‌شناسه انگار.

اینجوریه که من تو اقصی‌نقاط دنیا، پراکنده‌م الان. انگلیس، آمریکا، کانادا، استرالیا، سوئد و آلمان. درحالی‌که تیکه اصلیه مونده تو مام وطن و داره خون می‌چکه ازش. و همش دلش می‌خواد چنگ بندازه تو لیست رفقاش، یکی‌شون رو بکشه بیرون ازون‌تو و برن با هم گپ بزنند و بستنی‌ای، شیرنسکافه‌ای، چیزی تناول کنند.

و اینجاست که آقا قمیشی می‌خونه «کاش می‌شد اما نمی‌شه، این مرام روزگاره».
آخرشم آدمیزاد می‌مونه با زخم‌هاش. با حباب‌های توی گلوش. با غربتی که تو موطن عزیز، یقه‌ش رو چسبیده و مثه بختک افتاده روش.

مثلا بارها مادرم رو دیده‌ام که آدرس ایمیلش رو توی زرورق دبلیوها کادوپیچ کرده و بصورت دبلیودبلیوفلانی‌ات‌یاهودات‌کام به خورد دوستانش داده. چندباری هم مچش رو حین تایپ جدی دبلیوها گرفته‌ام. بصورت دبلیونقطه‌دبلیو. -بلی، مامان حتا پا رو فراتر گذاشته و بین دبیلوها نقطه هم می‌گذاره گاها-

پدرم برای تایپ آدرس پای دستگاه نمی‌شینه. فقط دورادور امر می‌کنه برویم توی سایت مذکور.

چندوقت‌پیش واسه‌ی بابا اس‌ام‌اس اومد که نمره‌تلیفون شما در لیست جایزه‌ی یک‌میلیونی قرار گرفت. بعد گفته‌بود برید فلان سایت و ثبت‌نام کنید.

بابا اومد توی اتاق. گفت ئه، برو اینجا ببین چی‌ میگه این. لذتی غریب خزیده‌بود زیر پوستش و صورتش رو گلگون کرده‌بود. گفتم کجا برم. گفت برو توی دبلیو‌دبلیو. گفتم اینکه آدرس نیست. آدرس اصلی رو نمی‌دونست. ابتدا قوه‌ی تخلیش رو به‌کار گرفت. گفت دبیلودبلیو مخابرات دات‌کام. -مشخصا پدرم، هیچ کانسپتی از دات‌آی‌آر و مابقی دامنه‌ها نداره- بعد در توضیح هم اضافه کرد اس‌ام‌اس‌ها از مخابرات می‌یاد دیگه.

گفتم اس‌ام‌اس رو نداری؟ رفت موبایلش رو اورد گفت ایناها.

سایت مذکور در مورد تیروتخته بود. گفته‌بود در صورت یک‌میلیون خرید نقدی، یک‌میلیون جایزه می‌گیرید یا یه‌همچوچیزی مثلا. بابا گفت این چیه دیگه. براش توضیح دادم. پرسید مطمئنم. گفتم آره. گفت اینا همه‌ی کارهاشون حقه‌بازیه، اه.

بعد موبایلش رو پس گرفت و رفت.

چندلحظه‌بعد جوری‌که انگار مطلب مهمی یادش اومده برگشت توی اتاقم. پرسید "شاید دبلیودبلیوش رو نزده‌بودی؟".

من سقوط می‌کردم. واقعیت این بود که توی جهان‌بینی‌م، زاده‌ی مملکت ِ جهان‌سوم ِ سودازده‌ی متحجری بودن که تنها نقطه‌ی روشن‌اش مربوط می‌شه به دوهزاروپانصدسال پیش، نه تنها بالیدنی نبود که حتا نوعی جبرجغرافیایی محسوب می‌شد.

جواب دادم «خیر». درحالیکه منقلب شده‌بودم و حقیقت کامم رو تلخ کرده‌بود. 

آقای زیپ مدتی‌ست کارمند بیمه شده. -نمایندگی بیمه‌ی پاسارگاد رو توی ولایت‌شون بدست گرفته- کارش اینه‌که بایستی چرب‌زبانی پیشه‌کرده و مشتری جلب کند. و خب مشتری نیست و کسی پول نمی‌ده به ما.
حقیقتش اینه‌که من پز شماها رو بهش داده و چسی اومدم براش. و گفتم یه‌عمره باهم نون‌ونمک خوردیم. تازه براش توضیح دادم که شماها ملتفتید که خون ِ خروس/گوسفند مالیدن به پلاک ماشین‌، علاوه‌برینکه کاری قبیح و خرافی‌ست، بلایا رو هم دور نمی‌کنه از شما و اتوموبیل‌تون.
و اینکه بیمه‌ی ابولفضل و امام هشتم هم دیگه قدیمی شده و فقط ظاهری گول‌زنک و دلگرم‌کننده‌ داره. اتفاق‌ها در کمین‌اند. پاش بیفته می‌بینید که هیچ‌کدوم مرد عمل نبوده و توی قراضگی‌وبدبیاری، یکه‌وتنها رهاتون کرده و قرارداد نقض می‌کنند.
باری، این‌ها رو گفتم که بدونید آدم چیزهایی که عزیز می‌داردشون تو زندگی رو -از جان‌ومال‌وجگرگوشه‌ش- بایستی بیمه کنه. و چرا آقای زیپ این‌کار رو نکنه که پورسانتش بره تو جیبش. و طبعا پورسانت من رو هم بفرسته توی جیبم. و صدالبته حق خوانندگی شما نیز محفوظ بمونه.

پاشید، پاشید بندوبساط و دم‌ودستگا‌تون رو بیمه کنید که خواننده‌ی وبلاگ یه‌جاهایی بایستی زیر بال‌وپر نگارنده و زيدش رو بگیره. بلندشید ایمیل بزنید-Sin30n@gmail.com-، تبلیغ/هم‌خوان کرده و شلوغش کنید که امنیت‌امروز،آسایش‌فردا و فلان.
یک‌جوری به درد/زخم آدم بخورید خلاصه.

ارسال نظر